Category: நினைவுகள்


”கிருஷ்ணா.. ராமா கோவிந்தா. கிருஷ்ணா ராமா கோவிந்தா” வேனில் அமர்ந்திருந்த மூன்று பேர் சீரான இடைவெளியில் சொல்லிக் கொண்டே வந்தனர். கையில் இருந்த மாலையில் உள்ள பூக்களை பிய்த்து வெளியில் எறிந்து கொண்டு இருந்தேன். சிறிய வேனில் அளவுக்கதிகமான புகை. மேட்டடார் வேனின் டிரைவர் அருகில் இருக்கும் பகுதியில் ஒரு வயதான நபர் குத்தவைத்து அமர்ந்திருந்தார். வேன் கிளம்பி மூன்று நிமிடங்களில் என் மாலையின் அனைத்து பூக்களும் ரோட்டில் போட்டாகிவிட்டது. அடுத்த மாலையை எடுக்கவா வேண்டாமா என யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில், ஒருவர் தொண்டையை செருமினார்.

நல்லது.. யாரோ பேசப் போகிறார்கள். மரணவீட்டில் ஓலத்தைக் கூட சகித்துக் கொள்ளலாம். அதற்காகவே வந்து அழும் பெண்களும் இருக்கிறார்கள். ஆண்களின் மவுனங்கள்தான் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. சாமியானா கட்டிக் கொண்டிருப்பவனை மேற்பார்வை பார்ப்பது போல, கேனில் இருந்து ஆறிப் போன காபியை கப்பில் எடுத்து ஊதி ஊதி குடிப்பதைப் போல ஏதோ ஒரு வகையில், பேசுவதை தவிர்க்கிறார்கள். புதிதாக மரணவீட்டிற்கு செல்கையில் சில பேர் நம் கையைப் பிடித்து, என்னப்பா இப்படி ஆகிடுச்சு என கேட்பர். என்னவோ நாம் தான் காலத்திடம் சொல்லி சுவிட்ச் ஆப் செய்ய சொன்னது போல. சில நேரங்களில் இவ்வாறான வரவேற்புக்கு மவுனம் எவ்வளவோ பரவாயில்லை.

“நம்ம ஏம்ல கிருஷ்ணா ராமாங்கோம். இறந்தது ஐயர்லா” சொன்ன மனிதரை இதுவரை நான் பார்த்ததில்லை. இறந்தவர் என் மாமா.. அவரையே நான் 10 முறைக்கு மேல் பார்த்ததில்லை.

“கொஞ்சம் பேசாம இருக்கீறா? இன்னும் சித்த நேரத்துல காட்டுக்கு போயிருவோம்” குத்த வைத்த மனிதர் பேசினார்.

“அப்போ இவர் வைகுண்டத்துக்குப் போனா பரவாயில்லைங்கீங்க?”

“இப்படி வெட்டிப் பேச்சு பேசதுக்கு சாமி பேரு சொல்றது எம்புட்டோ புண்ணியம்” இறந்தவரின் மகன் எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு சொன்னான்.

அவனும் அழவில்லை. பேசவில்லை. மவுனத்திற்கும் மரணத்திற்கும் என்ன தொடர்போ? பின்னால் தெருப்பையன்கள் சிலர் வண்டியில் வந்து கொண்டிருந்தார்கள். இறந்தவரின் தம்பியும் வண்டியில் வந்து கொண்டிருந்தார். இரண்டொரு நிமிடங்களாக அவரைக் காணொம். வேனில் ”கிருஷ்ணா.. ராமா கோவிந்தா. கிருஷ்ணா ராமா கோவிந்தா” மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

“ஜீவா படம் எந்தத் தியேட்டர்லலே போட்ருக்கான்?” இந்தக் கேள்வி கேட்ட நபரையும் எனக்குத் தெரியவில்லை.

“ரத்னானு நினைக்கேன்”

”படம் பாக்கப் போறியளோ?” இன்னொருவர் கேட்டார்.

”தெரியலை. சாப்பாட்டுக்கு அப்புறம் என்ன இருக்கு? கரண்டும் கட் பண்ணிப்புட்டானுவோ பேப்பயலுக. அதான்..”

“மெட்ராசு படம் நல்லாயிருக்குனு பயலுவோ சொன்னானுவோ” சொல்லி முடிக்கையில் காடு வந்திருந்தது. பெரும் பிரயத்தனத்துக்குபின் இறந்தவரை இறக்கி உள்ளே கொண்டு சென்றோம். பல கட்டுப்பாடுகள் விதிகளை சொல்லி எங்களை உள்ளே விடவில்லை. இறந்தவரின் தம்பி இரண்டு பாட்டில் செவன் அப்புடன் வந்து சேர்ந்தார். கொடூரமாக வெயில் அடித்துக் கொண்டிருந்தது. காட்டுக்குள் போக முடியாமல், மர நிழலில் அமர்ந்திருந்தேன். செவன் அப் தாகம் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தது.

சென்னையில் இருந்து வந்த இன்னொரு குடும்பத்தினர் வாடகைக் காரில் வந்திருந்தனர். அவர்களுடைய டிரைவர் என்னருகில் வந்தமர்ந்தார். கையில் செவன் அப்பைப் பார்த்ததும், நான் அமர்ந்திருந்த இடத்தை முன்னும் பின்னும் பார்த்தார். வேறு பாட்டில்கள் கண்ணில் படாத துக்கம் அவர் கண்களில் தெரிந்தது.

”எல்லாம் அவ்வளவுதான் இல்லை!” மரண வீட்டில் கேட்டுக் கேட்டு அலுத்துப்போன சில வாக்கியங்கள். வாதம் பண்ண திராணியில்லாததால் அமைதியாக தலையசைத்தேன்.

“என்னாத்துக்கு காசு காசுனு ஓடுறோம். கடைசில சாம்பலாத்தான் போகப் போறோம். என்ன வாழ்க்கையிது?”

“சென்னையில எங்க?”

“பெரியமேடு. சாருக்கு?”

“கொரட்டூர்”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார். மறுபடி என்ன தோன்றியதோ

“சார்.. நானும் காலைல இருந்து யோசிச்சு பாத்தேன். ஒரு அர்த்தமும் இல்லை சார். கார்ல வந்தவங்க உங்களுக்கு என்ன வேணும்?”

“உங்க கார்ல யார் வந்தானு எனக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“கயத்தாறு வர்ற வரைக்கும் சினிமா பாத்துட்டுத்தான் சார் வந்தாங்க. இங்க தெரு திரும்பின உடனே “உன்னை மாதிரி யாரு, எப்படி வரும்”னு ஒரே அழுகை. பெரிய மனுஷன் நிறைய நல்லது பண்ணிருக்காருனு சொல்றாங்க.. ஆனா பாருங்க சொந்தக் காரங்க கூட தெரு முக்குக்கு வந்தாத்தான் அழுவுறாங்க. அவ்வளவுதான் சார். இதுக்குத்தான் நான் சாவு வீட்டு சவாரி எடுக்குறதே இல்லை. பேஜாரு. இப்ப போனாலும் அவ்வளவுதான் அப்புறமா போனாலும் அவ்வளவுதான்”

மீண்டும் தலையை மட்டும் அசைத்தேன்.

“செவன் அப்ல மிக்ஸ் பண்ணிட்டீங்களா சார்? பேசவே மாட்றீங்கோ?”

“சரக்கெல்லாம் வாங்கலை பாஸ். குளிச்சிட்டு வீட்டுக்கு போகணும்ல”

“அதுவும் சரிதான். எங்க குளிப்பாங்க.?”

“பக்கத்துல குறுக்குத்துறைனு ஒரு இடம் இருக்கு. அங்க போய் குளிச்சிட்டு வீட்டுக்கு போக வேண்டியதுதான்”

ஆக வேண்டியவை முடிந்து அனைவரும் திரும்பி வந்தார்கள். மேகம் மெதுவாக இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. ஒரு ஷேர் ஆட்டோ போன்ற வாகனத்தின் பின் கதவைத் திறந்து காலைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டே குறுக்குத்துறை சென்றேன். ரொம்ப நாள் ஆச்சு.

சிறிது சிறிதாக தூறல் போட ஆரம்பித்தது. அனைவரும் ஆற்றை நோக்கி ஓடினோம். டிரைவர் சற்று பின்னால் வந்தார். ஆழம் அதிகம் எனத் தெரிந்ததால் நான் படியில் அமர்ந்து உடல் நனைத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆற்றைப் பார்த்ததும் டிரைவருக்கு ஆவல் பொறுக்க முடியவில்லை போல. துண்டுடன் தண்ணீரில் பாய்ந்தார். ஆனந்தக் கூச்சல் எல்லாம் வந்தது. எங்களுக்கு ஆற்றுக் குளியல் பழகிய ஒன்று. அவருக்கு எப்பொழுதாவது ஒரு முறை கிடைப்பது. சற்று நேரத்தில் கூச்சல் மட்டுமே கேட்டது.

