Category: பகுக்கப்படாதது


இன்றெல்லாம் கண்ணீர் கட்டுக்கடங்காமல்
கன்னத்தை நனைக்கிறது.
ஆங்கிலப் படத்தில் வருவது போல்
உனைச் சார்ந்த நினைவுகளை மட்டும்
அழிக்க முடிந்தால்
அழித்திருப்பேனா என்பது ஐயமே.

சில நாட்களில் தாயாய்,
எப்பொழுதும் தோழியாய்
சிணுங்குகையில் சிறுமியாய்
தலையில் குட்டித் திருத்துகையில்
ஆசிரியையாய்
இப்படிப் பலவாகவும் இருந்த
உன் நினைவுகளை
எந்த அளவை கொண்டு அழிப்பேன்

ஒரு கோப்பை மது தரும்
ஒரு வித மயக்கமும்
சில நிமிட மறத்தலும்
நிரந்தரமாய் இருந்தால்
நானும் இருப்பேன்.
நான்கு வருட நினைவுகளை
மொத்தமாய் அழித்து
மனதிற்குள் புதைத்து
கண்ணாடி பார்க்கிறேன்.

வெற்று அறை என்னைப் பார்த்து
ஏளன சிரிப்பொன்றை உதிர்த்தது
“உனக்கு யாரும் இருக்கப் போவதில்லை
என்று சொன்னேனே.
எனைக் கடிந்து எனைப் பார்க்காமல்
திரிந்தாயே
இப்பொழுது புரிந்ததா, உனக்காக
நீ கூட இல்லை.
தீயினில் உன்னைச் சுடும் பொழுதேனும்
யாராவது வரக் கூடும்.
பாசத்தால் அல்ல, பரிதாபத்தால்”

கண்கள் துடைத்து, முகமூடி அணிந்து
வெயிலில் புகையிலை பற்ற வைத்தவுடன்
மனதில் வரும் பாடலின் வழி மதி புகுந்து
விடுகிறாய் நீ

உலகத்தின் மிகப் பெரிய பாவியாய் நான்.

Advertisements

tap-repairவீடு மாத்துனப்போ இந்த பிரச்சினை வந்துச்சு.

வீட்டு நிலைமை அவ்வளவு நல்லா இல்லை. அப்பாவோட வியாபாரம் படுத்திடுச்சு. சொந்த வீட்டை வித்து பைசல் பண்ணியும் கடன் குறையல. காசு போயிடுச்சேனு கூட அப்பா அவ்வளவு கவலைப்படலை. ஆனா நல்லா போயிருக்க வேண்டிய வியாபரம் நஷ்டமாயிடுச்சேங்குற கவலை அவரை வேற எந்த வேலையயும் செய்ய விடலை. ஒவ்வொரு நாளும் உக்காந்து எந்த நிமிஷத்துல எங்க தப்பு விட்டோம்னு யோசிச்சு யோசிச்சு அவரோட காலம் செலவழிஞ்சது. அவர் கூட உக்காந்து பழசை அசை போட எனக்கு விருப்பம் இல்லை, நேரமும் இல்லை.

ஆனா ஒரு சின்ன வீட்டுல ஒருத்தரை மட்டும் தனியா விடுறது கஷ்டம். எங்க சொந்த வீடு எட்டு கட்டு வீடு. புது வீட்டுல மூணு ரூம் அப்புறம் ஒரு அடுக்களை. நினைச்சாக் கூட ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்துக்காம இருக்க முடியாது. இவ்வளவு கஷ்டத்துலயும் எனக்கு எங்க வாடகை வீட்டுல பைப் தண்ணி இருந்ததுதான் ஒரே ஆறுதல். பழைய வீட்டுல பைப் தண்ணி கிடையாது. மோட்டர் கிடையாது. குளிக்கவும், பாத்திரம் கழுவவும் கிணத்துல இருந்துதான் தண்ணி இறைக்கணும். வீட்டுக்கு வெளில இருந்த முனிசிபாலிட்டு குழாய்லதான் குடிக்கவும், சமைக்கவும் தண்ணி பிடிக்கணும். ஷவர்ல குளிக்குறதெல்லாம் கனவுல மட்டும்தான். குடிக்கவும் சமைக்கவும் தண்ணிய பாத்து பாத்து செலவு பண்ணனும்.

அப்பா கவலைப்பட்டுட்டேதான் இருந்தார். ஆனா வீட்டுல உலை பொங்கணுமே!! அதனால நான் ஒரு பிரஸ்ல வேலைக்கு சேர்ந்தேன். பள்ளிக்கூடம் மாதிரியோ காலேஜ் மாதிரியோ வாழ்க்கை சுலபமா இல்லை. பன்னிரெண்டு மணி நேரம் குறுக்குடைய வேலை பாத்தாதான், 75 ரூவா சம்பளம் கிடைக்கும். வளர்ந்தது எவ்வளவு பெரிய தப்புனு அப்போ தான் தெரிஞ்சது. லீவ் கிடயாது. நாலு மணி நேரத்துக்கு ஒருக்க 20 நிமிஷம் ஓய்வு. ஆனா ஒவ்வொரு வாரமும் சனிக்கிழமை நைட் சம்பளம் குடுத்துருவாங்க. ஒரு வாரம் பட்ட கஷ்டம் எல்லாம் பறந்து போயிரும். அதை விட அம்மா கைல அந்தக் காசை குடுக்கும்போது அவங்க பெருமையா சிரிப்பாங்க, அது போதும். பிரியாணி சாப்பிட்ட நிம்மதி கிடைக்கும். பால்காரன், காய்கறிக்காரன் எல்லாருக்கும் கடன் பாக்கி கட்டிட்டு ஞாயித்துகிழமை மட்டும் பயங்கர சாப்பாடு. வாழ்க்கை ஒரு மாதிரி பிடிபட ஆரம்பிச்சுது. ஞாயித்துக்கிழமை மதியம் மட்டும் பாத்திரம் விளக்குறது நம்ம டூட்டி. வேலை மேல, கூட வேலை செய்யுறவங்க மேல இருக்குற கோவத்த எல்லாம் பாத்திரத்து மேல காட்டி முடிச்சா, மனசு லேசாயிடும்.

