Latest Entries »

(தவறான ளகரத்துக்காக யாரும் கோவிக்க வேண்டாம். பேச்சு வழக்கை கொண்டு வர்றதுக்காகத்தான் அப்படி எழுதிருக்கேன்)

எளவு வீடு ஒரு மாதிரியா இருக்கும் எனக்கு. யாராச்சும் இறந்து போயிட்டாங்கனா, அவங்களை கிடத்தி வெச்சிருக்குற இடத்துல சில விநாடிகளுக்கு மேல நான் இருக்கவே மாட்டேன். சொந்தக்காரங்கனா”இவன் வந்திருக்கான் பாரு, அவன் வந்திருக்கான் பாரு”னு இறந்தவங்களைப் பார்த்து அழ ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. நமக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியாது. ஆனா அங்க கூட சில அழகியல் விஷயங்கள் இருக்கும். நமக்குப் பாக்கத் தெரிஞ்சா. மரணம், எளவு வீட்டப் பத்தி சுமித்ரா  நாவல்ல கல்பெட்டா நாரயணன் எழுதின மாதிரி யாராலயும் சொல்ல முடியுமானு தெரியலை.

”அன்பு செலுத்துபவர்கள் இன்னும் பெரிய அன்பின் அலைகள் நெஞ்சில் எழுவதை உணர்வார்கள். மரண வீட்டின் நிகழ்வுகள் அழுத்தமானவை. அங்கு கடன் கேட்டுப் பாருங்கள் கிடைப்பதற்கு சாத்தியங்கள் அதிகம். தவறு செய்தவர்களின் தவறுகளின் சுமை ஏறும். மரண வீடு பிரமாண்டமானதொரு பின்புலம். மரண வீட்டின் சுவர்களில் மோனோலிசாவின் புன்னகை மேலும் மர்மமாக பரவி வருவதை தெளிவாகப் பார்க்கலாம். மரணம் நமக்கு பல விஷயங்களை அழுத்திச் சொல்கிறது.”

ஏனோ எவ்வளவு நெருங்கின சொந்தம் இறந்தாலும் எனக்கு அழுகை மட்டும் வரவே வராது. சில நேரங்கள்ல அழுறவங்களைப் பார்த்து எரிச்சலாக் கூட வரும். எங்கயாச்சும் எழுந்து போயிடலாமானு பாத்துட்டே இருப்பேன். சில நேரங்கள்ல செத்தவங்களுக்கு செய்யுற அவமரியாதையோனு கூட எனக்கு பயமாயிருக்கும். ஆனா என்ன பண்ணுறது எளவு வீட்டுல மட்டும் மனசு ஒரு பக்கம் நிக்காம அங்கிட்டும் இங்கிட்டும் ஓடிகிட்டேல்லா இருக்கு.  தெரிஞ்சோ தெரியாமலயோ எங்க ரெண்டு அத்தை இறந்தப்போ நான் அவங்க கூட இருந்தேன். ரெண்டு பேரும் வீட்டை கோயில் மாதிரி வெச்சுகிட்டவங்க. அவங்க எனக்கு கத்துக்குடுத்தது ஏராளம். அவங்க இறந்ததும் உடல் தான்ம் பண்ணக் ஆம்புலன்ஸ்ல ஏத்திட்டுப் போனோம். அரசு ஆஸ்பத்திரில அட்டெண்டர் “பாடி வந்திருச்சா”னு கேட்டார். இருக்கும் போது எத்தனை பேர் வெச்சுக் கூப்பிட்டாலும், செத்தா எல்லாரும் பாடி தான? விட்டை எப்படித்தான் கோயில் மாதிரி வெச்சிருந்தாலும் அந்த ரெண்டு நாளைக்கு வீடு எளவு வீடு தான.

அம்புட்டுதேன் வாழ்க்கை. அதுக்கு அதைக் கொண்டா, இதைக் கொண்டானு சண்டை வேற. இதையெல்லாம் நிதம் பாத்தாக்கூட நம்ம திருந்தவாப் போறோம்?

 

 

 

Advertisements

அது நம்ம நாட்டுக்கு மட்டும் உண்டா, இல்லை உலகம் பூராவே அப்படியானு தெரியலை. எங்கியாச்சும் நம்ம ஊர் பசங்களைப் பாத்தா வரும் பாருங்க ஒரு பாசம். அது மாதிரி ஒரு உணர்வு தாய்ப்பாசத்துக்குத் தவிர வேற எதுக்கும் இருக்கானு தெரியலை.

பிறக்க ஒரு ஊர்; பிழைக்க ஒரு ஊர். இந்த விதிக்கு ஆளாகதவங்க மட்டும் தான் வாழ்க்கைல புண்ணியம் பண்ணவங்கனு நான் அடிச்சு சொல்லுவேன். பொறந்து, படிச்சு, விளையாடி, தெருப்பொறுக்கி, வெளியூர்ல இருந்து வர்ற சொந்தக்காரங்களுக்கு சுத்திக்காமிச்சு, திடீர்னாப்புல படிப்பு முடிச்சு வேற ஒரு ஊருக்கு போறதுங்குறது, ஒரு செடிய வேறோட பிடுங்கி வேற இடத்துல நடுற மாதிரி. அந்த வலி செடிக்குத்தான் தெரியும். செடி மாதிரியான நம்மள மாதிரி ஆளுங்களுக்குத்தான் தெரியும்.

பொதுவா திருநெல்வேலில இருந்து குற்றாலத்துக்கு நாற்பது நிமிஷத்துல போயிடலாம். ஒவ்வொரு சீசனுக்கும் அங்க போயிருவோம். பார்டர் புரோட்டா கடைல சாப்பிட்றதப் பத்தி தனிப்பதிவு தான் எழுதணும். அதனால அதை இங்கச் சொல்லலை. குற்றாலத்துல குளிக்கும் போது சென்னைல இருந்து வர்றவங்க எல்லாம் ஓனு கத்திகிட்டே அருவிக்கு ஓடி வருவானுங்க. அவ்வளவு சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வெளில வரவும் மாட்டாங்க. கடுப்பா இருக்கும். என்ன பண்ணுறது, விருந்தோம்பலுக்கு பேர் போன மக்களாச்சே நாங்க. அவங்க வெளில வர்ற வரைக்கும் காத்துகிட்டு இருப்போம். இல்லை ஐந்தருவிக்குப் போவோம். அங்க ஒரு பஸ். அங்க ஓனு கத்திகிட்டே ஓடி வர இரு கூட்டம்.

