Tag Archive: சினிமா


2006ல் பிரொஸன்சித் சட்டர்ஜி நடிப்பில் ரிதுபூர்ணோ கோஷ் இயக்கத்தில் வெளிவந்தத் திரைப்படம். ரிதுபூர்ணோ கோஷ் எப்பொழுதும் ஒரு தேர்ந்த கதை சொல்லி. கதை சொல்லுதல் என்பது ஒரு கலை. ஒருவரை ஒரு தேநீர் கடையில் பார்த்து ஒரு கதை சொல்லத் துவங்குகிறோம் என வைத்துக் கொள்வோம். அவர் பாதியில் எழுந்து செல்லாதிருக்கும் வகையில் கதை சொல்வது எவ்வளவு கடினம்? அதை மிகவும் அநாயசமாக செய்யக் கூடியவர் தான் ரிதுபூர்ணோ கோஷ்.

தோஸார் படத்தின் கதையும் ஒரு சிறுகதையாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். படத்தின் துவக்கத்தில் ஒரு விடுதியில் இருந்து ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும் கிளம்புகின்றனர். விடுதியில் வேலை செய்பவர்கள் அவர்களை ஒரு கணவன் மனைவியாகத்தான் பார்க்கிறார்கள். திரும்ப செல்லும் வழியில் கார் விபத்துக்குள்ளாகிறது. பெண் இறந்து விடுகிறாள். ஆண் பலத்த காயங்களுடன் தப்பிக்கிறார்.

அதன் பின்னரே அவர்கள் இருவரும் கணவன் மனைவி அல்ல; அலுவலகத்தில் சேர்ந்து பணிபுரிபவர்கள் என காட்டப்படுகிறது. விபத்தில் சிக்கிய ஆண் கௌசிக்கின் மனைவி காவேரி மருத்துவமனைக்கு விரைகிறாள். அங்கு தான் தன் கணவன் தனக்குத் தெரியாமல் அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் மிதாவுடன் தொடர்பு கொண்டிருக்கிறான் எனத் தெரிய வருகிறது. பரிதாபத்தைவிட கோவம் மேலோங்க அவர் தன் கணவரை வேறு ஒரு மருத்துவமனைக்கு மாற்றுகிறாள். அலுவலகத்தில் கௌசிக்கிற்கு இருக்கும் நல்ல பெயரால் இந்த விஷயம் மூடி மறைக்கப்படுகிறது.

காவேரி ஒரு நாடக கம்பெனியில் பணிபுரிகிறாள். அங்கிருக்கும் அவளது நண்பர்கள் பிருந்தா மற்றும் பாபி காவேரிக்கு வேண்டிய அனைத்து உதவிகளையும் செய்கிறார்கள். பிருந்தா பாபியைவிட வயதில் மூத்தவளாக இருந்தாலும், திருமணம் ஆனவளாக இருந்தாலும் பாபியிடம் காதல் கொள்கிறாள். இது காவேரிக்கும் தெரியும்.

இது இவ்வாறிருக்க, விபத்தில் மனைவியைப் பறிகொடுத்த கணவனின் கதை இன்னும் கஷ்டம். அவர்களது ஒரே மகன் நான்காம் வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருக்கையில், தன் மனைவி தனக்குத் தெரியாமல் இவ்வாறு நடந்து கொண்டிருக்கிறார் எனத் தெரியாமல் திடீரென்று அவரின் மரண செய்தியும் அவரது நடத்தையும் அவருக்குத் தெரிய வரும் பொழுது என்ன செய்ய எனத் தெரியாமல் திண்டாடுகிறார். உடல் பசியைத் தீர்க்கவும், மனைவியை பழிவாங்கவும் பரத்தையிடம் செல்லும் பொழுதும், அங்கு இயங்க முடியாமல் தவிப்பதும், அந்தக் கணவர் கதாபாத்திரத்தின் பேரில் ஒரு பெரிய பரிதாபத்தை ஏற்பட்டுத்துகிறது.

மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டிற்கு வந்த கணவனை கவனிக்க பிடிக்காமலும், கவனிக்காமல் இருக்கவும் முடியாமல் காவேரி இருதலைக் கொள்ளி எறும்ப்பாய் தவிக்கிறார். தன்னால் ஒரு பெண் இறந்து போனது மட்டுமல்லாமல் அவள் குடும்பம் சிதறி அவர்கள் தவிப்பதை எண்ணிக் கௌசிக்கும் வேதனைப்படுகிறான். ஒரு கட்டத்தில் தன்னை விட என்ன அவளிடம் இருந்தது எனத் தெரிய, கணவனின் கைப்பேசியிலிருந்து காவேரி அந்தப் பெண்ணின் எண்ணிற்கு அழைக்கிறார். ஒரு அழகிய பறவைப் போல் அந்தப் பெண்ணின் குரல் ஒலிக்கிறது. ஒரு விதமான அசூயையுடன் காவேரி போனை அணைக்கிறாள். காவேரி இல்லாத சமயம் மிதாவின் குரலை ஒரு முறைக் கேட்க கௌசிக் அதே எண்ணிற்கு அழைத்துப் பார்க்கிறாரன். அவளது குரலைக் கேட்க கண்ணீர் பெருகுகிறது. ஒரே செயலை இருவர் வேறு வேறு நோக்கத்திற்காக செய்யும் பொழுது அது அவர்களை எவ்வாறு ரியாக்ட் செய்ய வைக்கிறது என்பதை இயக்குனர் மிக அழகாக காட்டியுள்ளார்.