“காப்பாத்துங்க.. காப்பாத்துங்க”

பக்கத்தில் குளித்துக் கொண்டிருந்த பீடி வியாபாரி பாய்ந்து சென்று டிரைவரைத் தூக்கி வந்து மண்டபத்தில் கிடத்தினார். மயக்கமெல்லாம் இல்லை. கண்ணில் பயம் மட்டும் இருந்தது.

“என்னாச்சுன்னே தெரியலை. மூச்சே விட முடியலை.”

“எப்பவுமே ஓடுற ஆத்துல நெஞ்சுல அடி விழுற மாதிரி விழுவக்கூடாது. இது உங்க ஊர் ஸ்விம்மிங் இடம் இல்லை கேட்டியளா” பீடி வியாபாரி தலையைத் துவட்டிக்கொண்டு நடையைக் கட்டினார். மெதுவாக நாங்களும், கார், ஆட்டோ நிற்கும் இடத்திற்கு நடக்கத் துவங்கினோம்.

டிரைவர் என்னருகில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். உடம்பில் மெல்லிய நடுக்கம் இருந்தது.

“பயந்துட்டீங்களா?” நான் கேட்டேன்.

“ஆமா சார்”

“எதை நினைச்சு?”

பேசாமல் படி ஏறிக் காரில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டார். நான் மீண்டும் ஆட்டோவின் பின்னால் அமர்ந்து கொண்டேன். மழை வலுப்பெறத் துவங்கியது.

பொதுவா நவராத்திரி வந்துட்டாலே இங்க சென்னைல எல்லோரும் கல்கத்தாவுக்கோ, இல்லை மைசூருக்கோ கிளம்பிடுறாங்க. ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நானும் எங்க அண்ணனும் அங்க தான் தசராக்கு இருந்தோம். ஆனா பாருங்க எந்த ஊரு தசரா பாத்தாலும் எங்க ஊர் தசரா மாதிரி வராது. எந்தத்  திருநெல்வேலிக்காரனும் இதத்தான் சொல்லுவான்.

அதுலயும் டவுண்காரவுக “தேரோட்டம் மாதிரி வருமாவே”ம்பாவோ. பாளையங்கோட்டை தசரால ஒரு வித்தியாசம் உண்டு. இப்ப என்னவோ ஐபில் அது இதுங்காவோ, அதுக்கு முன்னாடியே தெருத் தெருவா பிரிஞ்சி, இந்த தடவை தசரால நம்மதாம்லே கலக்கணும்னு மோதிரமெல்லாம் அடமானம் வெச்சு செலவு பண்ணி ஜெவிக்கப் பாப்பாய்ங்க. பணமெல்லாம் ஒண்ணும் கிடையாது. சும்மா கெத்துக் காட்டத்தான்.

Photo0361

நவராத்திரி தொடங்கியதும் ஊர் களை கட்டத் தொடங்கிரும். புது சந்தனம் குங்குமம் வெத்தலை மார்க்கெட்டுல மணக்கும். பக்கத்து பக்கத்துல இருக்குற கோயில்ல எல்லாம் அம்மன் திடீர்னு அழகாயிரும். அக்ரஹாரம் பக்கம் போனா, தாவணிப் பொண்ணுங்க கைல குங்குமச்சிமிழ் வெச்சிகிட்டு ஒவ்வொரு வீடா போய் தெருவழைப்பாங்க. அங்க வீட்டைக் கடந்து போகும்போதே எதுனா ஒரு பொண்ணு ஒரு பாட்டு பாடிட்டு இருக்கும். சின்ன பிள்ளைல கூட்டமா சேந்திகிட்டு உங்க வீட்டு கொலு பாக்கவானு வீடு வீடா போய்க் கேப்போம். சுண்டலுக்குத் தான். எங்க வீட்ல குறைஞ்சது ஏழு படி இல்லை ஒன்பது படி வெச்சிருவோம். பத்தா குறைக்கு பார்க், கிரிக்கெட் செட்னு தூள் பறக்கும். எங்க வீட்ல கொலு பொம்மை உடையாம வைக்குறதுக்கு மட்டுமே ஒரு ஸ்டோர் ரூம் இருந்தது.

ஒயின் மாதிரி பழைய பொம்மைக்கு அவ்வளவு மதிப்பு. இந்த தடவை கொலு சீசன்ல வாங்கி வெச்ச பொம்மைய யாரும் பாக்க மாட்டாங்க. முதல் படில இருக்குற பொம்மை தலைமுறை தலைமுறையா வரும். அதோட அழகை சொல்லி முடியாது. எட்டுக்கட்டு ஆறுகட்டு வீட்டுல எல்லாம் முதல் படில வெச்ச பொம்மைக்கு வெளிச்சம் வராதுனு அதுக்குனு தனியா ஒயரிங் எல்லாம் போட்டு பளிச்னு ஆக்கி விட்டிருப்பாங்க.

“ஆயிரம் முகம் கொண்ட தாமரைப் பூ”னு பி. சுசீலா அம்மாவும், “செல்லாத்தா செல்ல மாரியாத்தா”னு எல்.ஆர். ஈஸ்வரியும் ஸ்பீக்கர்ல போட்டி போட எங்க கூட்டம் ஆரம்பிக்கும். அதுவரைக்கும் ஒண்ணு மண்ணா கில்லி ஆடிகிட்டு இருந்த பயலுவ கூட அப்ப அவங்க தெரு பசங்க கூட கூட்டு சேர்ந்துகிடுவானுங்க.

“ஆயிரத்தம்மன் கோயில் காரன் என்ன பண்ணப் போறானாம்”

“பூ வியாபாரி அவன் தெரு தான. சகாய வெலைல பூ வருதாம். இந்த தடவை அலங்காரத்துக்கு அசலூர்காரன் வாரான் போல”னு பேச்சுப் போகும்.

பாளையங்கோட்டைல மட்டும் மொத்தம் 12 அம்மன் கோவில்.புது உலகம்மன் கோயில், உலகம்மன் கோயில், தேவி தூத்துவாரியம்மன், யாதவர் உச்சினி மாகாளியம்மன், கிழக்கு உச்சினி மாகாளியம்மன், உச்சினி மாகாளியம்மன், வடக்கு உச்சினிமாகாளியம்மன், வடக்கு முத்தாரம்மன், முத்தாரம்மன், முப்பிடாதியம்மன், ஆயிரத்தம்மன், வண்ணார்பேட்டை பேராச்சியம்மன்னு ஒவ்வொரு அம்மன் ஒவ்வொரு தெருவுல இருக்கும். இந்த அம்மனை அலங்காரம் பண்றது பூசாரினாலும் கெத்தா கொண்டு போய் சேக்க வேண்டியது தெருப்பசங்களான எங்கக் கடமை.

எல்லாம் எங்க வீட்டுப் பக்கத்துல இருக்குற மைதானத்துல தான் சப்பரம் கொண்டு வந்து நிப்பாட்டுவாங்க, வர்ற வழியில வாடிப்பட்டி மேளம் இல்லாம இருக்காது. இந்த மாசம் மட்டும் வாடிப்பட்டில பொங்குற சோறு பூரா திருநெல்வேலிக்காரன் அரிசியாத்தான் இருக்கும். ஏன்னா இதுல நல்ல மேள பார்ட்டிய பிடிக்குறதுல தான் நாம் எவ்வளவு மெனெக்கெடுறோம்னு ஊருக்குத் தெரியும். அடிக்கிற அடியில அடிக்கிறவன் கை அந்துத் தொங்கிரும். இருந்தாலும் அடுத்த சப்பரத்துக் காரன் சவுண்டு கேட்ட உடனே வெறி வந்து அடிப்பான் பாருங்க. அதைக் கேட்டுட்டு உங்க கால் ஒரு எடத்துல நின்னா, உங்க காதையோ காலையோ டாக்டர்ட காட்டணும்னு அர்த்தம்.