அப்படித்தான் அன்னிக்கு பாத்திரம் விளக்கி முடிச்சிட்டு, அக்கடானு உக்காந்திருந்தேன்.

“ஏலே”னு அடுக்களைல இருந்து ஒரு சத்தம். அம்மாதான் கூப்பிட்டாங்க. அங்க போனா, குழாயில தண்ணி நூலைப் போல விழுந்திட்டு இருந்தது.

“எப்பவுமே குழாயை இருக்கமா மூடணும், சரியா. ஒழுகுறது தண்ணி இல்லலே.. நம்ம பணம்” போற போக்குல அம்மா சொல்லிட்டு போயிட்டாங்க. அதுல இருந்து என் கண்ணு பூரா குழாய் மேல தான். கிடைக்குறது மாசம் 450 ரூவா. அதுவும் இப்படி ஒழுகிடுச்சுன்னா. நெல்லையப்பர் கோயில்ல இருக்குற ஜோசியக்காரி என்ன ‘ஓட்டகைக்காரா’னு தான் கூப்பிடுவா. எவ்வளவு இறுக்கமா வெச்சாலும் விரலுக்கு நடுவுல ஓட்டை வரத்தான் செய்யுது. அதுல விழுற காசு பத்தாதுன்னு குழாய் வழியாவும் போச்சுன்னா, என்னதான் மிஞ்சும்? அம்மா சொன்னதும் சரிதான். திடீர்னாப்புல கோயில்ல ஒரு திருவிழா வரும், தீர்வை கட்ட வேண்டி வரும். எதுவுமே இல்லைனா சொந்தக்காரன் எவனாச்சும் எறும்பு கடிச்சு செத்துருவான். குழாய் ஒழுகுறதும் நிக்கலை; காசும் கைல நிக்கலை.

காலம் ஓடிச்சு. டிஜிட்டல் பிரிண்டர்ஸ் வந்து எனக்கு பிரஸ் வேலை போச்சு. ஆனா இன்னும் நல்ல சம்பளத்துல வேற வேலை கிடைச்சது. வீடு மாறினோம். ஒவ்வொரு வாட்டி வீடு மாறும் போதும் நாந்தான் முதல்ல போய் பாப்பேன். முக்கியமா குழாய். ஒரு பத்து வாட்டி திருப்பி தண்ணி ஒழுகுதானு பாக்குறது. அப்படியே ஒழுகாம இருந்தாலும், சந்தேகத்துக்கு சாம்பாரா வீட்டு ஓணர்ட எல்லா குழாயையும் ஒரு தடவை மாத்த சொல்லிருவேன். சில சமயம் கைல இருந்து நானே காசு போட்டிருக்கேன். பையம் இப்படி அரை லூசாயிட்டானேனு அம்மாக்கு கவலை. படட்டும். எங்க அப்பா எந்த இடத்துல எத்தன குழாயை மூட மறந்தாரோ, நான் சம்பாதிச்சதெல்லாம் கடன் அடைக்கவே சரியா போச்சு. ஆனா அம்மா சொன்னது சரிதான். இது வெறும் மூட நம்பிக்கை இல்லை.

எப்பல்லாம் குழாயில தண்ணி ஒழுகுச்சோ, அப்பொல்லாம் எதுனா செலவு. கடைசி வாரம் வரைக்கும் நம்மள சீந்த நாய் இருக்காது, குழாய் ஒழுக ஆரம்பிச்ச உடனே ஒரு சொக்காரன் கல்யாண காசு வாங்க வந்து நிப்பான். வீட்டுக்கு விருந்தாள் வருதானு நான் காக்கா கத்துற வரைக்கும் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. காலைல பல்லு விளக்கும் போதே தெரிஞ்சுரும். கடன் கூடயே வளந்ததால தண்ணிய மிச்சம்பிடிக்கவும் காச மிச்சம்பிடிக்கவும் இயல்பாவே வரும். அப்பா அம்மாக்கு தான் சிரமம். அவங்களால நான் டைட்டா மூடின குழாய டக்குனு திறக்க முடியாது. என்னை மாதிரியே டைட்டா மூடலைனா நான் திட்டுவேன். ஒரு வழியா எட்டு வருஷம் உழைச்சு அப்பா பட்ட கடனை எல்லாம் அடைச்சு நிமிர்ந்தா, எனக்கு வயசாயிடுச்சு. கல்யாணம் பண்ணனும். வீடு வாங்கணும். அதுக்கு… லோன் வாங்கணும். செலவே இல்லைனா கூட குழாய் ஒழுகுதானு பாத்தே வயசாயிடுச்சு. எட்டு வருஷ வாழ்க்கையை திரும்பிப் பாத்தா ஒவ்வொரு வீட்டு குழாயும்தான் நினைப்பிருக்கே தவிர அங்க எப்படி வாழ்ந்தோம்னு சுத்தமா நினைவில்லை.

நம்மூரு பொண்ணைத்தான் கட்டினேன். எல்லா கடன் விவரம், சம்பள விவரம் எல்லாம் சொன்ன பின்னாடி “நம்ம வாழ்ந்துடலாம்ங்கனு” நம்பிக்கையோட சொல்லிச்சு. உண்மைய சொல்லணும்னா அது என்னை நம்பி கல்யாணம் கட்டலை. நாந்தான் அவளை நம்பி கட்டினேன். அவங்க பூர்வீக கிராமத்துலதான் கல்யாணம் நடந்தது. பெருசா ஒரு சத்தமும் வராது. காலைல குயில் கூவுறது, மாடு கத்துறது தான். டி.வி சத்தம் கூட பஞ்சாயத்து ஆபீஸ்ல மட்டும்தான். கல்யாணம் முடிஞ்சு சாந்திமுகூர்த்தம்னு சொன்னாங்க. அடுத்த நாள் காலைல கொவிலுக்கு வேற போகணும். சினிமால காட்டுற மாதிரி பட்டுப் புடவைல இவ ரூமுக்கு வருவானு பாத்தேன். அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. பருத்தி கட்டிட்டுதான் வந்தா. அப்படி இப்படி பேசிட்டு வெக்கமெல்லாம் விட்டுப் போயி வேர்வைல இயங்க ஆரம்பிக்கும் போது தான் அந்த சத்தம் கேட்டுச்சு.. நிப்பாட்டுன உடனே என் பொண்டாட்டி வேற பயந்துட்டா…