காவேரியும் இறந்துபோன பெண்ணின் கணவனும் சந்திக்கும் காட்சி இன்னும் சிறப்பாக கையாளப்பட்டிருந்தது. குறிப்பிட்ட விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசாமல் சுற்றிச் சுற்றி வேறு விஷயங்களைப் பேசினாலும் எப்படி இந்த நிலையை ஒருவர் எதிர்கொள்கிறார் என இன்னொருவர் அறிய விழைவது அற்புதமான ஒரு விஷயம்.

“உயிரோடு இருந்தால் கேட்கலாம், சண்டையிடலாம். ஆனால் அதற்கும் வழியில்லாமல் போவது கொடுமை” என அந்தக் கணவர் சொல்ல, காவேரி “உயிரோடு இருந்தால் கேட்கவும் முடியாமல், கேட்காமல் இருக்கவும் முடியாமல் இருப்பதை விடவா கொடியது” எனக் கேட்பார். ஆனால் பின் கௌசிக் தனது பழக்கத்தைப் பற்றி எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்ட பிறகு ஒரு பெண் என்பதைத் தாண்டி மனைவி என்கிற முறையில் காவேரி தன் கணவனை ஏற்றுக் கொள்கிறாள். இதே நிலை அந்தப் பெண்ணிற்கும் நடந்திருக்குமா என யோசித்துப் பார்த்தேன். கேள்விக்குறி தான் மிஞ்சுகிறது.

படத்தின் பலமே ஒருவரும் ஒருவரைப் பற்றியும் ஜட்ஜ் பண்ணாமல், சம்பவத்தை சம்பவமாக பார்ப்பது தான். இதை விடுத்து நான் செய்தால் என்ன செய்திருப்பாய், நான் எவ்வளவு நல்லவன் எனக்குப் போய் இப்படி ஒரு மனைவி என எந்த ஒரு வசனமோ காட்சியோ இல்லாமல் இருப்பது தான். படத்தில் எல்லோருடைய நடிப்பும் படத்திற்கு ஏற்றார்போல் கச்சிதமாக பொருந்தி வந்துள்ளது. பிரொஸன்சித் சட்டர்ஜி வங்காளத்தில் சிறுத்தை, சிங்கம் படங்களில் நடித்திருந்தவர் என்பதால் அவரிடம் பெரிதாக எதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால் தவறு செய்துவிட்டு செயல்பட முடியாமல் மனைவியை சமாதானப்படுத்த கஷ்டப்படும் கணவனாக அவரது நடிப்பு அற்புதம். இந்த வாக்கியத்தை எழுதும் பொழுதுதான் அந்த கதாபாத்திரத்தின் ஆழம் புரிகிறது. காவேரியாக கொண்கொணாசென் ஷர்மா. சொல்லவே தேவையில்லை. படம் முழுக்க இவரது ராஜ்ஜியம் தான். கணவன் செய்த தவறுக்கு அவரை கொல்லும் அளவுக்கு கோபம் வந்தாலும் உடல்நிலை சரியில்லாததால், அவரது சகோதரரையும், அலுவலக மேலாளரையும் வறுத்து எடுக்கும் இடங்களில் மின்னுகிறார்.

முழுக்க முழுக்க கருப்பு வெள்ளையில் எடுக்கப்பட்ட படத்தைல் ஒளிப்பதிவாளருக்கு பல சவாலான விஷயங்கள். திறம்பட செய்திருக்கிறார். கௌசிக் மற்றும் அவரது காதலி பற்றிய சின்ன சின்ன பிளாஷ்பேக் காட்சிகள் அற்புதம். அதிலும் ஒரு கவிதை,

“நீ என்னை முத்தமிட்டாய்,

முத்தங்கள் எனக்குப் புதிதில்லை.

ஆனால் நீ என்னை முத்தமிட்ட பொழுதுதான்.

இந்தப் புனல் கடல் சேர்ந்தது” என காட்சியுனூடே வருகிறது. கடைசியில் காவேரி தன் கணவனைப் பற்றி அழும்பொழுதும் வருகிறது.