விஜயதசமி அன்னிக்கு எல்லா கோயில் சப்பரமும் பாளையங்கோட்டை ராமசாமி கோயில் மைதானத்துல வந்து நிக்கும் பாருங்க. பூக்களால இவ்வளவு அழகா 12 சப்பரத்துக்கு அலங்காரம் பண்ண முடியுமானு ஒரே ஆச்சரியமா போகும். எல்லா கோயில் சப்பரத்திலயும் போய் திருநீறு, சுண்டல் வாங்கிட்டு அப்படியே காலாற தெற்கு பஜார்ல இருக்குற எல்லா ட்யூஷன் செண்டருக்கும் ஒரு நடை போவோம். அதாவது மத்த நாள்ல ட்யூஷனுக்கு லீவ் போடுற பொண்ணுங்க கூட விஜயதசமி ட்யூஷனுக்கு கண்டிப்பா வரும். அன்னிக்கு வாத்தியாரு பத்து கிளாஸ் வைக்காம ஒரே கிளாஸா வைப்பாரா, அதனால அழகிகள் மிகுந்த தெருவெல்லாம் நடந்து அதில் மிக அழகியை விரும்பலாம்.

சரினு ஒரு 1 மணிக்கு வீட்டுக்குப் போயிட்டு தின்னுட்டு கண்ணசந்தோம்னா, சரியா நாலு மணிக்கு முழிப்பு வந்திரும். குளிச்சிட்டு, பஜார்ல ஒரு ஒரு கடைக்கா போய் பூஜை முடிஞ்சதானு கேட்டு அவங்க குடுக்குற அவலையும் பொறிகடலையும் கொறிச்சுட்டே மார்க்கெட் மைதானத்துக்கு வந்தா, இருக்குற வாடகைக் கார், வேன் எல்லாத்துக்கும் சந்தனம் தெளிச்சிட்டிருப்பாங்க. நம்மளும் குடத்துல கை விட்டு பத்து வண்டில தெளிச்சிட்டு கை மணக்க மணக்க மைதானத்துல அவசரத்துல வெச்ச கொலம்பஸ், ரங்கராட்டினம், எல்லாத்துலயும் சுத்திட்டு சௌராஷ்ட்டிரா தெருல இருக்குற ஐயர் கடைல அல்வாவும், காபியும் குடிச்சிட்டு வீட்டுக்கு வந்து படுத்தா கண்ணுல இருந்து கரகரனு தண்ணி கொட்டும். அடுத்த நாள் பள்ளிக்கூடம் போணுமே!

இப்படி எல்லாம் வாழ்ந்துட்டு, இப்ப ஆயுத பூஜைக்கு ஆபீஸ்ல லீவ் கேட்டா, அமெரிக்கா காரன்

“வாட் இஸ் தி அகேஷன்? எக்ஸ்பிளெயின் மீ”ங்குறான்.

இதை எல்லாம் சொன்னா அவனுக்குப் புரியவா போகுது.

காலை காரை விட்டு இறங்கி வீட்டுக்கு வந்த உடனே ம்யூசிக் பிளேயர்ல ஷஃப்ஃபில் ஆப்ஷன்ல தும் ஹி ஹோ பாட்டு ஓட ஆரம்பிச்சது. எனக்கு எப்பவுமே சரியா இந்தி புரிஞ்சதில்லை. அரைகுறை தான். என்னவோ இந்தப் பாட்டுல முதல் வரியும் பாடியவர் பாடிய விதமும் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். சும்மா அதுக்காகவாச்சும் அப்போ அப்போ முதல் 30 செகண்ட் கேப்பேன் இந்தப் பாட்டை. அப்போதான் இன்னிக்கு எதோ ஒரு முக்கியமான நாள்லனு மனசுல தோணிகிட்டே இருந்துச்சு.

தேதிகளை நான் நல்லா ஞாபகம் வெச்சுப்பேன்னு நண்பர்கள் அடிக்கடி சொல்லுவாங்க. எல்லா நாள் கூடவும் ஒரு எமோஷனல் விஷயத்தை சேத்து வெச்சுக்குறது என் பழக்கம். சில வருஷம் கழிச்சு சில நாட்களை மறக்கலாம்னு நினைக்கும் போது கூட முடியாது. இந்த மூளை ஒரு பெரிய விந்தைதான். அதை சரியா தூண்டி விடுறது இசை தான். சின்ன வயசுல இருந்து தனியா இருந்து இருந்து சினிமாவோ இல்லை நாவலோ வாசிக்கும் போது அதுல வர்ற முக்கிய கதாபாத்திரமா என்னை நினைச்சுக்குறது எனக்கு ஒரு பொழுதுபோக்கு. அதுலயும் நிஜ வாழ்க்கைல சில விஷயங்கள் நடக்குறப்போ இப்ப இந்தப் பாட்டு வந்தா நல்லா இருக்கும்லனு தோணும்.

தும் ஹி ஹோ பாட்டைக் கேக்கும் போது மட்டும் இந்தப் பாட்டுக்கு சரியா நம்ம வாழ்க்கைல ஏன் எதுவும் நடக்கலைனு தோணும். இப்ப பாருங்க, 1 வருஷத்துக்கும் முன்னாடி என்கிட்ட பேச்சை நிப்பாட்டின ஒரு பொண்ணுக்கு இந்தத் தேதில பிறந்தநாள். ஒரு வேளை இன்னிக்கு அந்தப் பொண்ணை ரோட்ல பாக்க வேண்டி வந்ததுனு வெச்சுக்குங்க, நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியலை. ஆனா மண்டைல இந்தப் பாட்டு ஓட ஆரம்பிக்கும். என்னைச் சுத்தி இருக்குறதெல்லாம் ஒரு ஸ்லோமோஷன்ல நடக்குற மாதிரி தெரியும். கண்ல இருந்து தண்ணி வந்தாலும் வரலாம்.

ஏண்டா இந்தப் பாட்டெல்லாம் ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே வரலைனு இருக்கு. நமக்குத் தான் சொல்ல வேண்டிய நேரத்துல சொல்ல வேண்டிய விஷயத்த சொல்ல வேண்டிய விதத்துல சொல்லத் தெரியாது. யாரோ ஒரு வடக்கத்திய புண்ணியவான், நமக்காக ஃபீல் பண்ணி, ஒரு பாட்டை எழுதி இசையமைச்சிருக்காப்புல. ஆனா காலம் கடந்து வந்தப் பாட்டாலயும் காலம் கடந்த சில விஷயங்களையும் என்ன தான் பண்ண முடியும் சொல்லுங்க? சில நாட்களையும், பாடல்களையும் நினைவுகளையும் நம்மளை விட்டுப் பிரிச்சு எடுத்துட்டா, மிச்சம் இருக்குறது நமக்கே பிடிக்குமானு தெரியலை.

ஏதோ ஒரு மொழி தெரியாத பாட்டுக்கு, எப்பவோ விட்டுப் போன பொண்ணுக்கு அவளுக்கும் புரியாத மொழியில ஒரு பதிவு எழுதிட்டிருக்கேன் பாருங்க, மனசு ஒரு விந்தைதான்.

 

moving-desert-snake-1

பாலை நிலத்தின் ஒரு பகுதி

அதில் பகலை அறியாத ஒருவன்

தனித்திருக்கும் ராத்திரிகளில்

நினைவுகளிலேயே களித்திருந்தான்.

 

முன்னெப்போதோ மருத நிலத்தின் மழையில்

மையல் கொண்டிருக்கையில்

மயக்கத்துடன் நனைந்ததாய் நியாபகம்

 

மழை நின்று போன பின்னும்

மழை வாசனை போகாமல்

காலம் கொடுத்த பாதையில்

இன்று பாலையில் வந்து சேர்ந்திருந்தான்.

 

இரவில் பறக்கும் பருந்தை விரட்ட

பாலையாழை மீட்டினான்

விடலைகள் அலையும் நேரம்

பாய் போட்டுத் தூங்கினான்

 

பாலை நிலத்தில் மழை பெய்தால்

அது முல்லை நிலம் ஆகுமா?

பிரிதலும் பிரிதல் நிமித்தமுமான நிலத்தில்

பெயரில்லாக் காதல் பூக்குமா?

 

காதல் கொள்ளும் காரிகைகள்

முல்லை நிலத்தில் இருக்க

ஊடல் கொள்ளும் உழத்தியர்

மருத நிலத்தில் ஊட

 

காந்தள் குவளை சூடிய பெண்கள்

ஓமை இருப்பை அணிவரோ?

பாலை நிலத்தில் மழை பெய்தாலும்

விடலை, சிலம்பன் ஆவனோ?

 

 

வசந்த காலத்தின் அந்தியில் மழை கொண்டு வந்தாள் ஒருத்தி
சாரல் வேண்டுமா, மழை வாசனை போதுமா எனக் கேட்டாள்
சாரல் மண்ணில் விழுந்தால் தானே வாசனை என்றேன் நான்.
உனக்கு மழை பற்றித் தெரியவில்லை எனச் சொல்லிச் சென்றாள்.