“என்னங்க ஆச்சு”

“என்னடி சத்தம் அங்க… எங்கயாச்சும் குழாய் ஒழுகுதோ?”

paarthu

 

நாம் இணைந்திருந்த பொழுது சன்னலின் வெளியே பெய்த மழையோசையை
இன்றைய மழையோசையுடன் என் மனம் ஒப்பிடாமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

நாம் நடந்து வந்த பாதையில் இருந்த தெருவோர குழந்தைகள் சிரிக்கையில்
என் உதடுகள் என்னையறியாமல் சிரிக்காமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

நாம் சேர்ந்து சென்ற இடங்கள் என் பாதையில் என்றும் குறுக்கிடாமல்
பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

நாம் அந்தப் பூங்காவில் நட்டு வைத்த சின்னச் செடி இன்று மரமான பின் கூட
அதன் வேர்கள் தாகத்தில் தவிக்காமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

அன்றும் இன்றும் என்றும் பல நேரங்களில்
சில பெண்களால்.. சில வற்புறுத்தல்களால்
மனம் சலனமடையாமல்
.
.
.
.
பார்த்துக் கொள்கிறேன்

ஆய்தம் மிக முக்கியமான ஒரு தமிழ் எழுத்து. பிற மொழிகளில் இதை இல்லை என சொல்ல முடியாது. ஆனால் இதன் மாறுபட்ட உபயோகங்கள் தமிழ் எவ்வளவு முழுமையான ஒரு மொழி என்பதை அழுத்திச் சொல்லும். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னாடி எழுதப்பட்ட இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தில், ”ஓய்தல், ஆய்தல், நிழத்தல், சாஅய், ஆவயின் நான்கும் உள்ளதன் நுணுக்கம்” அப்படின்னு சொல்லிருக்கு. அதாவது இந்த எழுத்துக்கு பின்னாடி வர்ற வல்லினத்தை மேற்கண்ட ஒலியமைப்புகளில் நுணுக்க ஆய்தம் பயன்பட்டிருக்கணும். 

இதை கேடயத்தில் இருக்கும் மூணு புள்ளிகளுக்கு நேராய் சொல்லுவாங்க. சில தமிழ் பாடப் புத்தகங்கள்லயும் அப்படித்தான் இருக்கு. ஆனா இந்த எழுத்து சங்க காலத்துல இருந்து இருக்கு. சங்க காலத்துல ஆயுதம் என்னும் வார்த்தை வரவே இல்லை. ஆயு, ஆயுங்கால, ஆயும், ஆயுள் போன்ற வார்த்தைகள்தான் இருக்கே தவிர ஆயுதம்னு எங்கேயும் இல்லை. வேணும்னா இந்த எழுத்து மேல ஆசை இருக்குற யாரோ கேடயம் செஞ்சிருக்கலாம். அதே மாதிரிதான் தாலியும்.

இன்னைக்கு தமிழ் கலாசாரம், பண்பாடு அப்படி இப்படினு கத்துறவங்க கொஞ்சம் அகநானூறு படிச்சா நலம். அகநானூறுனா என்னன்னா “உள்ளம் ஒன்றுபட்ட தலைவனும் தலைவியும் ஊழினால் ஒன்று கூடி தாம் உணர்ந்த இன்பம் இதுதான் என பிறருக்குச் சொல்ல முடியாமல் உள்ளத்தே அனுபவிக்கும் உணர்ச்சியே அகம்” மேல எங்கேயுமே தாலி, மங்கல நாண்னு எதுவுமே இல்லை. ஆனால் ஊழினால் ஒன்று கூடிருக்காங்க.. ஆனா இந்த தமிழ் வழி வந்த மக்கள் நாம, ரொம்பத்தான் சீன் போடுறோம். 

சில நேரங்கள்ல, ஒரு காலத்துல நம்ம கலாசாரத்துல எவ்வளவு முன்னேறியிருந்தோம்னு நினைக்கு பெருமையா இருக்கு. அதே நேரம் இதெல்லாம் சரியாத் தெரியாம இப்படி பேசுறாங்களேனு கவலையாவும் இருக்கு. தமிழுக்கு ரென் அண்டு மார்ட்டின் போல ஒரு எளிய இலக்கண முறை வேணும்னு சொல்லுறாங்க. அவசியமில்லைங்குறது என் கருத்து. நம்ம குழந்தைகளுக்கு இதை நம்மளே சொல்லித் தரலாம்.

தமிழ் மொழிக்கு எதுக்கு செம்மொழி அந்தஸ்து குடுத்தாங்கனே பாதி பேருக்குத் தெரியலை. 2000 வருஷத்துக்கு முன்னால் எழுதின சங்கப் பாடல்ல “ஏற்றுக உலையை; ஆக்குக சோறை”னு இருக்கு. இப்பவும் அதே வார்த்தையைத் தான் நாம பயன்படுத்துறோம். மெல்லத் தமிழ் இனி சாகும்னு எல்லோரும் சொல்லி பயப்படுறாங்க. எனக்கு அந்தக் கவலை இல்லை சார். அழிக்க வல்ல எல்லாத்தையும் விட தமிழ் மிகப் பெரியது.

அனைவருக்கும் தமிழ் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்.