கவிதையிலும் காதலிலும் நல்லது, கள்ளம் என இருக்கிறதா என்ன?

Advertisements

இதுவரை உலக சினிமாக்களும் பிற மொழிப் படங்களும் மட்டுமே இந்தப் பகுதியில் இடம் பெற்று வந்தன. இந்த முறை முதன் முதலாக சமீபத்தில் வெளியான ஒரு தமிழ் திரைப்படத்தைப் பற்றி இங்கு பார்க்கப் போகிறோம். அதற்கு முன் சில வரிகள்.

இயக்குனர் ராம் ஒரு பேட்டியில் சரியான விமர்சகர்கள் இல்லாத காரணத்தாலேயே பல இயக்குனர்கள் தங்கள் தவறுகளைத் திருத்திக் கொண்டு அடுத்த நிலைக்கு செல்ல முடியாத நிலையில் இருக்கிறார்கள் எனக் கூறினார். முற்றிலும் சரி. படத்தைப் பார்க்கும் அனைவரும் ஒரு பார்வையாளனாகவே இருந்து அந்தப் படத்தை பற்றி விவாதம் செய்வதால் சில முக்கியமான விஷயங்களை இயக்குனர் வெளிப்படையாக சொல்ல வேண்டியதாக இருக்கிறது. சில விஷயங்களை வெளிப்படையாக சொன்னாலோ செய்தாலோ அதன் அழகு கெட்டு விடும். IMDB போன்ற இணையதளங்களில் 30, 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வந்த படங்களைப் பற்றி இன்றும் விவாதிக்கிறார்கள். அதுதான் அந்த படத்திற்கு ரசிகர்கள் தரும் மரியாதை. ஆனால் இங்கு அந்த சூழலே இல்லையே. அதனாலேயே எது நல்ல சினிமா, எது தவிர்க்கப்பட வேண்டிய சினிமா எனப் பலருக்கும் தெரிவதில்லை. சில குப்பைகளைக் கொண்டாடுகிறோம், சில மாணிக்கங்களைக் குப்பையில் போடுகிறோம்.

”படம் நல்லா இருந்தா ஓடப் போகுது” இது ஒரு சாரார் சொல்லும் கருத்து. படம் வெளியிட்டு, போதுமான திரையரங்குகள் கிடைத்து, நாலு பேர் நல்லா இல்லை என சொல்லிப் படம் ஓடவில்லை என்றால் அது வேறு. ஒரே நேரத்தில் ஒரு பன்னாட்டுக் கம்பெனியின் தயாரிப்பில் வெளியான ஒரு படம் அனைத்துத் திரையரங்குகளையும் குத்தகைக்கு எடுத்து, இந்தப் படத்திற்கு இடம் கிடைக்காமல், கிடைத்த இடத்தில் திரையிட்டு மக்களிடம் போய்ச் சேரவிடாமல் செய்துவிட்டால் எப்படி ஓடும். மனம் தொட்டுச் சொல்லுங்கள், நம் ஓய்வு நேரத்தில் தான் நாம் படத்திற்கு செல்கிறோம். அந்த நேரத்தில் இந்தப் படத்தின் காட்சிகள் இல்லையென்பது இயக்குனரின் தவறா?

images

நல்லப் படம் என்கிறார்கள், அப்படி என்னதான் இருக்கிறது எனக் கேட்பவர்களுக்கு, சென்னையை இரவில் பார்த்திருக்கிறீர்களா? இங்கு உலவும் பல மிருகங்களைப் பற்றிக் தெரிந்ததுண்டா? பல பாவங்களை செய்து பின் மனம் திரும்பிய ஒருவனை போலீஸும் அவனது முந்தைய முதலாளியும் வேட்டையாடுகிறார்கள். அவர்களிடமிருந்து ஒரு குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற அவன் படும் பாடுதான் படம். படத்தின் ஓநாயும் ஆட்டுக்குட்டிக்கும் வேலை என ஒன்று இருப்பதே எனக்கு பெரிய ஆறுதலாய்ப் பட்டது. சமீபத்தில் வந்த எந்தப் படத்திலும் கதாநாயகனுக்கு வேலை கிடையாது, இருந்தாலும் சும்மாவே சுத்துவார். ஒரே நேரத்தில் உயிர் எடுப்பவனும், உயிர் வாங்குபவனும் ஓடும் பொழுது அவர்களது சந்தர்ப்ப வசத்தால் உயிர் எடுப்பவன் காப்பாற்றுபவனாக மாறுகிறான். காப்பாற்றுபவன் கொல்பவனாக மாறுகிறான். இந்த இருவரின் இந்த சுபாவங்கள் மாறி மாறி வர, ஓநாய் ஆடாக மாறியதா? இல்லை ஆடு ஓநாயாக மாறியதா என்பதே கதை. ஓநாய் படத்தின் ஒரு காட்சியில் கூட பொய் சொல்வதில்லை. ஆடு பொய்யில் மட்டுமே வாழ்கிறது.