சென்னை வந்தப்புறம்தான் தெரிஞ்சது அவங்க ஏன் அப்படி பண்ணுறாங்கனு. அப்படி இப்படினு எட்டு வருஷம் ஆச்சு. சென்னைல இருந்து போன வருஷம் தான் திருநெல்வேலி போனேன். எல்லாமே மாறிடுச்சு. வண்ணரப்பேட்டைல ஆரெம்கேவி, அங்கிட்டு ஒரு பாலம். வித்தியாசமா இருந்துச்சு. எல்லாத்தையும் புதுசா பாத்துட்டே போனேன். எதோ மனசு கனமா இருந்துச்சு. நைட் ரயில்வே ஸ்டேஷன் முன்னாடி போடுற கடைல ஒரு இட்லிக்கு 4 சட்னி சாம்பார் பொடியோட ஒரு வாய் எடுத்து உள்ள போடும்போதுதான் தெரிஞ்சது, எங்க ஊரையும், இந்த சாப்பாட்டையும் எவ்வளவு தேடுதுன்னு. நல்லா தின்னுட்டு நடக்க முடியாம நடந்து வந்து ரூம்ல படுத்தாச்சு. அடுத்த நாளைக்கு நண்பன் அருவிக்குப் போறதுக்கு கார் எடுத்திருந்தாப்ல. அவன் காலைல பக்காத் திருநெல்வேலிக்காரன் மாதிரி ஒரு டவுசர், ஒரு துண்டு மட்டும் எடுத்துட்டு வந்தான். நம்மதான் தீம்பார்க் போற மாதிரி பை எல்லாம் எடுத்துட்டுப் போனோம். மேலகரம் தாண்டும்போதே சாரல் அடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டு. கண்ணாடிய இறக்கி விட்டு கைய வெளில நீட்டிகிட்டேத் தான் போனேன். திருநெல்வேலி காலேஜ் பசங்க எல்லாம் பைக்ல வந்திருந்தாங்க. பழைய குற்றாலத்துல பார்க்கிங்ல வண்டிய போடும்போதுல இருந்து எவ்வளவோ அடக்கி வெச்சுப் பாத்தேன். சாதாரணமா நடந்து மசாஜ் இடத்தைத் தாண்டும் போது தாங்கவே முடியலை. ஓனு கத்திகிட்டே அருவியப் பாக்க ஓடினேன். காலேஜ் பசங்க எல்லாம் வழி விட்டு நின்னாங்க. சிரிச்சுருப்பாங்க. ஒரு எட்டு வருஷம் கழிச்சு அவங்களுக்கும் புரியும்.

திருநெல்வேலில பட்டிமன்றங்கள் ரொம்ப பிரபலம். 1992-1998 வரைக்கும் எங்கம்மா நிறைய பட்டிமன்றத்துல பேசுவாங்க. இப்போ டிவில போடுற பட்டிமன்றம் மாதிரி எல்லாம் இருக்காது. “கம்பராமாயணத்தில் சிறந்த பாத்திரம், குகன் இல்லை அனுமன்” சிலப்பத்திகாரத்தின் சிறந்தப் பெண் பாத்திரம் கண்ணகியா மாதவியானு எல்லாம் பயங்கரமா இருக்கும். அப்போ இதைப் பத்தி எல்லாம் மணிக்கணக்கா பேச ஆள் இருந்தாங்க. இப்ப பேச ஆள் இருந்தாலும் கேக்க ஆள் இருக்கானு தெரியலை. எங்க ஊர் பக்கம் பேசுறவங்கள்ல கணபதி சுப்பிரமணியம்னு ஒரு மாமா இருந்தாப்புல. உலக்கைனாலே எனக்கு அவர் நினைப்புத் தான் வரும்.

ஒரேடியா இலக்கியமா பேசிட்டிருந்தாலும் மக்களுக்கு அலுப்பு தட்டிரும்லா! அதனால கணபதி சுப்பிரமணியம் மாமா நிறைய குட்டிக் கதை வெச்சிருப்பார். புத்தினெரி கோ செல்லப்பா மாமாவும் அப்படித்தான். பிச்சுமணி மாமா ரொம்ப அழகா பாடுவாப்புல. அதே நேரம் சொல்ல வந்த விஷயத்தையும் அழகா சொல்லி முடிச்சுடுவாப்புல. கணபதி சுப்பிரமணியம் மாமா பேச போறார்னாலே உலக்கை கதை ஒண்ணு சொல்லாம விட மாட்டாங்க.

அதாவது ஒரு மாமியாருக்கும், மருமகளுக்கும் ஆகவே இல்லையாம். எப்ப பாத்தாலும் மருமகளை மாமியார்காரி திட்டிகிட்டே இருந்தாளாம். அவளுக்கும் எவ்வளவு நாள் பொறுக்கும்? புருஷன் இல்லாத நாள் ஒரு நாளா பாத்து உலக்கைய எடுத்து மாமியார் கழுத்துலயே போட்டாளாம். மாமியார்காரிக்கு பேச்சே வரலை. சனியன் விட்டதுனு படுக்கைல போட்டு மருமக மத்த காரியத்தை எல்லாம் நிம்மதியா பாத்துட்டு இருந்திருக்கா.

புருஷன் சாயங்காலம் வந்துட்டான். மாமியார்காரிக்கு இருப்பு கொள்ளலை. மகன்கிட்ட எப்படியாவது நடந்தத சொல்லிரணும்னு கெடந்து தவிக்கா. இவனும் என்னமா என்னமானு பக்கத்துல வந்து கேக்கான். மாமியார்காரி உலக்கைய காமிக்கா, மருமகளை காமிக்கா, கழுத்தைக் காமிக்கா. மகனுக்கு ஒர் மண்ணும் விளங்கலை.

“ஏட்டி! எங்கம்மாக்காரி என்ன சொல்லுதா?”

“அதை நானே சொன்னா நல்லாவா இருக்கும்?”