கோடைக் காலத்தின் மத்தியில் மழைக் கொண்டு வந்தாள் ஒருத்தி
பெருமழை வேண்டுமா, உடல் நனைக்கப் போதுமா எனக் கேட்டாள்
பெருமழையில் உடல் நனைக்கிறேன் என்றேன் நான்.
உனக்கு நனையத் தெரியவில்லை எனச் சொல்லிச் சென்றாள்.

மார்கழியின் குளிரில் மழைக் கொண்டு வந்தாள் ஒருத்தி
மழையைத் தராமல் மாதக்கணக்கில் பனி மட்டுமே தந்தாள்
நனைந்து நாளாயிற்று கொஞ்சம் கருணைக் கேட்டேன்
மழைக்காதலனுக்கு பொய் சொல்லத் தெரியவில்லை எனச் சொல்லிச் சென்றாள்.

மழைக்கும் காலங்களுக்கும் தொடர்புகள் இல்லை எனினும்
மழையை எனக்குத் தெரியவில்லை எனினும்
மழைக்கு விருப்பம் இருந்தால் மட்டுமே நான் நனைய முடியும்
என்று மட்டும் தெரிந்து கொண்டேன்.

அடுத்த வசந்தக் காலத்தை எதிர்பார்த்து
சன்னலில் நான்….

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

நான் மழையை ரசிக்கும் மழலைப் பருவத்தை தாண்டி விட்டேனே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

கரம் கோர்த்து நடக்க இன்று யாரும் இல்லையே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

வானம் பார்த்த விவசாயி நான் இல்லையே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

எனக்கு கவிதை கூட எழுத வராதே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

மழையில் குளிப்பதை நிறுத்தி நாளாகிறதே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

காபிக் கோப்பையுடன் ரசிப்பவன் நான் இல்லையே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

சருகிற்கு மழையால் பயனில்லையே!

முத்தாகவும், கடலாகவும், சிரிப்பாகவும் எதுவாகவும்

ஆக வாய்ப்புள்ள இந்த

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

கம்பராமாயணத்தை நம்ம படிக்க முடியாது. கம்பராமாயணம் பெரிய மனசு பண்ணா நம்ம கைக்கு அது வரும். எங்க அம்மா மேல எனக்கு அப்படி ஒரு பொறாமை இந்த விஷயத்துல உண்டு. எங்க ஊர்ல நெல்லைக் கண்ணன்னு ஒருத்தர் இருப்பார். இருக்கார். அவர் கம்பராமயணத்தைப் பத்திப் பேசினா கேட்டுட்டே இருக்கலாம். கம்பராமாயணம் அவர் சொல்லக் கேட்டா, அது மேல ஒரு பெரிய காதலே வந்திரும். எவ்வளவு அழகு. என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் எழுத்தாளனோ இல்லை கவிஞனோ இருந்தா, அவன் கம்பன் மாதிரியோ இல்லை பாரதி மாதிரியோ இருக்கணும். அவங்களைப் படிக்குற யாரும் அவங்களை வெளி மனுஷனாப் பாக்க மாட்டாங்க. ஒரு பெரிய கெத்து இருக்குற பிம்பம் எல்லாம் மனசுல வராது. நான் பெருசா கம்பனை படிச்சதில்லை. ஆனா அவனை படிச்சவங்க எல்லோரும், தன் நண்பனாவோ இல்லை, தானாவோ தான் நினைச்சுப்பாங்க.

எனக்கு பாரதி குடுத்த அதே உணர்வை ஒரு வேளை கம்பன் அவங்களுக்கு குடுத்திருக்கலாம். இல்லை அதுக்கு மேலயும் குடுத்திருக்கலாம். எவ்வளவு பாடல்கள். எவ்வளவு உவமைகள்.

எங்க வீடு ஒரு வித்தியாசமான வீடு. எங்கப்பா எப்பவுமே எங்களை வெளில நடக்குற கூட்டத்துக்கெல்லாம் போய் கேட்டு வரச் சொல்லுவார். நமக்கா அது பெரிய கொடுமை. என்னடா ரோட்ல நின்னு யார் பேசுறதையோ கேக்கணுமேனு இருக்கும். வீட்டுக்கு வந்தா மீட்டிங்ல என்ன பேசினாங்கனு வேற சொல்லணும். திராவிட கட்சிகள் மீட்டிங்னா கூட பரவாயில்லை யாரையாச்சும் திட்டுவாங்க. கம்யூனிஸ்ட் கட்சி மீட்டிங்கெல்லாம் போனா அவ்வளவு தான். அப்படி ஒரு வாட்டிக் கேட்டது தான் இந்த கம்பனோட வார்த்தைகள்.

அதாவது, தசரதன் ஒரு நாள் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு பாத்துகிட்டு இருக்கும் பொழுது அவர் காது பக்கத்துல ஒரு நரை முடி தெரிஞ்சதாம். அப்பதான் சரி நமக்கு வயசாயிடுச்சு, பையன்கிட்ட பொறுப்ப ஒப்படைக்க நேரம் வந்திடுச்சுனு அவருக்கு தோணிச்சாம். இதைக் கேட்டப்போ இருந்து எங்கப்பாக்கு நரை தெரியுதானு பாத்துட்டே இருப்பேன். அவருக்கு ஒரு வேளை நரைச்சுட்டா, அவரை உக்கார வெச்சுட்டு நம்ம வேலை எல்லாம் பாக்கணும்னு தோணிட்டே இருக்கும். நான் கொஞ்சம் மக்குங்குறது அப்பாக்குத் தெரியுமோ என்னவோ, லேட்டாதான் அவருக்கு நரைச்சது.

இன்னொரு விஷயத்தையும் நம்ம இங்க பாக்கணும். ஒரு புலவருக்கு ஒரு நரை முடி கூட இல்லைனு எல்லோரும் கேட்டப்போ, மனசுக்கு பிடிச்ச வேலை, அருமையான மனைவி மக்கள், நல்ல வேலையாட்கள், இதெல்லாம் இருக்கும் போது எனக்கென்ன கவலை. எப்படி நரைக்கும்னு அவர் கேட்டாப்புலயாம். அப்போ தசரதனும் ஆட்சி அதிகாரம் கசக்க ஆரம்பிச்சிருக்கும். பிடிக்காத வேலைய பண்ணறதை விட லைன்ல இருக்குற பயபுள்ளைக்கு குடுக்கலாம்னு தோணிருக்கும்னு அப்புறமா எனக்குப் பட்டுச்சு.

இவங்களை படிக்குறதுல என்ன பிரச்சினைனா, சம்பந்தப்பட்ட நேரத்துல அந்தப் பாட்டு மனசுல வந்துத் தொலைக்கும். அப்புறம் தமிழ் இனிக்க ஆரம்பிக்கும். பக்கத்துல சொல்லி ரசிக்க ஆள் இல்லைன்னா, தனியா சிரிக்க வேண்டி வரும். அப்புறம் ஊரே நம்மளப் பாத்து சிரிக்கும். இந்த தமிழ் புலவர்கள் பண்ற கூத்து கொஞ்சமா நஞ்சமா?

அதே போல, எங்களுக்கு ஊர்ல ஒரு நல்ல நட்பு வட்டம் உண்டு. இங்க இப்பத்தான் ஒரு வட்டம் அமையுது. ஒவ்வொரு தடவை வீட்டைக் காலி பண்ணும் போதும் எங்க அண்ணனுடைய நண்பர்கள் வருவாங்க. எங்களைக்கூட ஒரு வேலை செய்ய விடாம எல்லாத்தையும் அடுக்கி ஏத்தி இறக்கி எல்லா வேலையும் பண்ணுவாங்க. அப்போ அவங்களுக்கெல்லாம் ஒரு நன்றி சொல்லணும்னு கூட எனக்குத் தோணலை.அது என்னவோ அவங்க கடமை மாதிரி அவங்க பண்ணிட்டுப் போயிட்டாங்க. கம்பர் மொழில சொல்லணும்னா

”குகனோடும் ஐவர் ஆனோம் முன்பு; பின் குன்று சூழ்வான்
மகனொடும் அறுவர் ஆனோம்; எம் உழை அன்பின் வந்த
அகன் அமர் காதல் ஐய நின்னொடும் எழுவர் ஆனோம்
புகல் அரும் கானம்தந்து புதல்வரால் பொலிந்தான் நுந்தை”.”

இதுல யாரு குகன், யாரு சுக்ரீவன்னு என்னால இப்போ சொல்ல முடியாது. என்னைப் பாத்து குரங்குனு சொன்னியா, அண்ணனைக் காட்டி குடுக்குறவன்னு சொன்னியான்னு சண்டைக்கு வந்துடுவாங்க.