முகலாய மன்னர்களிலேயே எனக்கு பிடித்த பிடிக்காதவர் இவர்தான். காந்தியைப் போல ஹிட்லரைப் போல, ஒரு வரைமுறைக்குள் உட்படாதவர். லவ் ஃபெயிலியர் பார்ட்டி. அதுக்கப்புறம் ஆசைக்காக கல்யாணம் பண்ணிக்காம கடமைக்காக பண்ணியவர். மது அருந்தாதவர். இந்தியாவில் முதன் முதலா மூக்கு கண்ணாடி போட்டப் பெருமைக்குரியவர். முகலாயப் பேரரசின் கடைசி சொல்லிக் கொள்ளும்படியான ராஜா.

என்னதான் இருந்தாலும் கலை மேலயும் கலைஞர்கள் மேலயும் தலைவருக்கு இருந்த வெறுப்பு தான் ஹைலைட். மனுஷனுக்கு சுத்தமா பிடிக்காது. பாட்டு பாடினவன், சிலை செதுக்குனவன எல்லாம் செதுக்கி எடுத்துட்டாப்புல. கலை மேல நாட்டமே இல்லாம ஒரு மனுஷனால இருக்க முடியுமா? ஒரு வேளை அப்படி இருந்தா என்ன காரணமா இருக்கும்? எந்தக் கலையுமே சலனம் ஏற்படுத்தாத அந்த மனசு எவ்வளவு ரணப்பட்டு இருக்கும்?

சில நேரங்கள்ல முகலாய சாம்ராஜ்யம் மாதிரி சாபம் வாங்கின சாம்ராஜ்யம் எதுவுமே இல்லைனு தோணும். அப்புறம் கிரேக்க புராணங்கள் படிச்சா அந்த எண்ணம் போயிரும். அம்மாவையும், அப்பாவையும் தம்பியையும் நம்பி கட்டிப்பிடிக்க முடியாட்டி, உலகமே சொந்தமா இருந்தா என்ன? இல்லாட்டி என்ன? சாபம் வாங்கின ஒரு பிறவி. ஆனா வரலாற்றுல அழிக்க முடியாத பல தடங்களை பதிச்சவர் இந்த ஔரங்ககீப்.

சில நேரங்கள்ல, நம்ம வரலாற்றுப் பாடங்கள் வெறும் வருஷங்களைப் பட்டியலிடும் ஒரு புத்தகமாயிடுச்சோனு எனக்கு ரொம்ப கவலையாயிருக்கு. இந்த மாதிரி மனுஷங்க எல்லாம் நம்ம நாட்டுல இருந்திருக்காங்க. இவனே இங்கிலாந்துல பொறந்திருந்தா ஷேக்ஸ்பியர் இவனைப் பத்தி ஒரு சோக நாடகம் எழுதியிருப்பார். நம்ம நாட்டுல சில நாயகர்களை மட்டுமில்ல பல வில்லன்களையும் மதிக்குறதில்லை. நமக்குத் தேவை ஒரு பொழுதுபோக்கு. அதுக்கு இருக்கவே இருக்கார் துக்ளக்.

என்னமோ போங்க மக்களே.

காதலிக்க நேரமில்லை படத்துல நாகேஷோட படக்கம்பெனி பேர் இது. படம் எடுக்குறோம் எடுக்குறோம்னு சொல்லுவாரு கடைசி வரைக்கும் படம் எடுக்கவே மாட்டார். ஆனா அவர் பண்ணுற தமாஷ் எல்லாம் ரொம்ப பிரபலம். எனக்கும் ரொம்பப் பிடிச்ச படம். இப்போ எதுக்கு இதை சொல்றேன்னா… எனக்கும் தெரிஞ்சு ஏகப்பட்ட ஓஹோ புரொடக்‌ஷன்ஸ் இருக்கு.

எல்லாம் இந்த நாளைய இயக்குனர் பண்ணுற வேலை. என் கூட சுத்துற பல பேர் குறும்படம் எடுக்குறேன்னு சொல்லிட்டு திரியுறாங்க. ரெண்டு மூணு பேர் எடுக்கவும் செஞ்சுட்டாங்க. என்னோட முயற்சி தான் பாதியிலேயே நிக்குது.. எப்பவும் போல. அதுலயும் நான் எழுதின ஒரு கதை படுற பாடு இருக்கே. அந்தக் கதைய எழுதி மூணு வருஷம் ஆச்சு, அப்போல இருந்து இப்போ வரைக்கும் நானும் எடுக்கணும் எடுக்கணும்னு பாக்குறேன் முடிய மாட்டேங்குது.

என்ன பிரச்சினைனா, கதையில ஒரு அழகான பொண்ணு வரணும். ரொம்ப கஷ்டம். அதுலயும் நமக்குத் தெரிஞ்ச பொண்ணுங்களுக்கு நடிக்க விருப்பமில்லை. நடிக்கத் தெரிஞ்ச பொண்ணுங்களை நமக்குத் தெரியலை. காசு குடுத்து யாரையாச்சும் நடிக்க வைக்கலாம்னு பாத்தா காசில்லை. கேமராவும் மற்ற உபகரணங்களையும் நமக்கு ஒரு அளவுக்குத் தான் கையாளத் தெரியும். தெரிஞ்ச வரைக்கும் சொதப்பி நடிக்க வந்தப் பொண்ணைத் திரும்பத் திரும்ப வரச் சொல்றதும் அவ்வளவு நல்லா இருக்காது.

அதோட கொடுமை என்னன்னா, என்னால கதைல தெளிவா சொல்ல முடிஞ்ச அளவுக்கு நடிக்குறவங்ககிட்ட சொல்ல முடியுமானும் தெரியலை. ஆனா இந்த வருஷத்துக்குள்ள கண்டிப்பா அந்தக் கதைய எடுக்கணும்னு மட்டும் தோணுது.

வாழ்த்துக்கள் சொல்லுங்க மக்களே.. உங்க வாய் முகூர்த்தம் பலிக்கட்டும்.