“கேக்கேம்லா சொல்லுடி”

“உலக்கை மாதிரி நிக்காத. என் கழுத்துல இருக்குற ரெண்டு பவுனை எடுத்து மருமக கழுத்துல போடுன்னு சொல்லுதா உங்கம்மா”

இந்தக் கதைய எத்தனை தடவை கேட்டாலும் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சிருக்கேன். அதுல இருந்து உலக்கைனு பேர் கேட்டாலே இந்தக் கதையும் சொன்னவரும்தான் நியாபகத்துக்கு வருவாங்க. எங்க வீட்டுல உலக்கை இருந்ததே இல்லை. மாமியார் மருமக சண்டையும் இருந்ததில்லை.

இப்பல்லாம் சில பேருக்கு இந்த வார்த்தைக்கு அர்த்தமே தெரியுறதில்லை. தமிழ்நாட்டுல மட்டும் ஏழு வள்ளல்கள் இருந்தாங்களாம். நம்பவே கஷ்டமா இருக்கு. பாட்டி கர்ணன் கதை சொல்லி வளர்த்தப்ப எல்லாம் நம்ம கிட்ட இருக்கும்பொழுது மத்தவங்களுக்கு தேவைப்பட்டா குடுக்குறது ஒரு கெத்துனு சொல்லியே வளர்த்துட்டாங்க. இன்னிக்கு இருக்குற நிலமைல குழந்தைகளுக்கு இந்த மாதிரியான கதைகள சொல்லி வளக்குறாங்களானே சந்தேகமா இருக்கு. சின்ன குழந்தைங்க மனசுல கூட ஒரு சுயநலம். என் மிட்டாய். என் பொம்மைனு குழந்தைகளோட உலகம் கூட ரொம்ப சுருங்கிப் போச்சு.

போன வாரம் எங்க அலுவலகத்துல இருந்த ஒருத்தருக்கு கொஞ்சம் பணமுடை. அவசரமா குழந்தைக்கு பீஸ் கட்ட பணம் வேணும்னு எங்கெல்லாமோ முயற்சி பண்ணிட்டு இருந்தார். அவரோட நண்பர் ஒருத்தர், இந்தா தாரேன்.. அந்தா தாரேன்னு இழுத்தடிச்சுட்டே இருந்தார். இவரும் அவரைப் போய் பாத்துட்டே இருந்தார். கடைசில ஒரு நாள் உடனே வா நான் உனக்குத் தேவையானத வெச்சிருக்கேன்னு சொல்ல, நம்மாளும் ஆர்வமா கிளம்பி போயிருக்கார். அங்கப் போய் காசு கிடைக்கும்னு பாத்தா, அவரோட நண்பர் ஒரு பெரிய சிரிக்கும் புத்தர் சிலைய வெச்சிருந்திருக்கார்.

”இது என்னத்துக்கு?” நண்பர் கேட்டுருக்கார்.

“சைனால கடை கண்ணில எல்லாம் இந்த சிலையத்தான் வெச்சிருக்காங்களாம். இது வீட்டுல இருந்தா காசு கூரையப் பிச்சுட்டுக் கொட்டுமாம். அதான் உனக்காக வாங்கினேன்” அவரு சொல்லிருக்காப்புல.

”அப்ப காசு?”

“இந்த மாசம் கொஞ்சம் சிரமம் தான்பா”

நம்மாளு பேசாம அந்தப் பொம்மையத் தூக்கிப் போட்டு உடைச்சுட்டு வந்துட்டார். கடனுக்கே இந்த நிலமை. இதுல ஈகை எல்லாம் நடக்கவே நடக்காது.

 

சில பாட்டு கேக்கும்போது தான் இந்த வார்த்தைக்கு உண்மையான அர்த்தம் தெரியுது. பாடல் விமர்சனம் எல்லாம் பெரிய விஷயம். அதுலயும் இளையராஜா பாட்டெல்லாம் விமர்சனம் பண்ற அளவுக்கு நமக்கு விஷய ஞானம் பத்தாது. ஆனா இந்தப் பாட்டுல ஒவ்வொரு நிமிஷமும், அது மவுனமா இருந்தாக் கூட ஒரு மாதிரியான அமைதியை மனசுக்கு குடுக்கும்.

ரொம்ப அருமையா படமாக்கப்பட்ட, இசையமைக்கப்பட்ட, நடிக்கப்பட்ட பாடல்கள்ல இதுவும் ஒண்ணு. அதுலயும் குறிப்பா பல்லவில எஸ்.பி.பி பாட ஆரம்பிக்கும்போது கமல் ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுப்பார் பாருங்க. அதுக்கு ஒரு செகண்டு முன்னாடி அந்தம்மா ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுக்கும். எனக்குத் தெரிஞ்சு அது தெலுங்கு பொண்ணுங்களால மட்டுமே பண்ணக்கூடிய விஷயம் அது. ஒரு பார்வை.. ஒரு ஜெர்க். அவ்வளவுதான். நம்ம பனால் ஆகிடுவோம்.

சிலது சிற்றின்பம், சிலது பேரின்பம். இந்தப் பாட்டு மட்டும் காதுல கேட்கும் போதெல்லாம் தீண்டும் இன்பம்.

 

திருநெல்வேலி பத்தி எழுதணுனாலே சந்தோஷமாயிருது. ”ஆ”ங்குற எழுத்துக்கு என்ன எழுதலாம்னு யோசிச்சப்ப, நம்மள ஆஹானு சொல்ல வெச்ச விஷயத்த எழுதலாம்னு சட்டுனு தோணிட்டு. நம்ம வாய்ல இருந்து ஆஹா வர்றது ரொம்ப கஷ்டம். அப்படி வர வைக்குற ஒரே விஷயம்…வேறென்னா, சோறுதான். 

எல்லா ஊர் மாதிரி எங்க ஊர்லயும் சாப்பாட்டுக்கு மட்டும் பஞ்சமே கிடையாது. சின்ன சின்ன காம்பவுண்ட்ல வளந்த குழந்தைங்க எல்லாம் மதியம் யார் வீட்டுல சாப்பிடுறாங்கனு அவங்களுக்கும் தெரியாது, பெத்தவங்களுக்கும் தெரியாது. ஆனா எல்லாரும் நல்லா போஷாக்காத்தான் வளந்தோம். சனிக்கிழமை மதியம் மட்டும் எங்க பள்ளிக்கூடத்துல அரை நாள். மதியம் அடிச்சி பிடிச்சி வீட்டுக்கு ஓடியாருவோம். சுட சுட சாப்பாடு போட்டு, அதுல பருப்பும் நெய்யும் கலந்து, ஒரு துண்டு நார்த்தங்காய் வைச்சு எங்க பாட்டி எங்களுக்கு ஊட்டி விடுவாங்க பாருங்க. இப்ப எழுதும்போதே தட்டச்சுப் பலகைல எச்சி ஒழுகிடுச்சு. 