சின்ன படங்களுக்குள் சுவராசியங்கள் வைப்பது தான் ஒரு கலைஞனின் வேலை. பெரிய கதைகள் எழுத பல நாவலாசிரியர்கள் இருக்கிறார்கள். பல காட்சிகள் கைதட்ட வைக்கின்றன. குறிப்பாக கடைசி சண்டையின் போது இளையராஜாவின் பின்னணி (முன்னணி) இசை சிலிர்க்க வைக்கிறது. Water tight screenplay எனச் சொல்வார்கள். தமிழில் இது இருந்ததே இல்லை. பாக்யராஜ் கூட பாடல்களோடு சேர்த்து தான் திரைக்கதை எழுதுவார் போலும். ஒரு தேவையில்லாத காட்சியில்லை. ஹீரோ பெண்களைக் கேலிச் செய்வதில்லை. கை ஓங்குவதில்லை இரட்டை அர்த்த பாடல்கள் வசனங்கள் இல்லை. இரண்டு நிஞ்ஜா வீரர்களுடன் வெறும் கையில் மிஷ்கின் சண்டையிடும் பொழுது நமக்கே பதறுகிறது. முக்கியமாக படத்தைக் கெடுக்க பிளாஷ்பேக் எதுவுமே இல்லை. இரண்டு மெழுகுவர்த்திகளை ஏற்றிக் கொண்டு மூன்றே நிமிடங்களில் படம் எதைப் பற்றி என மிஷ்கின் சொல்லச் சொல்ல சிலர் கண்ணீரைக் கூட துடைத்துக் கொண்டார்கள்.

சென்னையில் எங்கப்பா நிஞ்ஜா வீரர்கள்? எனக் கேட்பவர்கள் ஒரு நிமிடம் தன் மனதைத் தொட்டுச் சொல்லட்டும் எந்த ஆங்கிலப் படத்தில் நிஞ்ஜா சண்டை வரும் போதாவது இவ்வாறு கேட்டிருக்கிறாரா என்று? நம் கலைஞன் எடுத்தால் மட்டும் ஏன் அதில் தவறு கண்டுபிடிக்க இப்படித் துடிக்கிறோம்? இன்னுமா வெள்ளைக்காரன் நம்மளை விட புத்திசாலி என நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்? தவறில்லை. ஆனால் நம்மை ஏன் நாமே முட்டாளாகப் பார்க்க வேண்டும்.

படத்தின் விளம்பரத்திற்காக தானே போஸ்டர் ஒட்டுகிறார் மிஷ்கின். இதே விஷயத்தை ஒரு ஷங்கரோ, மணிரத்தினமோ செய்திருந்தால் உலகமே பொங்கி எழுந்திருக்கும்.. மிஷ்கின் தானே! சில பேர் இதன் காரணமாகவே படம் பார்க்க அசூயையாக இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். சரிதான். ஊதாரி ஒருவன் பள்ளி செல்லும் ஒரு மாணவியைக் காதலிக்கும் ஒரு படத்திற்கு பல்லிளிக்க சென்று, பதிவும் போட்டு, பாராட்டி பின், ஆஸ்கர் விருது சமயத்தில் மட்டும் ராமாயண மகாபாரதத்தில் இல்லாத கதையா அதை வைத்தே ஆயிரம் நல்ல படம் எடுக்கலாமே என அங்கலாய்போம். ஆனால் ராமாயணக் கதையை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்ட இதைப் போன்ற படைப்பைப் பார்க்காமல் படைப்பாளியின் செயல்களைப் பார்த்துக் அசூயைப்படுவோம்.

7000 ரூபாய்க்கு கேமரா வாங்கி, ஒரு பூவின் படத்தை எடுத்து அதை பேஸ்புக்கில் போட்டு தன் மொத்த நட்பு வட்டத்தையும் அதில் டேக் செய்து லைக்கும் கமெண்டும் வாங்குபவர்கள், மிஷ்கினின் இந்த செயலை விமர்சனம் செய்யும் பொழுது மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது. மிகவும் நல்ல ஒரு திரைப்படம். தவறுகள் கூட இருக்கலாம். ஆனால் முதலாளித்துவமும் மேட்டிமைத்தனமும் ஒரு படைப்பை அழிக்க முடியும் என்றால்,

இந்த நாடும் நாட்டு மக்களும்………     நன்றாய் இருக்கட்டும்.

நியூ ஜென் தமிழா மின் இதழில் வெளிவந்தது