பருவம் வந்த அனைவருக்கும் வருவது காதல். எனக்கும் வந்தது. பிறக்கும் போது எப்படி இறப்பு நிச்சயமாயிடுதோ அதே போல காதலிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே பிரிவும் முடிவாயிடுது. சிலருக்கு உடலளவுல, சிலருக்கு மனசளவுல. முதல் வாட்டி அப்படி நடக்கும் போது எனக்கு நெஞ்சுல அப்படி ஒரு வலி. தாங்கவே முடியலை. ஒரு வேலையும் செய்யப் பிடிக்காது. கவுண்டமணி காமெடி பாத்தாக் கூட கடுப்பா இருக்கும். என்ன பண்ண ஏது பண்ணனு தெரியாம, கடுப்புல சுத்திட்டு இருப்பேன். எங்க அண்ணன் என்னை நல்லா புரிஞ்சுகிட்டு தொந்தரவே பண்ணலை. ஆனா 4 வருஷம் கழிச்சு இந்தப் பாட்டை என்கிட்ட சொன்னார் பாருங்க. இதை விட அந்த நிலைமைய யாரால சொல்ல முடியும்.

மத்துறு தயிர் என வந்து சென்று இடை
தத்துறும் உயிரோடு புலன்கள் தள்ளும்
பித்து நின் பிரிவில் பிறந்த வேதனை
எத்தனை உலா? அவை எண்ணும் ஈட்டவோ?

அதாவது, மத்தை வெச்சுத் தயிர் கடையரப்போ, தயிர் நுரைச்சு பாத்திரத்தோட ஒரு பக்க விளிம்புக்கு போயிடுமாம். உடனே மத்து இன்னொரு பக்கம் போய் அதை அப்படியே பாத்திரத்துக்குள்ள தள்ளிடுமாம். அதே மாதிரி உடலாகிய பாத்திரத்தை, நினைவுகளாகிய மத்து கடையுறப்போ, உயிர் போகவும் போகாம உள்ளையும் நிக்க முடியாம படுமே ஒரு கஷ்டம்! அப்பப்பா! காதலிச்சவனுக்கும் தயிருக்கும் மட்டுமே தெரிஞ்ச வலி அது.

சும்மாவா சொன்னாங்க, தமிழை ரசிக்க ஒரு ஆயுள் போதாது. இப்ப இருக்குற பசங்களுக்கு அவங்க பேர் தமிழ்ல எழுதத் தெரிஞ்சாலே பெரிய விஷயம். இந்த சிந்தனைகளையும், இந்த உவமைகளையும் அவங்க தெரிஞ்சுக்காமலே போற வாய்ப்பிருக்குனு நினைக்கும் போது மறுபடி மனசுல மத்து கடையுது.

எல்லோர் வாழ்விலும் பெண்கள் இருக்கிறார்கள். அம்மாவாய், தங்கையாய், அக்காவாய், தோழியாய், மனைவியாய், இன்னும் பலவாக. அவ்வாறான பெண்களின் அனைத்துக் கூறுகளையும் நம்மால் அறிய முடியுமா? உதாரணமாக, என் தங்கையை எனக்கு தங்கையாய் மட்டுமே தெரியும். அவள் மணமான பின் எவ்வாறான மனைவியாய் இருப்பாள் எனவோ, இல்லை எப்படிப்பட்ட தோழியாய் இருப்பாள் எனவோ என்னால் முழுவதுமாக அறிய முடியாது. என்னதான் நான் நினைத்தாலும் அவளிடம் கேட்டறிந்தாலும் எதோ ஒன்று குறையும்.

அவ்வாறாக, ஒரு பெண்ணின் அனைத்துக் கூறுகளையும் பிரித்துக் காட்டியது சுமித்ரா என்ற நாவல். சுமித்ரா எனும் 38 வயதுப் பெண் இறந்து போகிறாள். சற்றும் தகவலின்றி மரணம் அவளை அணைத்துக் கொள்கிறது. அவளுடன் வாழ்ந்த அனைவருக்கும் அவளை எரிக்கும் வரை அவளுடன் இருக்கும் வாய்ப்புக் கிடைக்கிறது. இவ்வளவுதான் நாவல். மலையாளத்தில் கல்பெட்டா நாராயணன் எழுதிய ”த்ர மாத்ரா (அவ்வளவுதான்)” என்ற நாவல், தமிழில் சுமித்ராவாக கே.வி. ஷைலஜா அவர்களின் கைவண்ணத்தில் வெளி வந்திருக்கிறது.

முதல் அத்தியாயத்திலேயே சுமித்ரா இறந்து விடுகிறாள். பின்பு அவள் மற்றவர்களுக்கு விட்டுச் சென்ற நினைவுகளே நாவலாக நீள்கின்றன. அவளது விருப்பு வெறுப்புகள், பாச நேசங்கள், நம்பிக்கைகள் என அனைத்தையும் பிற கண்களின் வாயிலாக காணும் பொழுது நமக்கு தெரிந்த பெண்களை நமக்கு எவ்வளவு தூரம் தெரியும் என நம்மில் கேள்விகள் எழுகிறது.

இரண்டாம் அத்தியாயத்தில் மரணத்தைப் பற்றி வரும் ஒரு பத்தி மிகவும் முக்கியமானது. ஒவ்வொரு துக்க வீட்டுக்குள் நாம் செல்லும் பொழுது நம் மனது நினைக்கும், ஆனால் வாய் சொல்ல மறுக்கும் விஷயங்களை தயவு தாட்சணியமின்றி எழுதித் தள்ளியிருக்கிறார். மரணம் போலவே இரக்கமில்லாத ஒரு நடை அந்தப் பத்திக்கு மேலும் வலுக்கூட்டுகிறது.

அன்பு செலுத்துபவர்கள் இன்னும் பெரிய அன்பின் அலைகள் நெஞ்சில் எழுவதை உணர்வார்கள். மரண வீட்டின் நிகழ்வுகள் அழுத்தமானவை. அங்கு கடன் கேட்டுப் பாருங்கள் கிடைப்பதற்கு சாத்தியங்கள் அதிகம். தவறு செய்தவர்களின் தவறுகளின் சுமை ஏறும். மரண வீடு பிரமாண்டமானதொரு பின்புலம். மரண வீட்டின் சுவர்களில் மோனோலிசாவின் புன்னகை மேலும் மர்மமாக பரவி வருவதை தெளிவாகப் பார்க்கலாம். மரணம் நமக்கு பல விஷயங்களை அழுத்திச் சொல்கிறது.

வயநாட்டில் வாழ்க்கைப்பட்ட, ஒரு சிறு பெண்ணினது வாழ்க்கைக் கதை என்னதான் சுவாரசியமாக இருக்கும் என மக்கள் நினைக்கலாம். ஆனால் என்னுடையதும் உங்களுடையதும் போல சுமித்ராவின் வாழ்வும் மிக யதார்த்தமான, சுவாரசியமிக்க ஒரு பயணம் தான். ஒரு பெண்ணாய், தோழியாய், மனைவியாய், தாயில்லாத தந்தை உடல் நலம் குன்றிய பையனுக்கு ஒரு பெரியம்மா போல, யாரும் அற்ற ஒரு கிழவருக்கு சேவகியாய் எல்லாரும் எடுக்கும் அவதாரங்களை அவள் எடுத்திருக்கிறாள். ஆனால் கல்பெட்டா நாராயணனைப் போல் நமக்கு யாரும் அழகிய உரைநடை எழுதுவது தான் சிரமம்.

எவ்வளவோ அன்பைக் குடுத்தாலும், அவளிடம் அன்பையும் பிறவற்றையும் வாங்கியவர்கள் மீண்டும் அவள் பூதவுடலிடமும் ஏதோ தேடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு அது கிடைக்க வாய்ப்பில்லை எனினும். அம்மாவை இழந்த புருசு அம்மாவையும், யாரும் அற்ற பெரியவர் ஒரு மகளையும் அவள் இறந்த பின்னும் தேடுகிறார்கள். பெண்கள் வாழ்வே இப்படித்தான். எப்போதும் அவர்களிடம் நாம் எதையாவது எதிர்பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். அவர்களும் குடுத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். தீர்ந்து போனாலும். சுமித்ராவின் வாழ்வின் ரசனைகளைப் பற்றிச் சொல்லும் பொழுது நாராயணன் இப்படிச் சொல்கிறார். அவளுக்கு வீட்டை விட நெல் கொட்டி வைக்கும் பழங்கலம் இஷ்டம்.