கொஞ்சம் வளந்த பிறகு வீட்டுல எங்க சாப்பிட்டோம்? எல்லாம் தெருவுல தான். எங்க ஊர்ல சில வீட்ல எல்லாம் ஓட்டல்ல சாப்பிட்டாலே திட்டுவாங்க. நீ என்ன நாடோடியா? அப்படியே திங்கணும்னாலும் பார்சல் கட்டி வீட்டுக்கு கொண்டு வந்து சாப்பிடுனு பெரிய பாட்டா பாடுவாங்க. ஆனாலும் விடுவோமா? பாளையங்கோட்டை பெருமாள் கீழ ரத வீதில லலித விலாஸ்னு ஒரு மெஸ் உண்டு. அங்கதான் பொட்டுக் கடலை சட்னி போடுவாங்க. அதுக்காகவே அங்க போவோம். சாப்பிட்டு முடிச்சு, அப்படியே ரெண்டடி எடுத்து வெச்சா, தெற்கு பஜார்ல கணேஷ் லாலால ஒரு அம்பது கிராம் சூடா அல்வா சாப்பிட்டு முடிச்சுக்கலாம். 

இல்லையா, அப்படியே தெற்கு பஜார்ல நடந்து போய், லோகமதி ஓட்டல்ல புரோட்டாவோ, இல்லை வெங்காய தோசையோ சாப்பிடலாம். அவங்க வைக்குற கார சட்னிக்கு நான் அடிமை. இல்லைனா அப்படியே நடந்து போனா ராமசாமி கோயில் மைதானத்துல வித விதமா தட்டுக்கடை இருக்கும். பானி பூரி, சுண்டல், பருத்திப்பால், கைமா இட்லி, ருமாலி ரோட்டினு என்ன வேணும்னாலும் கிடைக்கும் (நான் சொல்றது 2000 – 2006 சமயத்துல. இப்ப ராமர் கோயில் மைதானத்துல எதுவுமே இல்லை). சாப்பிட்டு வாய்க்கால் பாலம் பஸ் ஸ்டாப் போற வழில ஒரு ஆட்டுக்கால் சூப் குடிச்சோம்னா வயிறு திம்முனு ஆகிடும். 

வெள்ளிக்கிழமை வடக்கு பஜார்ல சேது மெஸ்ல கூட்டம் சொல்லி மாளாது. அன்னிக்கு சொதி சாப்பாடு போடுவாங்க. அதை எப்படி பண்ணனும்னு இங்க எழுதிருக்கேன். சொன்னா நம்ப மாட்டீங்க..காலைல பத்து மணிக்கெல்லாம் கூட்டம் வர ஆரமிச்சுடும். எப்பவாச்சும், சிவன் கோயில் பக்கத்துல இருக்குற சௌராஷ்டிரா கடைக்குப் போவோம். இங்க இருக்குற 14 இட்லி சாம்பாருக்கெல்லாம் முன்னாடியே சாம்பார்ல இட்லி மிதக்குற அளவுக்கு குடுப்பாங்க. 

நான் கடைல வேலை பாத்துட்டு இருக்கும்போது எனக்கு வாரா வாரம் சனிக்கிழமை சம்பளம் போட்ருவாங்க. நண்பர்கள் பட்டாளம் சரியா 9 மணிக்கெல்லாம் எங்க கடைக்கு வந்திடுவாங்க. சம்பளம் வந்த உடனே சைக்கிள் அழுத்திட்டு தெற்கு பஜார் ஜெயந்தி புரோட்டா ஸ்டால் போயிருவோம். அங்கத்தான் ஒரு புரோட்டா ஒண்ணரை ரூவா. 20 ரொட்டிக்கு 30 ரூபா கணக்கு. ஏன்னா எங்க செட்ல யாரும் அதுக்கு குறையா திங்க மாட்டோம். 

இதோட அருமை எல்லாம் அப்போ தெரியலை. ஆனா பாருங்க சென்னைல சாப்பிடப் போகணும்னா, சென்னை புட் கைட், ஸொமாட்டோ எல்லாம் படிச்சுத் தெரிஞ்சுத்தான் போக வேண்டி இருக்கு. ஒரு காலத்துல நான் என்னமா சாப்பிட்டிருக்கேன்.. ஆஹா

ஏகப்பட்டவாட்டி இந்த அடடே சொல்ல வேண்டி வந்தது சமீபத்துல. சில நேரங்கள்ல பெரிய விஷயங்கள் கூட சின்ன விஷயமா தெரியும். இல்லை, கண்டுக்காம போய்ட்டே இருப்போம். ஆனா அது எவ்வளவு பெரிய விஷயம்னு அப்புறம் யோசிச்சுப் பாத்தாதான் தெரியும்.

சமீபத்துல ஆபீஸ்ல வேலை பாக்குற ஒருத்தரோட அம்மா இறந்துட்டாங்க. எல்லாருக்கும் துக்கம் தான். இருந்தாலும் இரவு ஷிப்ட் முடிச்சுத் தான் போய் பாக்க முடியும். அவர் டீம்ல இருந்த ஒரு பையன் மட்டும் அவர் கூட இருக்கப் போறேன்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டான். அவன் ஆபீஸ்லயே ஒரு மண்ணும் செய்ய மாட்டான். துஷ்டி வீட்ல என்ன செய்யப் போறானோனு நாங்கெல்லாம் நினைச்சோம். அம்மாவை இழந்தவர் அந்தத் தாக்கத்துலயே உக்காந்துட்டார். நாங்க காலைல மூணு மணிக்கெல்லாம் கோயம்பேடு போயிட்டு, மாலை வாங்கிட்டு நண்பர் வீட்டுக்கு போயிட்டோம். நினைச்சா மாதிரியே இந்தப் பய இல்லை.