9780670087013

 

ரொம்ப நாளா இந்த மாதிரி புத்தகம் வாங்கணும்னு ஆசை. புத்தகம் வர்றதுக்கு முன்னாடியே அவுட்லுக் ட்ராவலர்ல இந்தப் புத்தகத்தோட ஒரு பகுதி வந்துடுச்சு. படிச்சுப் பாத்து அன்னிக்கே முடிவு பண்ணது வாங்கணும்னு. இப்போதான் அமைஞ்சது. ஸ்கூல்ல வாத்தியாருங்க கூட பிக்னிக் போன அனுபவம் நம்ம எல்லோருக்குமே இருக்கும். அங்க போகாத, இங்கப் போகாத, அங்க நிக்காதனு அவங்க பண்ணுற அலப்பறையே ஒரு தினுசா இருக்கும். படிச்சு முடிச்சு சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சு, அடுத்த ஊருக்கு பஸ் இத்தனை மணிக்கு, அதுக்குள்ள அங்க போகணும்னெல்லாம் டென்ஷனே இல்லாம ஊர் சுத்துவோம் பாருங்க அதுதான் சுகம்.

ஆனா இந்த புத்தகத்தை எழுதின ஸ்ரீநாத் பெரூர் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவர் போல இருக்கு. இந்தியா பூரா பேக்கேஜ் டூர்ல சுத்தியிருக்கார். அதுதான் “If it’s Monday It must be Madurai” அருமையான வகையான டிராவல். பேக்கேஜ் டூர்னா நமக்கு மட்டும் திட்டம் போட்டும் டிராவல் கம்பெனில அனுப்புவாங்களே அது மாதிரி இல்லை. ஒரு குருப்போட சேர்ந்து ஊர சுத்திப் பாக்குறது.

முதல் அத்தியாயமே நம்ம ஊர் தான். சென்னை டு கன்னியாகுமரி பத்து நாள் டூர். எப்படி நம்ம ஊர்க்காரங்க மட்டுமில்லாம, பல மாநிலத்துக்காரங்களும் இந்த டூரை எடுக்குறாங்க, அதிகமா யார் வர்றாங்க. அவங்க மத்தவங்களை எப்படி நடத்துறாங்க, அவங்க எப்படி நடந்துக்குறாங்கனு எல்லாம் ரொம்ப சுவையா எழுதியிருக்கார். தஞ்சாவூர்ல ஒரு மாளிகைய ஹோட்டலா மாத்தி வெச்சிருக்காங்க. அங்க தங்கினா பாத்ரூம்லயே கபடி விளையாடலாம் போன்ற அதிமுக்கியமான் விஷயங்களைப் போற போக்கில சொல்லிட்டு போயிடுறாப்புல. சில சம்பவங்களைப் படிக்கும் போது நானும் தலை ஆட்டிகிட்டேதான் படிச்சேன்.

அடுத்து ஐரோப்பிய பயணம். இங்கயும் கூட்டத்தோடதான். பல மாநிலங்கள்ல இருந்து வந்த மக்கள் முதல் முறையா ஐரோப்பாவை எப்படிப் பாக்குறாங்க. அவங்களுக்கு எதெல்லாம் ஒத்துப் போச்சு, எதெல்லாம் ஒத்துப் போகலை. எப்படி 40 ரூபா கட்டி பாத்ரூம் போக மனசில்லாம 10 மைலுக்கு கால் மேல கால் போட்டு உக்காந்திருந்தாங்க, எப்படி சில ஆர்வகோளாறு, டூருக்கு முன்னாடியே விக்கிப்பீடியால எல்லாத்தயும் படிச்சுட்டு கைடுக்கு மொக்கை குடுப்பாங்க. ஐரோப்பாவோட கலை இலக்கியம் சம்பந்தப்பட்ட முக்கியமான இடங்களை எல்லாம் விட்டுட்டு சும்மா போட்டோ எடுக்கக் கூடிய இடத்துக்கு மட்டும் போயிட்டு வந்தாங்கனு ரொம்ப விலாவரியான விவரணைகள்.

இவரோட உஸ்பெகிஸ்தான் பத்திய கட்டுரை ரொம்ப முக்கியமானது. நாளொரு சாதா ரேப் பொழுதொரு கேங் ரேப்னு போயிட்டிருக்குற நம்ம ஊர்ல, யாராவது தாய்லாந்து போறேன்னு சொன்னாலே ஒரு நக்கல் சிரிப்பு சிரிக்குறாங்க. ஆனா விவரம் தெரிஞ்சவங்க இப்போ தாய்லாந்தெல்லாம் போறதில்லை. உஸ்பெகிஸ்தான் தான் போறாங்க. அங்க இதை ஒரு மிகப்பெரிய தொழிலா அங்க இருக்குற மாபியாவும், டூர் ஆப்பரேட்டர்களும் பயன்படுத்திகுறாங்க. சில சமயங்கள இந்திய ஆண்களோட மனநிலைய புரிஞ்சுக்கவே முடியுறதில்லை. தன் நாட்டுல கூட தன்னை சேர்ந்த பொண்ணுங்க மட்டும் உருப்படியா இருக்கணும், மத்தவங்க எல்லாம் தாசியா இருக்கணும்னு நினைக்குற சில பேர், உஸ்பெகிஸ்தான் போனா என்னவாகும்? பெண்களை மதிக்குறத பத்தியும், நம்மாட்கள்க்கு வெளிநாட்டுல இருக்குற கெட்ட பேர் பத்தியும் படிக்க படிக்க ரொம்ப கோவம் வருது. எனக்கு உஸ்பெகிஸ்தானைப் பத்தி தெரிஞ்சதெல்லாம் தஷ்கண்ட் அக்ரிமெண்ட் தான். அங்க இருக்குற சாஸ்திரி மெமோரியலுக்கு போகக் கூட நம்மாள்கள் டைம் வேஸ்ட்னு நினைக்குறாங்கங்குறதைப் படிக்கும் போது.. விடுங்க என்னத்தை சொல்லி என்னாகப் பொகுது.

ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் சுவாரசியமா முடிக்குறார் ஸ்ரீநாத். அங்கதான் அவர் ஒரு பயண எழுத்தாளர்/பத்திரிக்கையாளர்னு பளிச்சினு தெரியுது. இந்த மாதிரி சொகுசுப் பயணத்துக்கு மட்டும் தான் இவர் போவாரானு பாத்தா இல்லை, தாராவி குப்பத்து டூர், கபீர் நினைவு இசைபயணங்கள்னு பக்கத்துக்கு பக்கம் சுவாரசியம்.

முக்கியமா, இவர் வடகிழக்கு மாநிலங்களுக்கு சென்றதைப் பத்தியான ஒரு அத்தியாயம் வருது. அதைப் பத்தி அதிகம் சொல்ல விரும்பலை. எப்படி பல சமயங்கள்ல பிரயாணம் பண்ணும் போது, போட்டோ எடுக்கவும், முக்கியமான விஷயங்களைக் குறிச்சு வைக்கவும், அடுத்த இடத்துக்குப் போக பஸ்ஸோ டிரெயினோ பிடிக்க ஓடுறதையுமே நம்ம பண்ணுறோம்னு இந்தப் புத்தகம் ரொம்ப சிந்திக்க வைக்குது. அதுவா பயணம். நம்ம நாமளே தொலைக்கணுமில்லையா, நாம யாரு, நமக்கு என்ன வேணும்னு கண்டுபிடிக்கணுமில்லையா, இதையெல்லாம் நம்ம பண்ணுறோமா? ஏன் பண்ணுறதில்லை? பண்ணா வாழ்க்கை எப்படி மாறலாம்னு ரொம்ப அழகா சொல்லியிருக்கார்.

இப்பல்லாம் நான் பாக்குற ரெஸ்யூம்கள்ல பாடல் கேட்பது, புத்தகம் படிப்பதைத் தவிர பொழுதுபோக்குகள் கட்டத்துல பயணமும் சேர்ந்திருக்கு. உண்மையான பயணம் செல்ல விரும்புறவங்க இதை ஒரு தடவை படிச்சுக்குறது நலம். ஒரே இடத்தை ரெண்டு தடவை பாக்க முடியும்னா வேண்டாம்னா இருக்கு?

(தவறான ளகரத்துக்காக யாரும் கோவிக்க வேண்டாம். பேச்சு வழக்கை கொண்டு வர்றதுக்காகத்தான் அப்படி எழுதிருக்கேன்)

எளவு வீடு ஒரு மாதிரியா இருக்கும் எனக்கு. யாராச்சும் இறந்து போயிட்டாங்கனா, அவங்களை கிடத்தி வெச்சிருக்குற இடத்துல சில விநாடிகளுக்கு மேல நான் இருக்கவே மாட்டேன். சொந்தக்காரங்கனா”இவன் வந்திருக்கான் பாரு, அவன் வந்திருக்கான் பாரு”னு இறந்தவங்களைப் பார்த்து அழ ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. நமக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியாது. ஆனா அங்க கூட சில அழகியல் விஷயங்கள் இருக்கும். நமக்குப் பாக்கத் தெரிஞ்சா. மரணம், எளவு வீட்டப் பத்தி சுமித்ரா  நாவல்ல கல்பெட்டா நாரயணன் எழுதின மாதிரி யாராலயும் சொல்ல முடியுமானு தெரியலை.

”அன்பு செலுத்துபவர்கள் இன்னும் பெரிய அன்பின் அலைகள் நெஞ்சில் எழுவதை உணர்வார்கள். மரண வீட்டின் நிகழ்வுகள் அழுத்தமானவை. அங்கு கடன் கேட்டுப் பாருங்கள் கிடைப்பதற்கு சாத்தியங்கள் அதிகம். தவறு செய்தவர்களின் தவறுகளின் சுமை ஏறும். மரண வீடு பிரமாண்டமானதொரு பின்புலம். மரண வீட்டின் சுவர்களில் மோனோலிசாவின் புன்னகை மேலும் மர்மமாக பரவி வருவதை தெளிவாகப் பார்க்கலாம். மரணம் நமக்கு பல விஷயங்களை அழுத்திச் சொல்கிறது.”

ஏனோ எவ்வளவு நெருங்கின சொந்தம் இறந்தாலும் எனக்கு அழுகை மட்டும் வரவே வராது. சில நேரங்கள்ல அழுறவங்களைப் பார்த்து எரிச்சலாக் கூட வரும். எங்கயாச்சும் எழுந்து போயிடலாமானு பாத்துட்டே இருப்பேன். சில நேரங்கள்ல செத்தவங்களுக்கு செய்யுற அவமரியாதையோனு கூட எனக்கு பயமாயிருக்கும். ஆனா என்ன பண்ணுறது எளவு வீட்டுல மட்டும் மனசு ஒரு பக்கம் நிக்காம அங்கிட்டும் இங்கிட்டும் ஓடிகிட்டேல்லா இருக்கு.  தெரிஞ்சோ தெரியாமலயோ எங்க ரெண்டு அத்தை இறந்தப்போ நான் அவங்க கூட இருந்தேன். ரெண்டு பேரும் வீட்டை கோயில் மாதிரி வெச்சுகிட்டவங்க. அவங்க எனக்கு கத்துக்குடுத்தது ஏராளம். அவங்க இறந்ததும் உடல் தான்ம் பண்ணக் ஆம்புலன்ஸ்ல ஏத்திட்டுப் போனோம். அரசு ஆஸ்பத்திரில அட்டெண்டர் “பாடி வந்திருச்சா”னு கேட்டார். இருக்கும் போது எத்தனை பேர் வெச்சுக் கூப்பிட்டாலும், செத்தா எல்லாரும் பாடி தான? விட்டை எப்படித்தான் கோயில் மாதிரி வெச்சிருந்தாலும் அந்த ரெண்டு நாளைக்கு வீடு எளவு வீடு தான.

அம்புட்டுதேன் வாழ்க்கை. அதுக்கு அதைக் கொண்டா, இதைக் கொண்டானு சண்டை வேற. இதையெல்லாம் நிதம் பாத்தாக்கூட நம்ம திருந்தவாப் போறோம்?