காந்தியை அல்ல நேருவை, நசீரை அல்ல மதுவை, ஜேசுதாசை அல்ல ஏ.எம் ராஜாவை, சோறல்ல பொரியலை, கஞ்சியல்ல அதன் தொடுபொருளைப் போல, வீட்டையல்ல பழங்கலத்தைத் தான் அவளுக்கு மிகவும் பிடிக்கும்

இதைப் படித்து முடிக்கும் பொழுதே பழங்கலத்தை அவள் எவ்வாறு நேசித்தாள் என நமக்கு புரிந்துவிடும்.

தாயாய், தாரமாய், தங்கையாய், அக்காவாய் இருந்தாலும் உயிர் போனபின் அது வெறும் பிணம்தான். இது அனைவருக்குமே தெரியும். செய்தி அறிந்தவுடன் ஒருவராய், ரெண்டு பேராய், கூட்டமாய் வந்தவர்கள், வெயில் ஏற ஏற பொறுமை இழந்து இதை எரித்தால் வேலை முடிந்து செல்லலாமே என யோசிக்கத் துவங்குவார்கள். துவங்குகிறார்கள். எரிக்கும் வரைக்கும் அவளைப் பற்றியும் அவளிடமும் இருந்த நினைவுகள் எரியும் பொழுதே கரைந்து அனைவரும் தத்தமது வேலைகளை கவனிக்க துவங்குகிறதாக முடிகிறது நாவல்.

நாவலை முடித்து விட்டு ஒரு 5 விநாடி அப்படியே அமர்ந்திருந்தேன். பின் முதல் பக்கத்தை மீண்டும் வாசித்தேன்.

யக்‌ஷன்: இந்தப் பூவுலகின் மிகப் பெரும் வியப்பு என்ன?

தருமன் : ஒவ்வொரு நாளும் மக்கள் மனித வாழ்வு முடிந்து யமனினி கோட்டைக்கு சென்று கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனாலும் இந்த பூலோகத்தில் எஞ்சி இருப்பவர்கள் தங்களுக்கொன்றும் நஷ்டம் இல்லை என்றும், இங்கே நிலையாக தங்கிவிடுவோமென்றும் நினைக்கிறார்கள். இதைவிட வியப்பு என்ன இருக்கிறது?

இப்பொழுது யக்‌ஷனும், தர்மனும் என்னைப் பார்த்து வியந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

 

முந்தைய பதிவுகள்

அடுத்த வாரம் மெஸ்ஸே ஒரே பரபரப்பா இருந்தது. எப்பவும் சட்டையே இல்லாம் உக்காந்திருக்குற எங்க வெட்டு மாஸ்டர், அன்னைக்கு எழுபதுகள்ல பரபரப்பா இருந்த கழுத காது காலர் வெச்ச சட்டை போட்டிருந்தார். நம்ம மணிய பத்தி கேக்கவே தேவை இல்லை. சும்மாவே ஆள் மினுமினுப்பா இருப்பாப்புல, அன்னைக்கு அரை இஞ்ச் பவுடர் ஜாஸ்தியா இருந்தது. ரெண்டு நாள் கடை பக்கம் போகாம சுத்திட்டு காலைல கடைக்குப் போன எனக்கு இன்ப அதிர்ச்சி.

என்னைக்குமில்லாம மணி எங்கிட்ட வந்து, “என்ன பிரசன்னா?? எப்புடி?”ன்னார்.

“என்ன எப்புடி?”

“ஓண்ணும் தெரியலையோ?”

“இல்லையே”

சட்டுனு சடை பைக்குள்ள இருந்து மூக்குப் பொடி டப்பா சைஸுக்கு ஒண்ணு எடுத்தார். கேட்டா ஜவ்வாதாமா. என்னயா நடக்குது இங்கனு நினைக்குறதுகுள்ள..

“சார்”னு ஒரு குரல்.

பாத்தா ஒரு 30, 35 வயசுல ஒரு அம்மா நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க.

“என்னம்மா வேணும்”

“பெரியவர் வர சொல்லியிருந்தார்”

“என்ன விஷயமா?”

கேக்குறதுகுள்ள எங்க வெட்டு மாஸ்டரும் மணியும் ஓடி வந்துட்டாங்க.

“பிரசன்னா! பிரசன்னா! இவங்க தான் அவங்க”

“யாரு?”

”எனக்கு அஸிஸ்டெண்ட்” வெட்டு மாஸ்டர் சொல்லிட்டார்.

“இவாளுக்கே பதினோறு மணிக்கு மேல வேலை கிடையாதாம். இவருக்கு அஸிஸ்டெண்ட் கேக்குது.. எனக்கு கூட மாட ஒத்தாசையா இருக்க அப்பா வர சொல்லிருக்காருப்பா” மணி.

சரி வேலைய ஆரம்பிங்கனு சொல்லியாச்சு. அப்பா வந்ததும் கேட்டா, வந்த அம்மா பேரு சாந்தி. இதுக்கு முன்னாடி ரெண்டு மூணு கடைல வேலை பாத்திருக்காங்க. எல்லா வேலையும் செய்யுறாங்க. காய்கறி வெட்டுறது, சமையலுக்கு ஒத்தாசை, பார்சல் கட்டுறது, பாத்திரம் தேய்க்குறதுனு எல்லாம் தெரியுமாம்.

நல்லாத்தான் போய்க்கிட்டுருந்தது. அவங்களுக்கும் ஒரு பொண்ணு இருந்தது. அதுவும் கூட மாட எல்லாம் பண்ணுமாம். ஆனா எங்களுக்கு இப்பத்தைக்கு ஆள் தேவை இல்லைனு வர வேண்டாம்னு சொல்லிட்டோம். காலைல வந்திடுவாங்க. ஆனா எனக்கென்னவோ அவங்க கிட்ட ஒரு விதமான தயக்கம். பெருசா பேசிக்க மாட்டேன். அண்ணனும் அப்படித்தான்.

ஒரு நாள் காலைல எங்க அண்ணன் கடைல உக்காந்திருந்தார். எட்டரை மணி இருக்கும். ஒருத்தர் வந்து 3 செட் பூரி பார்சல் கேட்டார். உள்ள கேட்டா மணி பூரி இல்லைனு சொல்லிட்டார். எங்கப்பா பெரிய பெரிய கம்பெனில வேலை பாத்ததால இன்வேண்டரி எண்ட்ரி எல்லாம் பக்காவா இருக்கும். புக்கைப் பாத்தா ரெண்டு செட் பூரி தான் போயிருக்கு வெளில. மாஸ்டர்ட அர்ஜெண்டா பூரி போட சொல்லிட்டு வந்து அண்ணன் மணி கிட்ட கேட்டார்.

“என்னாச்சு போட்ட பூரி எல்லாம்?”

“என்னைக் கேட்டா?”

ராஜா தாத்தா கூட இல்லை பழி போட, சொல்லுங்க வேற எங்கையாவது பார்சல் போகுதா?”

“நீ வேறப்பா! மாஸ்டர் அளக்கத் தெரியாம மாவு போட்டிருப்பான்”

“கேட்டாச்சு! ஒரு கிலோ மைதா போட்டிருக்கு. 24 பூரியாவது வரணும். 4 பூரி போக 20 பூரி என்னாச்சு?”

“அப்புறம் பேசுவோம். இப்ப பார்சல் கட்ட வேலை இருக்கு” அண்ணனுக்கு மணி மேல இருந்த சந்தேகம் போகலை. நான் வந்ததும் என்கிட்ட சொன்னார். நான் கேக்குறேன்னு சொல்லிட்டு உள்ள மணிகிட்ட போனேன்.  உர்ருனு இருந்ததால பேசல. மாஸ்டர் கிட்ட போய் இப்ப எத்தனை கிலோ மாவு போட்டார்னு கேட்டேன். மறுபடி ஒரு கிலோ போட்டிருந்தார்.

வெளில வந்து பாத்தா 12 தான் இருக்கு. எனக்கே ஷாக். மணிகிட்ட கேட்டேன். டேப்ல பாட்ட சத்தமா வெச்சிட்டு எனக்கு மட்டும் கேக்குற மாதிரி “என் கிட்டயே இரு. எப்படி காணாம போகுதுனு காட்டுறேன். சுரேஷ் என்னை சந்தேகப்பட்டாம்பா”

நானும் உக்காந்துகிட்டே இருந்தேன். அந்தம்மா அடுக்களைக்குள்ள இருந்து வெட்டு மாஸ்டர் பக்கம் போச்சு. டேபிள் தாண்டி தான் போயாகணும். திரும்பி உள்ள போச்சு. மணி கூப்பிட்டான். இப்ப தட்டுல எட்டு பூரி தான் இருந்தது.