துக்கம் விசாரிச்சுட்டு, மெதுவா அவனைப் பத்திக் கேட்டா, நண்பர் சொன்னதெல்லாம் அடடே ரகம். “அவனுக்கு என்னாச்சுனு தெரியலையா. எல்லா வேலையும் இழுத்துப் போட்டு செய்யுறான். இப்பக் கூட எங்க சொந்தக்காரங்களைக் கூப்பிடத்தான் கோயம்பேடுக்கு காரெடுத்துட்டு போயிருக்கான்”னு சொல்லும்போது எங்களுக்கு சத்தியமா நம்ப முடியலை.

ஒரு அரைமணி நேரம் கழிச்சு, அவன் வந்தப்போ எங்களுக்கும் டீ வாங்கிட்டு வந்துட்டான். என்னடா திடீர்னு இவ்வளவு வேலை எல்லாம் செய்யுறனு கேட்டா. “நமக்கு எல்லாம் சாதாரணமா போனா வேலை செய்யத் தோணாது மாப்ள. எதுனா பிரச்சினை ஆகணும். பரபரப்பா இருக்கணும். அப்பத் தான் நம்ம மூளையே வேலை செய்யும்”ங்குறான். எப்பலேர்ந்துடா இப்படினா. “எல்லாம் நம்ம  தோனியப் பாத்துதான்” அப்படிங்குறான்.

எங்களுக்கு “அடடே”னு ஆயிருச்சு.

தி டெர்ரர் லைவ்

மன்னிக்குறவன் மனுஷன். மன்னிப்பு கேக்குறவன் பெரிய மனுஷன்னு விருமாண்டில கமல் ரெண்டு மூணு தடவை சொல்லிடுவார். அதை வெச்சு எடுக்கப்பட்ட படம் தான் தி டெர்ரர் லைவ். முன்னாடி ஆங்கிலத்துல தி போன் பூத்னு ஒரு படம் வந்து சக்கைப் போடு போட்டுச்சு. அதே டெம்ப்ளேட்ல எடுக்கப்பட்ட கொரியன் படம்தான் தி டெர்ரர் லைவ்.

ஒரு ரேடியோ ஸ்டேஷன்ல காலைல நிகழ்ச்சி பண்றார் நம்ம ஹீரோ. அப்ப வர்ற ஒரு போன் கால், தான் கட்டுமானத் தொழில் செய்றதாகவும், ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்னு சொல்லுது. இது என்னடா வம்பா போச்சுனு நிகழ்ச்சி நடத்துறவர் பேச்சை மாத்த, என்கிட்ட பாம் இருக்கு, பக்கத்துல இருக்குற பாலம் இப்ப வெடிக்கப் போகுதுனு சொல்லுறார் போன்ல வர்றவர். நம்ம ரேடியோ ஸ்டேஷன்காரர் இதை நம்பாம கால் கட் பண்ண அடுத்த நிமிஷம் பாலத்துல பாம் வெடிக்குது.

ஏற்கனவே ராத்திரி அர்னாப் மாதிரி டிவி ஷோ பண்ணிட்டு இருந்தவர்தான் நம்ம ரேடியோ நிகழ்ச்சி நடத்துறவர். நியூஸ் ரிப்போர்ட் பண்ண காசு வாங்கினதா சொல்லித்தான் அவரை ரேடியோக்கு அனுப்பியிருப்பாங்க. இப்படி ஒரு போன்கால் தான் தன் வாழ்க்கைய மாத்த போகுதுனு பழைய பாஸுக்கு போனைப் போட்டு ரேடியோ ஷோவை டீவி ஷோவா மாத்துறாங்க. மறுபடியும் கால் வருது. அந்தப் பாலம் கட்டும்போது மூணு பேர் தவறி விழுந்து இறந்துட்டாங்க, அவங்களுக்கு நிதியும் வரலை, யாரும் ஆறுதலும் சொல்லலை. அதனால நாட்டோட அதிபர் வந்து மன்னிப்புக் கேக்கணும்னு சொல்லுது அந்தக் குரல். பத்தாக்குறைக்கு நம்ம ஹீரோ காதுல வைக்குற ஹெட்செட்ல பாம் வெச்சிடுறாங்க. 90 நிமிஷத்துல என்ன நடக்குது. மறுபடி குண்டு வெடிக்குதா? அதிபர் வந்து மன்னிப்பு கேட்டாரா? இதுதான் கதை.

மேலோட்டமா பாத்தா ஒண்ணுமேயில்லாத கதை தான். ஒரு ஸ்டூடியோ மட்டும்தான் லொக்கேஷன். ஆனா படம் முதல் நிமிஷத்துல இருந்து துவங்கிடுது. எப்படி ஒரு குண்டு வெடிப்போ, இல்லை உயிரிழப்போ ஊடகங்களுக்கு வெறும் டி.ஆர்.பியா மாறிடுச்சுனு முகத்துல அடிக்குற மாதிரி சொல்லிருக்காங்க. ஒரு கட்டத்துல அதிபர் மன்னிப்புக் கேக்க வரப்போறதில்லைனு தெரியுது. ஆனா போன் பேசுறவர் இன்னொரு குண்டை வெடிக்க வைக்கப் போறதா சொல்றாரு. டி.ஆர்.பி ரேட்டிங் நினைச்ச அளவு வரலை. இன்னொரு குண்டு வெடிச்சு மக்கள் இறந்தா பாப்பாங்கனு ஹீரோவோட பாஸ் கொலைகாரனை டெம்ப்ட் பண்ற மாதிரி பேசச் சொல்லுவார். சில விளம்பரத்துக்காகவும் ஒரு பதவிக்காகவும் இப்படி எல்லாமா பண்ணுவாங்கனு தலையே சுத்திடும். படத்தோட பலமே நடிகர்கள் மற்றும் எடிட்டிங்தான். ஒரு டி.வி. ஸ்டேஷன்ல என்ன நடக்கும், எப்படி எல்லாம் நடக்கும். தனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கலைனா அடுத்த ஸ்டேஷனுக்கு எவ்வள்வு சுலபமா மக்கள் தாவிடுறாங்கனு எல்லா ஏரியாலயும் டைரக்டர் புகுந்து வந்துடுறார். இன்னிக்கு நிலமைல நம்ம நாட்ல மட்டுமில்லாம எல்லா நாட்டிலயும் மீடியா ஆளும்கட்சி கைல தான் இருக்கு. அதுல மேல்மட்ட, நடுமட்ட, அடிமட்ட பொடிகள் எல்லாம் நம்ம என்ன பாக்கணும், கேக்கணும்னு முடிவு பண்ணுறாங்கனு நினைக்கும் பொழுது ராமயண, மகாபாரதத்தை தவிர இவங்க டி.வி.ல போடுற எதையும் நம்பக் கூடாது போல இருக்கு.