 

 

 

அது நம்ம நாட்டுக்கு மட்டும் உண்டா, இல்லை உலகம் பூராவே அப்படியானு தெரியலை. எங்கியாச்சும் நம்ம ஊர் பசங்களைப் பாத்தா வரும் பாருங்க ஒரு பாசம். அது மாதிரி ஒரு உணர்வு தாய்ப்பாசத்துக்குத் தவிர வேற எதுக்கும் இருக்கானு தெரியலை.

பிறக்க ஒரு ஊர்; பிழைக்க ஒரு ஊர். இந்த விதிக்கு ஆளாகதவங்க மட்டும் தான் வாழ்க்கைல புண்ணியம் பண்ணவங்கனு நான் அடிச்சு சொல்லுவேன். பொறந்து, படிச்சு, விளையாடி, தெருப்பொறுக்கி, வெளியூர்ல இருந்து வர்ற சொந்தக்காரங்களுக்கு சுத்திக்காமிச்சு, திடீர்னாப்புல படிப்பு முடிச்சு வேற ஒரு ஊருக்கு போறதுங்குறது, ஒரு செடிய வேறோட பிடுங்கி வேற இடத்துல நடுற மாதிரி. அந்த வலி செடிக்குத்தான் தெரியும். செடி மாதிரியான நம்மள மாதிரி ஆளுங்களுக்குத்தான் தெரியும்.

பொதுவா திருநெல்வேலில இருந்து குற்றாலத்துக்கு நாற்பது நிமிஷத்துல போயிடலாம். ஒவ்வொரு சீசனுக்கும் அங்க போயிருவோம். பார்டர் புரோட்டா கடைல சாப்பிட்றதப் பத்தி தனிப்பதிவு தான் எழுதணும். அதனால அதை இங்கச் சொல்லலை. குற்றாலத்துல குளிக்கும் போது சென்னைல இருந்து வர்றவங்க எல்லாம் ஓனு கத்திகிட்டே அருவிக்கு ஓடி வருவானுங்க. அவ்வளவு சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வெளில வரவும் மாட்டாங்க. கடுப்பா இருக்கும். என்ன பண்ணுறது, விருந்தோம்பலுக்கு பேர் போன மக்களாச்சே நாங்க. அவங்க வெளில வர்ற வரைக்கும் காத்துகிட்டு இருப்போம். இல்லை ஐந்தருவிக்குப் போவோம். அங்க ஒரு பஸ். அங்க ஓனு கத்திகிட்டே ஓடி வர இரு கூட்டம்.

சென்னை வந்தப்புறம்தான் தெரிஞ்சது அவங்க ஏன் அப்படி பண்ணுறாங்கனு. அப்படி இப்படினு எட்டு வருஷம் ஆச்சு. சென்னைல இருந்து போன வருஷம் தான் திருநெல்வேலி போனேன். எல்லாமே மாறிடுச்சு. வண்ணரப்பேட்டைல ஆரெம்கேவி, அங்கிட்டு ஒரு பாலம். வித்தியாசமா இருந்துச்சு. எல்லாத்தையும் புதுசா பாத்துட்டே போனேன். எதோ மனசு கனமா இருந்துச்சு. நைட் ரயில்வே ஸ்டேஷன் முன்னாடி போடுற கடைல ஒரு இட்லிக்கு 4 சட்னி சாம்பார் பொடியோட ஒரு வாய் எடுத்து உள்ள போடும்போதுதான் தெரிஞ்சது, எங்க ஊரையும், இந்த சாப்பாட்டையும் எவ்வளவு தேடுதுன்னு. நல்லா தின்னுட்டு நடக்க முடியாம நடந்து வந்து ரூம்ல படுத்தாச்சு. அடுத்த நாளைக்கு நண்பன் அருவிக்குப் போறதுக்கு கார் எடுத்திருந்தாப்ல. அவன் காலைல பக்காத் திருநெல்வேலிக்காரன் மாதிரி ஒரு டவுசர், ஒரு துண்டு மட்டும் எடுத்துட்டு வந்தான். நம்மதான் தீம்பார்க் போற மாதிரி பை எல்லாம் எடுத்துட்டுப் போனோம். மேலகரம் தாண்டும்போதே சாரல் அடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டு. கண்ணாடிய இறக்கி விட்டு கைய வெளில நீட்டிகிட்டேத் தான் போனேன். திருநெல்வேலி காலேஜ் பசங்க எல்லாம் பைக்ல வந்திருந்தாங்க. பழைய குற்றாலத்துல பார்க்கிங்ல வண்டிய போடும்போதுல இருந்து எவ்வளவோ அடக்கி வெச்சுப் பாத்தேன். சாதாரணமா நடந்து மசாஜ் இடத்தைத் தாண்டும் போது தாங்கவே முடியலை. ஓனு கத்திகிட்டே அருவியப் பாக்க ஓடினேன். காலேஜ் பசங்க எல்லாம் வழி விட்டு நின்னாங்க. சிரிச்சுருப்பாங்க. ஒரு எட்டு வருஷம் கழிச்சு அவங்களுக்கும் புரியும்.

தி டெர்ரர் லைவ்

மன்னிக்குறவன் மனுஷன். மன்னிப்பு கேக்குறவன் பெரிய மனுஷன்னு விருமாண்டில கமல் ரெண்டு மூணு தடவை சொல்லிடுவார். அதை வெச்சு எடுக்கப்பட்ட படம் தான் தி டெர்ரர் லைவ். முன்னாடி ஆங்கிலத்துல தி போன் பூத்னு ஒரு படம் வந்து சக்கைப் போடு போட்டுச்சு. அதே டெம்ப்ளேட்ல எடுக்கப்பட்ட கொரியன் படம்தான் தி டெர்ரர் லைவ்.