“இப்படித்தான் எல்லாம் போகுது. அண்ணனும் தம்பியும் என்னை சந்தேகப்பட்டியளேடே”

“நான் சந்தேகமே படலை மணி”

“நீ பாத்ததுலயே தெரிஞ்சிட்டு”

எங்கண்ணன் அந்தம்மாவ கூப்பிட்டு சொன்னாங்க. அம்மா, இந்த மாதிரி நம்ம ஒரு நாளைக்கு 3 கிலோ மாவு பூரி வித்தாலே பெரிய விஷயம். அதுல ஒரு கிலோ நீங்களே சாப்பிட்டா நல்லதில்லை. லைன் முடிஞ்சப்புறம் ஒரு பத்து மணிக்கா சாப்பிட்டுகிடுங்கனு சொல்லியாச்சு. அதுக்கு அந்தம்மா சொன்ன பதிலைத் தான் இப்ப வரைக்கும் என்னால மறக்க முடியலை.

“வயித்துக்கு தான தம்பி சாப்பிடுறேன். இதுல குத்தம் சொன்னா எப்படி?”

24 பூரி வயித்துக்கு சாப்பிட்டிருக்கு அந்தம்மா.. பாவம்.

அதுல இருந்து மணிகிட்ட பேசுறதில்ல அவங்க. போட்டுக் குடுத்துட்டார்ல. ஒரு நாள் அவசர வேலையா எங்க மாஸ்டர் அவர் வீட்டுக்கு போயிட்டார். மதியம் சாப்பாடு பண்ண ஆள் இல்லை. இந்தம்மாவே பண்ணிடுறேன்னு சொல்லிட்டாங்க. ஆனா துணைக்கு பொண்ணை கூப்பிட்டுக்கிறேன்னு சொன்னாங்க. ஒரு நாளைக்காக இன்னும் செலவு பண்ணனுமானு யோசிக்கும்போது அவங்களே

“காசெல்லாம் வேணாம் தம்பி! அவ சாப்பிட குடுத்தா போதும்”

ஏற்கனவே பட்டது போதும்னு நான் எங்கண்ணனுக்கு கண்ணை காமிச்சேன். அவங்களும் அதைப் பாத்துட்டாங்க. “சாம்பார்லாம் வேணாம் தம்பி! அவ வெறும் வத்தக்குழம்பு தான் திம்பா!”

அண்ணனும் சரினு வரச் சொல்லிட்டார். அம்மாவும் பொண்ணும் சும்மா பம்பரமாத் தான் சுத்தினாங்க. நினைச்சதை விட சீக்கிரமாவே ரெடியாயிடுச்சு. அசைவ ஹோட்டல்ல வேலை பாத்ததாலயோ என்னமோ சாம்பார் கொஞ்சம் பரவாயில்லை ரகம் தான். ஆனா ரசமும் வத்தகுழம்பும் சூப்பர். அவங்க பொண்ணு பரிமாறெல்லாம் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு, நாங்களே பரிமாறி காசெல்லாம் வாங்கிப் போட்டுகிட்டிருந்தோம். மணி அவசர அவசரமா என்கிட்ட வந்தாப்புல,

“அந்தப் பிள்ளை சாப்பிடுது”

“காலைலயே அண்ணன்கிட்ட சொல்லியாச்சு. சாப்பிடட்டும்”

“எனக்கொண்ணுமில்லை, ரெண்டு மணிக்கு அண்ணனும் தம்பியும் வந்து கிலோக்கு இத்தனை சாப்பாடு இருக்கணும், பாக்கி எங்கனு எங்கிட்ட கேக்காதீங்க”

“என்னயா சொல்ற?”

“அடுக்களைக்கு நீயே போய்ப் பாரு.”

அங்க போய் பாத்தா, அந்தப் பொண்ணு மூணு பேர் சாப்பாட்ட இலைல போட்டு வத்தக்குழம்பு மட்டும் ஊத்தி தின்னுகிட்டு இருக்கு. அவங்கம்மா பரவசமா பாத்துகிட்டு இருந்தாங்க. ஒண்ணும் சொல்லலை. எங்கண்ணன்கிட்ட மட்டும் சொன்னேன். அந்தம்மா ஒரு கல்யாணத்துக்கே சமைச்சா கூட அந்தப் பொண்ணுக்கு முழு சாப்பாடு போடுறேன்னு வாக்கு குடுக்காதீங்க. முடியாது.

அவங்க பொண்ணு ஒரு நாலு மணிக்கா கிளம்பிட்டு.

“சைவம் அவ்வளவா திங்க மாட்டா” ஓஹோ!!

“இதுக்கு முன்னாடி எங்கம்மா வேலைப் பாத்தீங்க?”

“நாங்க் ரெண்டு பேருமே பிரியாணி கடை பாய் கடைல தான்”

“இப்ப எங்க அவரு?”

“அவரு கடைய மூடிட்டு வேலூருக்கே போயிட்டார்”

மணி அப்புறமா எங்ககிட்ட வந்து சொன்னார் “ஒரு வேளை அவனும் ஒரு வேளை சோறுக்கு ஓகே சொல்லிருப்பான் போல”

அது மட்டுமில்லாம, ஏகப்பட்ட பொய். பாத்திரம் கழுவ ஒரு வண்டி பாத்திரம் போச்சுன்னா வரும்போது பாதி தான் வரும். சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் பாத்திரத்த எல்லாம் தூக்கிப் போட்டு அப்புறமா ஓடிப் போய் எடுத்துட்டு வீட்டுக்கு போயிடும். ஒரு வாட்டி கண்டு பிடிச்சுட்டோம். நாங்க குரல உசத்துறதுக்கு முன்னாடி எங்க வெட்டு மாஸ்டர் அவ கைய பிடிச்சி இழுத்துட்டார்னு கூச்சல் போட்டு ஓடிருச்சு. எதுத்தாப்புல இருக்குற ஹோட்டல் காரர் எங்கப்பாட்ட அப்புறமா சொன்னார்

“மூதி தொலையுதுனு விட்ருங்க. இல்லை நீங்க கைய பிடிச்சி இழுத்தீங்கனு ஊர் பூரா சொல்லி வைக்கும்”

அடுத்த நாள் எங்க வெட்டு மாஸ்டர் சட்டையில்லாம வந்து நின்னார். மணி பார்சல் கட்டி குடுத்து அவர்கிட்ட போய்

“என்னவே கழுதைக் காதென்னாச்சு?”

“பேசாம போயிரு, இல்லை அப்பிருவேன்”

நான் “என்ன மாஸ்டர், என்ன விஷயம்”

“போன மூதி போகச்சுல என் கத்தியும் வெச்சு வெட்டுற பலகையையும் தூக்கிட்டு போயிட்டா பிரசன்னா! புதுசா ஒண்ணு வாங்கித் தாயேன்”

பேசிட்டே இருக்கும் போது அப்பா வந்தார்.

“ஆமா பிரசன்னா! ரெண்டு சேத்து வாங்கணும். பொருட்காட்சி வருது! கடை போட முடியுமானு பாக்கணும்”

சும்மாத்தான் சொல்றாருன்னு நினைச்சேன். அடுத்த மாசம் நாங்க பட்ட பாடு இருக்கே!!!

 

முந்தைய பதிவுகள்.

ஒரு வழியா இந்த ராஜா தாத்தா தொல்லை முடிஞ்சது. அதனால அப்பாவ அப்பப்ப மாத்தி விடுற வேலைகளை நானும் எங்க அண்ணனும் பண்ணிகிட்டு இருந்தோம். இது மணிக்கு கொஞ்சம் சாதகமா போயிருச்சு. எப்ப பாரு ஒரே ஜாலி தான் மனுஷன். பாட்டு பாடுறதென்ன, ஆடிகிட்டே பார்சல் கட்டுறதென்ன?. அப்பல்லாம் எப் எம் கிடையாது. நாங்க மெஸ்க்கு தனியா ஒரு வீடு, தங்க தனியா ஒரு வீடு எடுத்துட்டோம். அதனால, மெஸ்ல டீவி எல்லாம் கிடையாது. நாங்க வெச்சிருந்த டேப் மட்டும் தான் ஒரு பொழுதுபோக்கு அம்சம்.

ஆனா எங்களுக்கு அப்படி இல்லை. இருக்கவே இருக்கார் மணி. அவருக்கும் வெட்டு மாஸ்டருக்கும் அவ்வளவு பொருத்தம். சான்ஸ் கிடைச்சிருந்தா மணியோட விரல், நாக்கு எல்லாம் எங்க வெட்டு மாஸ்டர் கிட்ட வந்திருக்கும். ஆச்சு நாப்பது வயசுக்கு மேல. கல்யாணம் எதுவும் பண்ணிக்கிடலை. எப்ப பாரு கைல ஒரு பீடி. ஒரு அம்பது ரூவா குடுத்தா கூட பீடி தான் வாங்குவாரே தவிர்த்து சிகரெட் பக்கம் கூட போக மாட்டார்.