பல குண்டுவெடிப்புகள் நடக்குது. ஆனா சம்பவத்துக்கு பொறுப்பேத்துகிட்டு ஒரு அதிகாரியோ, இல்லை அதிபரோ வருத்தம் தெரிவிச்சா எல்லா உயிரையும் பொருளையும் காப்பாத்தி இருக்கலாம். செஞ்ச தப்பை ஒத்துக்ககூடாது. இதனால என் பேரனுக்கு பேரன் எலக்‌ஷன்ல நிக்கும் போது பிரச்சினை வரும்னு சுயநலமா சிந்திக்கிற அரசியல்வாதி, அவருக்கு சொம்பு தூக்குற அதிகாரிகள், இதனால ஏற்படுற இழப்புகளைத் தான் படத்துல சொல்லி இருக்காங்க.

ஒரு 90 நிமிஷம் அந்தப்பக்கம், இந்தப்பக்கம் நகராம நகம் கடிச்சுட்டே படம் பாக்குறது உங்களுக்கு இஷ்டம்னா இந்தப் படத்தை விட்டுடாதீங்க. முக்கியமா படம் முடிஞ்சப்புறம் நம்ம நாட்டுல இருக்குற பல ஊடகங்களோட இந்தப் படம் ஒத்துப் போறதுனால இதை சீக்கிரமே ரீமேக் பண்ணலாம். ஆனா எந்தக் கட்சி ஆட்சில இருந்தாலும் தடை பண்ணிடுவாங்க. அதனால் நம்ம சப்டைட்டில்ல கொரிய மொழியிலயே பாக்குறதுதான் உசிதம்.

 

ஷேன் கேரத் என்னும் ஒரு இயக்குனரைப் பற்றி என் நண்பர் ஒரு முறைச் சொன்னார். குறைந்த செலவில் தன்னிடம் உள்ள பொருட்களைக் கொண்டே ஒரு அருமையான டைம் டிராவல் படமெடுத்தவர் என்று.

 

பிரைமர் என்னும் அந்தப் படத்தை பார்த்து எனக்குத் தலையும் புரியவில்லை; காலும் புரியவில்லை. அநியாயத்துக்கு அறிவியல் வார்த்தைகள், கலைச் சொற்கள் எனது பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு இயற்பியல் ஆசிரியரையும் அவரது பிரம்பையும் நினைவூட்டியதால் மேற்கொண்டு பார்க்கவில்லை.

 

அவரது அடுத்த படமான அப்ஸ்ட்ரீம் கலர் என்னும் படம் வந்தவுடன் எங்கள் சினிமா வட்டத்தில் ஒரே குதூகலம். இந்த முறை தாவரவியல் மற்றும் விலங்கியல் என்று சொன்னார்கள். எனது பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு தாவரவியல் ஆசிரியையும் பிரம்பைக் கையாண்டதால் பழைய நினைவுகள் வரக்கூடுமென இந்தப் படத்தைப் பார்ப்பதையும் தள்ளி வைத்தேன். ஆனால் படம் பார்த்த பொழுது இதைப் போல் ஒரு கதையை இதை விடத் தெளிவாக சொல்ல முடியாது எனப்பட்டது.

 

படத்தின் மூலம் சாதரணமானது. ஒரு திருடன், சில பேரைத் தேர்வு செய்து அவர்களுக்கு ஒரு போதை மருந்து கொடுத்து அவர்களின் சொத்துகளை அபகரித்துக் கொள்கிறான். பின்னர் அவர்கள் வாழ்க்கை எவ்வாறு திசை மாறுகிறது என்பதுதான் படம். இதைச் சொன்ன விதத்தில்தான் ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி. சில படங்கள் பார்ப்பவர்களை பழுத்த முட்டாள்கள் என்பது போல் எடுக்கப்பட்டிருக்கும். சில படங்கள் சைன்ஸ் சிம்போசியம் போல் அதைப் பற்றித் தெரியாதவர்கள் பார்க்க முடியாதபடி இருக்கும். ஆனால் அப்ஸ்ட்ரீம் கலர் இது இரண்டுக்கும் நடுவில் தெரியாதவர்களை புரிய வைத்து, புரிந்தவர்களையும் ஆச்சரியப்படுத்தும் வகையில் திரைக்கதை கொண்டுள்ளது.

 

கிறிஸ் என்னும் பெண்ணை ஒரு திருடன், மயக்கி அவளை ஒரு ஹிப்னாடிஸ மனநிலைக்குக் கொண்டு சென்று அவளுடைய சொத்துக்கள் மற்றும் சேமிப்பைத் தன் பெயருக்கு மாற்றிக் கொள்கிறான். அவன் அவளுக்கு கொடுத்திருக்கும் ஒரு வகையான பாரஸைட் அவள் வயிற்றுக்குள் இருப்பதால் அவளை திட உணவு தின்ன விடாமல் தண்ணீரை மட்டுமே குடித்து உயிர் வாழ விடுகிறான். அவளிடம் இருந்து அனைத்தையும் வழித்து எடுத்துவிட்ட பிறகு அவளைத் தன் ஹிப்னாடிஸ பிடியில் இருந்து விடுவிக்கிறான். அதுவரை உணவே தின்னாமல் இருந்ததால் சகட்டுமேனிக்கு பசியில் தின்னும் கிறிஸ் தூங்கி விழிக்கையில் அவள் வயிற்றில் இருந்த பாரஸைட் புழுக்களாக மாறி அவள் உடல் முழுது இருப்பதைப் பார்க்கிறாள்.

 

இங்குதான் ஸாம்பிளர் என்னும் ஒரு கதாபாத்திரம் வருகிறது. அவர் worm charmining என்னும் ஒரு முறையின் மூலம் கிறிஸை தன் இருப்பிடத்திற்கு வரவழைத்து, அவள் உடலில் இருக்கும் புழுக்களை பன்றி ஒன்றுக்கு மாற்றி விடுகிறார். இதனால் பன்றிக்கும் கிறிஸிற்கும் ஒரு இணைப்பு ஏற்ப்படுகிறது. அதன் மூலம் அந்தப் பன்றியின் மூலமே ஸாம்பிளர் கிறிஸ் வாழ்வில் நடப்பதை அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. அதை மையமாகக் கொண்டு அவர் இசையமைத்து அதை விற்று வாழ்ந்து வருகிறார்.