ஒரு ரேடியோ ஸ்டேஷன்ல காலைல நிகழ்ச்சி பண்றார் நம்ம ஹீரோ. அப்ப வர்ற ஒரு போன் கால், தான் கட்டுமானத் தொழில் செய்றதாகவும், ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்னு சொல்லுது. இது என்னடா வம்பா போச்சுனு நிகழ்ச்சி நடத்துறவர் பேச்சை மாத்த, என்கிட்ட பாம் இருக்கு, பக்கத்துல இருக்குற பாலம் இப்ப வெடிக்கப் போகுதுனு சொல்லுறார் போன்ல வர்றவர். நம்ம ரேடியோ ஸ்டேஷன்காரர் இதை நம்பாம கால் கட் பண்ண அடுத்த நிமிஷம் பாலத்துல பாம் வெடிக்குது.

ஏற்கனவே ராத்திரி அர்னாப் மாதிரி டிவி ஷோ பண்ணிட்டு இருந்தவர்தான் நம்ம ரேடியோ நிகழ்ச்சி நடத்துறவர். நியூஸ் ரிப்போர்ட் பண்ண காசு வாங்கினதா சொல்லித்தான் அவரை ரேடியோக்கு அனுப்பியிருப்பாங்க. இப்படி ஒரு போன்கால் தான் தன் வாழ்க்கைய மாத்த போகுதுனு பழைய பாஸுக்கு போனைப் போட்டு ரேடியோ ஷோவை டீவி ஷோவா மாத்துறாங்க. மறுபடியும் கால் வருது. அந்தப் பாலம் கட்டும்போது மூணு பேர் தவறி விழுந்து இறந்துட்டாங்க, அவங்களுக்கு நிதியும் வரலை, யாரும் ஆறுதலும் சொல்லலை. அதனால நாட்டோட அதிபர் வந்து மன்னிப்புக் கேக்கணும்னு சொல்லுது அந்தக் குரல். பத்தாக்குறைக்கு நம்ம ஹீரோ காதுல வைக்குற ஹெட்செட்ல பாம் வெச்சிடுறாங்க. 90 நிமிஷத்துல என்ன நடக்குது. மறுபடி குண்டு வெடிக்குதா? அதிபர் வந்து மன்னிப்பு கேட்டாரா? இதுதான் கதை.

மேலோட்டமா பாத்தா ஒண்ணுமேயில்லாத கதை தான். ஒரு ஸ்டூடியோ மட்டும்தான் லொக்கேஷன். ஆனா படம் முதல் நிமிஷத்துல இருந்து துவங்கிடுது. எப்படி ஒரு குண்டு வெடிப்போ, இல்லை உயிரிழப்போ ஊடகங்களுக்கு வெறும் டி.ஆர்.பியா மாறிடுச்சுனு முகத்துல அடிக்குற மாதிரி சொல்லிருக்காங்க. ஒரு கட்டத்துல அதிபர் மன்னிப்புக் கேக்க வரப்போறதில்லைனு தெரியுது. ஆனா போன் பேசுறவர் இன்னொரு குண்டை வெடிக்க வைக்கப் போறதா சொல்றாரு. டி.ஆர்.பி ரேட்டிங் நினைச்ச அளவு வரலை. இன்னொரு குண்டு வெடிச்சு மக்கள் இறந்தா பாப்பாங்கனு ஹீரோவோட பாஸ் கொலைகாரனை டெம்ப்ட் பண்ற மாதிரி பேசச் சொல்லுவார். சில விளம்பரத்துக்காகவும் ஒரு பதவிக்காகவும் இப்படி எல்லாமா பண்ணுவாங்கனு தலையே சுத்திடும். படத்தோட பலமே நடிகர்கள் மற்றும் எடிட்டிங்தான். ஒரு டி.வி. ஸ்டேஷன்ல என்ன நடக்கும், எப்படி எல்லாம் நடக்கும். தனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கலைனா அடுத்த ஸ்டேஷனுக்கு எவ்வள்வு சுலபமா மக்கள் தாவிடுறாங்கனு எல்லா ஏரியாலயும் டைரக்டர் புகுந்து வந்துடுறார். இன்னிக்கு நிலமைல நம்ம நாட்ல மட்டுமில்லாம எல்லா நாட்டிலயும் மீடியா ஆளும்கட்சி கைல தான் இருக்கு. அதுல மேல்மட்ட, நடுமட்ட, அடிமட்ட பொடிகள் எல்லாம் நம்ம என்ன பாக்கணும், கேக்கணும்னு முடிவு பண்ணுறாங்கனு நினைக்கும் பொழுது ராமயண, மகாபாரதத்தை தவிர இவங்க டி.வி.ல போடுற எதையும் நம்பக் கூடாது போல இருக்கு.

பல குண்டுவெடிப்புகள் நடக்குது. ஆனா சம்பவத்துக்கு பொறுப்பேத்துகிட்டு ஒரு அதிகாரியோ, இல்லை அதிபரோ வருத்தம் தெரிவிச்சா எல்லா உயிரையும் பொருளையும் காப்பாத்தி இருக்கலாம். செஞ்ச தப்பை ஒத்துக்ககூடாது. இதனால என் பேரனுக்கு பேரன் எலக்‌ஷன்ல நிக்கும் போது பிரச்சினை வரும்னு சுயநலமா சிந்திக்கிற அரசியல்வாதி, அவருக்கு சொம்பு தூக்குற அதிகாரிகள், இதனால ஏற்படுற இழப்புகளைத் தான் படத்துல சொல்லி இருக்காங்க.

ஒரு 90 நிமிஷம் அந்தப்பக்கம், இந்தப்பக்கம் நகராம நகம் கடிச்சுட்டே படம் பாக்குறது உங்களுக்கு இஷ்டம்னா இந்தப் படத்தை விட்டுடாதீங்க. முக்கியமா படம் முடிஞ்சப்புறம் நம்ம நாட்டுல இருக்குற பல ஊடகங்களோட இந்தப் படம் ஒத்துப் போறதுனால இதை சீக்கிரமே ரீமேக் பண்ணலாம். ஆனா எந்தக் கட்சி ஆட்சில இருந்தாலும் தடை பண்ணிடுவாங்க. அதனால் நம்ம சப்டைட்டில்ல கொரிய மொழியிலயே பாக்குறதுதான் உசிதம்.