“உடம்புக்கு கெடுதி டே”

“பீடி குடிச்சா மட்டும் தங்க பஸ்பம் சாப்டா மாதிரியா?”

எங்க கடைல ரொம்ப நாள் வேலை பாத்தது, சொல்லப்போனா கடைசி வரைக்கும் வேலை பாத்தது மணி தான். எங்கப்பா, அண்ணன், என்னை எல்லாம் சமாளிக்குற ஆள். வெளில போடுற கடைக்கு துணைக்கு மணினா நான் கவலையே படாம போயிடுவேன். எப்படியும் நைட் செந்தில்வேல் தியேட்டர்ல எதுனா படம் பாத்திருப்பார்.

“சொக்கத்தங்கம் பாத்தேன் பிரசன்னா, என்னா படம்கே”

“எனக்கு பிடிக்கல மணி”

“உனக்கெப்படி பிடிக்கும்? தங்கச்சியா, அக்காவா?”

“உங்களுக்கு?”

“எனக்கும் யாரும் இல்லை, ஆனா எங்க காம்பவுண்டுல இருக்குறதெல்லாம் எனக்கு அக்கா தங்கை மாதிரி தாண்டே”

கல்யாணம் தான் ஆகலையே தவிர சாருக்கு கமலுக்கப்புறம் பொண்ணுங்களுக்கு அவருதான்னு ஒரு நினைப்பு. ஒரு பஸ், ஆட்டோ, வேன் விடமாட்டார். கரெக்டா டயம் பாத்து, சீப்பு, பவுடர், குங்குமம்னு ரெடி ஆகிடுவார். எப்படியெல்லாம் லுக் விடணும்னு அவர்கிட்டதான் நான் கத்துகிட்டேன் பாத்திகிடுங்க.

“என்ன மணி, ஹோட்டல் காரன் பொண்ணு போகுது போல”

“நான் அதெல்லாம் பாக்க மாட்டேன் பா”

“ஏன்?”

“அதான், நீ பாக்கெல்லா”

“என்  கிரகம்யா உம்ம கூடல்லாம் போட்டி போட வேண்டியிருக்கு. இதுல விட்டு வேற குடுக்காரு. கொடுமை. என்னத்த சொல்ல?”

மணிகிட்ட அப்புறம் ரொம்ப பிடிச்ச விஷயம், அவரோட சைக்கிள். பெரிய கேரியர் வெச்சிருப்பார். கடைல போயிட்டு ஒரு மாசத்துக்கு தேவையான காய்கறி, பலசரக்கு எல்லாம் கேரியலயே வாங்கி வெச்சிட்டு வந்திரலாம். மணிய கோவப்படுத்த எங்களுக்கு இருக்குற ஒரே ஆயுதம். மதியம் சாப்பாடு முடிஞ்ச பிறகு அதோட கேரியர்ல ஏறி உக்காந்துகிடுவேன். எங்க அலர்ட் வெச்சிருந்தாரோ என்னவோ, எங்க இருந்தாலும் ஓடி வந்து என்னைப் பத்தி விடப் பாப்பார்.

“என்ன வேணா பேசுடே, சைக்கிள்ல விளையாடாத”

“அப்படி என்ன சைக்கிள் மேல அவ்வளவு பாசம்”

“எங்கம்மாக்கு பொறவு எங்கூட ரொம்ப நாள் இருக்குதுடே இது”

சொன்னா மாதிரி அம்மாவ பாத்துகுற மாதிரி தான் பாத்துக்குவார். ஒரு பக்கத்துல இருந்தும் சத்தம் வந்ததே கிடையாது. ரொம்ப தூரம் போய் எதுனா வாங்கிட்டு வரணும்னா, அவர் கிட்ட தான் கெஞ்சிக் கூத்தாடி சைக்கிள் வாங்கிட்டு போவேன். அழுத்துறதும் தெரியாது, போயிட்டு வாரதும் தெரியாது. கொண்டு வந்து நிறுத்திட்டு அவர்கிட்ட இதை சொன்னா, பெருமையா மீசை மேல கை வைச்சுட்டு ஒரு புன்னகை பூப்பார் பாருங்க. பேட் மொபைல் பண்ண, லுசியஸ் பாக்ஸ் எல்லாம் பிச்சை வாங்கணும்.

அவர் சொந்த வாழ்க்கைய பத்தியெல்லாம் ரொம்ப பேசிக்க மாட்டோம். கல்யாணம் பண்ணிக்கலையே தவிர ஊர்ல ஒரு பொண்ணு கூட தொடுப்பு இருக்குனு பேசிக்கிடுவாங்க. எங்களுக்கு அது தேவையில்லாத விஷயம். அதனால நாங்க அத ஒண்ணும் கேட்டுக்கலை. எப்பவாச்சும் கல்யாணத்த பத்தி கேட்டா மையமா சிரிச்சு மழுப்பிடுவார். சரி, பேசப் பிடிக்கல போலனு நாங்களும் விட்ருவோம். கல்யாணத்த பத்தி தான் பேச மாட்டாப்புல, பொண்ணுங்கள பத்தி பேச ஆரம்பிச்சா போதும் சரிக்கு சரியா வந்து நின்னுக்குவார்.

நமக்கு வாய்த்த நண்பர்கள் மிகவும் அருமையானவர்கள். அவர்களுக்கு வாழ்க்கையில முக்கியமான விஷயம் நாலு. பொண்ணுங்க, லட்கியாங், கேர்ள்ஸ், பிகர்ஸ். இதைத் தாண்டி நாங்க புரட்சிகரமா பேசினதெல்லாம் கிடையாது. நண்பர்கள் கடைக்கு வந்து புதுசா எந்தப் பொண்ண பத்தி பேசினாலும் மணிக்கு முன்னாடியே தெரிஞ்சிருக்கும். பசங்க டென்ஷன் ஆகிடுவாங்க. எனக்கா குஷியாயிடும், இந்தாளு நமக்கு மட்டும் போட்டியில்ல, ஊர்ல ஒரு பொண்ணைக் கூட விடலைன்னு.

“பிரஸ், நம்ம ஜாவர் சார் டியூஷனுக்கு புதுசா ஒரு பொண்ணு பச்சை ஸ்கூட்டில வருதுல” பாலா சொல்லுவான்.

“அது புது பிள்ளை எல்லாம் இல்லை, ரெண்டு வருஷம் அவங்க தாத்தா வீட்ல தங்கி படிச்சுச்சு. நம்ம சிவன் கோயில் தெரு தான்” பார்சல் கட்டிகிட்டே போற போக்குல மணி போடுற பொக்ரான் இது.

”எல இந்தாள் சரியில்லை, எந்தப் பிள்ளையப் பத்தி பேசினாலும் சரியா சொல்லிப்புடுதாரு” நம்மவர்கள் அப்பப்போ சொல்லுவாங்க. ஒரு நாள் நல்ல மூட்ல இருக்கும் போது நானே கேட்டேன்.

“மணி, சொல்லுதேன்னு கோவிச்சுக்காதீங்க. எல்லாம் நல்ல படியா நடந்திருந்தா, உங்களுக்கு அந்த வயசுல பிள்ளைகள் இருக்கும். அதுகள பத்தி விவரம் கேட்டு வைக்குறதெல்லாம் நல்லாவா இருக்கு?”

“அந்தப் பொடிசுகளை பத்தி எனக்கெதுக்கு?”

“பின்ன எல்லாம் எப்படித் தெரியும்”

“அவங்க அம்மா, சித்தியெல்லாம் நான் சைட் அடிச்சிருக்கேம்டே. அதான் ஒரு பாசத்துல தகவல் கேக்குறது”

அவரை கடைசி வரைக்கும் திருத்தவே முடியாதுன்னு விட்டுட்டோம். அப்போ தான் எங்கப்பா, புதுசா ஒரு அம்மாவை வேலைக்கு சேக்குறதா சொன்னார். அவங்களே காய்கறி வெட்டி, சமையலுக்கு உதவியும் பண்ணி, பாத்திரமும் தேய்க்குற மாதிரி. அப்ப ஆரம்பிச்சது எங்க வெட்டு மாஸ்ட்டருக்கும், மணிக்கும் வாய்க்கால் வரப்பு தகராறு. மணியோட எண்ணெய், சீப்பு செலவு எல்லாம் ரெண்டு மடங்காச்சு. எங்களுக்கு புது தலைவலியும் வந்தது.

அடுத்த பதிவில் தொடரும்…