 

இந்த ஸாம்பிளர் பின் இந்தப் பன்றிகள் இறக்கும் பொழுது புதைக்காமல், ஒரு பையில் போட்டு ஆற்றில் எறிந்து விடுகிறார். அந்தப் பன்றியில் இருக்கும் பாரஸைட் பன்றியின் புண்களில் இருந்து வெடித்து ஆற்றில் கலக்கிறது. ஆற்றின் ஒரத்தில் இருக்கும் ஆர்ச்சிட் பூக்களை இது நீல நிறமாக மாற்றுகிறது. பின் இந்த ஆர்ச்சிட் பூக்களை பறிக்கும் விவசாயிகள், அதன் மகரந்தத்தை விற்கிறார்கள். இதுதான் அந்தத் திருடன் தன் குறிகளுக்கு கொடுக்கும் பாரஸைடாக பயன்படுகிறது.

 

இப்படி கிறிஸ் போல பல பேர் பாத்திக்கப்பட, அதில் ஒருவரான ஜெஃப்புடன் கிறிஸ் வாழத் துவங்குகிறாள். இருவருக்குமான ஈர்ப்பு, அவர்கள் எவ்வாறு இந்தப் பெரிய அநியாயத்தைத் தடுக்கிறார்கள் என்பதுதான் மீதிக்கதை.

 

கதை இவ்வளவுதான் என்றாலும் அதை எடுத்த விதம் ஒவ்வொரு இடத்திலும் வரும் அறிவியல் விஷயங்களின் உண்மை, இந்தப் படத்தை வேறொரு தளத்திற்கு எடுத்து செல்கிறது. அதாவது, இதெல்லாம் நடப்பது சாத்தியம். நாளை எனக்கும், உங்களுக்குமே இது நடக்கலாம் என்று பார்ப்பவர்களை நம்பவைத்து, முதுகெலும்பைச் சில்லிட வைப்பதில்தான் ஜெயிக்கிறார் இயக்குனர். இவர்தான் ஜெஃப் கதாபாத்திரத்திலும் நடித்து, படத்திற்கு இசையும் அமைத்திருக்கிறார்.

 

ஹென்றி டேவிட் தொரேயூ எழுதிய வால்டன் என்னும் நூல் படத்தில் மிக புத்திசாலித்தனமாக பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. ”நமது உடலில் ஒரு மிருகம் இருப்பதை நாம் உணர்வதுண்டு. நமது தூக்கத்தில் அது விழிக்கிறது. அது ஒரு கிருமி போல வாழும் பொழுதும் சாவிலும் நம்முடன் இருக்கிறது. அதை நாம் தள்ளி வைக்கலாம் ஆனால் அவற்றை மாற்ற முடியாது.” என்பது தான் படத்தின் அடிநாதமே.

 

இதை எல்லாவற்றையும் தள்ளி வைத்து எளிமையாக படத்தை விளக்க வேண்டுமானால் இப்படிச் சொல்லலாம்.

 

உங்கள் அடையாளம் உங்களை உருவாக்குகிறதா? இல்லை நீங்கள் உங்கள் அடையாளத்தை உருவாக்குகிறீர்களா? நீங்கள் உருவாக்கிய அடையாளம் உங்களை மீறிப் போனால் என்னாகும்? அதைவிட உங்களுக்கு அறிமுகமே இல்லாத ஒருவர் உங்கள் அடையாளத்தை மாற்றினால் அது என்ன மாதிரியான மனவலியைக் கொடுக்கும்?

 

நம் நாட்டில் படித்து விட்டு வீட்டில் இருக்க வைக்கப்பட்ட கோடானுகோடி இல்லத்தரசிகளைத் தான் கேட்க வேண்டும் !!

New Gen தமிழன் பிப்ரவரி மின் இதழில் வெளியான திரைப் பட விமர்சனம் 'அப்ஸ்ட்ரீம் கலர்' Upstream Color

எலிஃப் ஷஃபக் எழுதிய காதலின் நாற்பது விதிகள் சமீபத்தில் வாசித்த நூல்களில் தனித்து நின்றது. நம்ம ஊர் மட்டுமல்லாமல், வெளிநாட்டுக் காதல் புனிதங்களும் ஒரு வகையான டெம்ப்ளேட்டிலேயே அமைக்கப்பட்டிருக்கும். முக்கியமாக நிக்கோலஸ் ஸ்பார்க்ஸ். எல்லோருக்கும் பதின்ம வயதில் தபூ சங்கர் கவிதைகள் பிடித்திருக்கும். பின்னால் அறிவுமதி, மேத்தா என வளர்ந்து வந்து விடுவோம். நிக்கோலஸ் ஸ்பார்க்ஸும் அதைப் போலத்தான். இப்புதினத்தில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த விஷயம் என்னவென்றால், காதலை பலப்பலக் கோணங்களில் சொன்ன ரூமிக்கு, காதலை உணர்த்திய ஒருவனைப் பற்றியது என்பது தான். இளையராஜாவிற்கு இசையமைக்க கற்றுக் கொடுத்தவர் என் யாராவது சொன்னால் அவரைப் பற்றி அறிந்திடத் துடிப்போமில்லையா, அதைப் போலத்தான் இந்தப் புத்தகத்தை நான் எடுத்தேன்.

40_rules_of_love

கதையின் முக்கியக் கதாபாத்திரம் எல்லா. அமெரிக்காவில் இருக்கும் நாற்பது வயதுப் பெண்ணான இவர், தன் கணவருடனும் 3 குழந்தைகளுடனும் வாழ்ந்து வருகிறார். சமைப்பதை மட்டுமே பெரிய கடமையாக செய்து வரும் இவரை, ஒரு பதிப்பகத்தில் நாவலை வாசித்து கருத்துக் கூறும் வேலைக்கு கணவர் சேர்த்து விடுகிறார். நாற்பது வயதான பெண்ணின் கணவர்கள் செய்வதைப் போலவே அவரும் மனைவிக்குத் தெரியாது என நம்பி வேறு பல பெண்களுடன் தொடர்பில் உள்ளார். பிள்ளைகளும் வளர்ந்து எல்லாவை தனிமையில் தள்ளுகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க அஸிஸ் என்பர் எழுதிய “தி ஸ்வீட் பிளாஸ்பெமி” என்கிற நாவலை வாசிக்கும் வாய்ப்பு எல்லாவிற்கு கிடைக்கிறது. இங்கு ஒரு நாவலுக்குள் ஒரு நாவல் துவங்குகிறது.

தி ஸ்வீட் பிளாஸ்பெமி என்னும் நாவல் ஷாம்ஸ் எனப்படுபவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கூறுகிறது. நாடோடியாகத் திரியும் முஸ்லிம் துறவியான இவர், யாரையும் மதிப்பதில்லை. கடவுளைத் தவிர யாரும் அவ்வளவு முக்கியம் இல்லை என்னும் நிலைப்பாடு கொண்டவர். இவரது கனவில் பாக்தாத் சென்று அங்கிருக்கும் ஒருவருடன் நட்பு பாராட்டும்படி கனவில் செய்தி வருகிறது. அவரும் அவ்வாறே செய்கிறார். அவர் நட்பு பாராட்டுவது ரூமியுடன் என அங்கு சென்ற பிறகுதான் அவருக்கே தெரிகிறது. அது எவ்வாறு இருவரையும் பாதிக்கிறது என்பதே கதை. கதையை வாசிக்கும் எல்லா, தனிமையைக் கொல்ல அஸிஸிடம் மின்னஞ்சலில் பேசத் துவங்குகிறார். நாவல் முடியும் வேளையில் எல்லா தன் கணவரை விட்டு அஸிஸுடன் வாழச் செல்கிறார். அவரை எது அப்படி மாற்றியது? முஸ்லிம் துறவியான ஷாம்ஸ் காதலைப் பற்றி என்ன சொல்லியிருந்தால் குரான் விற்பன்னராக இருந்த ரூமி காதலை மட்டுமே எழுதத் தலைப்பட்டிருப்பார்? என்பதை எல்லாம் நாவலை வாசித்துத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

கதையை ஒருவர் சொல்லுவது போல அல்லாமல் பல்வேறு பாத்திரங்கள் சொல்வது போல் அமைத்தது மிகச் சிறப்பு. அதனாலேயே பல விஷயங்களை நம்மால் தெளிவாக உணர முடிகிறது. மின்னஞ்சல் மூலமாகவும், பேச்சு மூலமாகவும், நாவலாகவும் கதை நம் முன் விரிகிறது. முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் அக்காலகட்டத்தில் ஷாம்ஸ் எவ்வாறு காதலைப் பற்றி தெளிவான பல எண்ணங்கள் கொண்டிருந்தார் என்பது தான். ஒருவருக்கு பெயர், புகழ், பணம், அழகான மனைவி, அன்பான குழந்தைகள் அனைத்தும் இருந்தும் சில சமயம் எதுவோ ஒன்று குறைவது போலத் தோன்றும். அதைச் சில பேர் இன்னொரு பெண்ணிடத்தில் தேடுவார்கள். சில பேர் மதுவிடமும் புகையிலையிடமும் தேடுவார்கள். ஆனால் அவர்களுக்குத் தேவை, தன் எண்ணங்களையும், சிந்தனைகளையும் பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு தோழமை தான் என்று இப்புத்தகம் மிக மிக அழகாக சொல்கிறது.

ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஆங்கில எழுத்தான B என்னும் எழுத்தில் துவங்குகிறது. அல் ஃபைதா என்னும் குரானின் ஒரு பகுதியிலே பிஸ்மில்லாஹிரஹ்மானிரஹீம் எனும் வார்த்தை வருகிறது. அதன் அர்த்தம் அன்பும் கருணையும் நிறைந்த அல்லாவின் பெயரால் என்பதாகும். இதை வலியுறுத்தியே சுஃபி இயக்கம் இயங்குவதால் கதைக்கு இது மேலும் அழகு சேர்க்கிறது.

பல இடங்களில் உரையாடல்கள் நம்மை ஆச்சரியப்படுத்துகின்றன. இது நம் தமிழ் கதாசிரியர்களிடம் கிடைத்தால் ஒரு 6 வருடங்களுக்கும் காதல் வசனங்களுக்கு பஞ்சம் இருக்காது. என் கையில் கிடைத்ததால் சில பெண்களை மட்டும் சென்றடையும். ”காதலின் தேடல் நம்மை உள்ளும் வெளியும் மாற்றிவிடும். அவ்வாறு நீ மாறவில்லையெனில் சரியாக காதலிக்கவில்லை எனக் கொள்” ”காதலில்லாத ஒரு வாழ்வு என சொல்லிக் கொள்வதில் ஒரு பெருமையும் இல்லை. பணத்தின் மீதான காதல், கடவுள் மீதான காதல் என பிரிக்கத் தேவையில்லை. பிரிவினை மேலும் பிரிவினையைத்தான் உண்டாக்கும். காதலுக்கு எந்த விளக்கமுமில்லை. அது புனிதமானதும் எளிமையானதுமாகும், காதலே வாழ்வின் நீருற்று. காதலிப்பவனது ஆன்மா நெருப்பு. இவையிரண்டும் சேரும்பொழுது உலகம் மிகவும் மாறாகத் தென்படும்” போன்ற வரிகளை அடிக்கோடிட்டு அடிக்கடி படிக்கலாம்.

நாவல் வாசித்து முடித்தவுடன் மீண்டும் ரூமியின் கவிதைகளை வாசித்துப் பார்த்தேன். காதலை மட்டுமே பாடியிருந்தாரே தவிர எந்தப் பாலினத்தையும் பற்றிப் பாடவில்லை. செக்‌ஷன் 377ஐ எதிர்த்து சில முஸ்லிம் இயக்கங்கள் போஸ்டர் அடித்திருந்தது கண் முன் வந்து போனது.

கொசுறு: கல்யாணம் என்னும் நிக்காஹ் படத்தில் க்வாஜாஜி மற்றும் ஸிக்ரு பாடல்களைக் கேட்டு இந்தப் புத்தகத்தையும் படித்து மசூதி இருக்கும் தெரு வழியில் நடந்து பாருங்கள். நான் சென்ற பொழுது என்னையும் அறியாமல் எல்லோருக்கும் வணக்கம் வைத்தேன். அமைதியாக இருந்தது,