Category: உணர்வுகள்


சின்ன வயசுல ஒருமைப்பாட பத்தி ஒரு பாடு கிளாஸ் எடுப்பாங்க. அதோட உண்மையான அர்த்தம் தமிழ்நாட்டுல ரெண்டு இடத்துல மட்டும்தான் இருக்கு. ஒண்ணு சினிமா தியேட்டர்.. இன்னொண்ணு டாஸ்மாக். டாஸ்மாக் பத்தி எல்லாம் எழுதி தீர்த்துட்டதால, நம்ம சினிமா தியேட்டர் பத்தி பாப்போம். கழுதை கெட்டா குட்டிச் சுவரு.. நான் கெட்டா திருநெல்வேலிதான்.

தடுக்கி விழுந்தா தியேட்டர் அப்படிங்குறதுக்கு எங்க ஊர் ஒரு உதாரணமா சொல்லலாம். சில தியேட்டரெல்லாம் எங்கப்பா ஸ்கூல் படிக்கும் போதுல இருந்து இருக்கு. பசங்க எல்லாம் வெளில போனோம்னா, ஒண்ணு தின்னுட்டு வருவோம் இல்ல படம் பாத்துட்டு வருவோம்.

திருநெல்வேலி டவுண்ல பஸ் ஸ்டாப் பேரே ஒரு காலத்துல இப்படித்தான் இருந்தது. சிவசக்தி தியேட்டர் ஸ்டாப், செண்ட்ரல் தியேட்டர் ஸ்டாப், ரத்னா தியேட்டர் ஸ்டாப், ராயல் தியேட்டர் ஸ்டாப், அருணகிரி தியேட்டர் ஸ்டாப் கடைசில கணேஷ் தியேட்டர் ஸ்டாப். இப்படி ஸ்டாப்கு ஸ்டாப் தியேட்டர் தான். அதனால படம் பாக்குறதுக்கு மட்டும் குறையே கிடையாது. அதுலயும் லீவுக்கு சொந்தக்காரங்க எல்லாம் வந்துட்டாங்கன்னா அவ்வளவுதான், படத்துக்கு போறது ஒரு திருவிழா மாதிரி இருக்கும்.

சில படங்கள மறக்க முடியாது, அதே மாதிரி சில தியேட்டர்களை மறக்கவே முடியாது. முருகன்குறிச்சில செல்வம் தியேட்டர்னு ஒண்ணு இருந்தது. அங்க தான் நான் முதன் முதல்ல தனியா படம் பாக்க ஆரம்பிச்சேன். கார்த்திக் நடிச்ச பிஸ்தானு ஒரு படம். அதைதான் தனியா முதன் முதல்ல பாத்தேன். அதுக்கு முன்னாடி படத்துக்கு போகணும்னா அண்ணனுக்காகவோ இல்லை அப்பாவுக்காகவோ காத்திருக்கணும்.

முன்னெல்லாம் இண்டெர்வெல் அப்போ உள்ளயே முறுக்கு, கடலைமிட்டாய் எல்லாம் கொண்டு வந்து விப்பாங்க. இப்ப ஏன் அந்த விஷயமெல்லாம் இல்லைனு தெரியலை. ரத்னா தியேட்டர்லதான் எல்லா ரஜினி படமும் ரிலீஸ் ஆகும். மெஸ்ல வேலை பாக்கும்போது தமிழ் புத்தாண்டுக்கு காலைல டவுண் மார்க்கெட்டுல காய்கறி வாங்கிட்டு வந்துகிட்டிருந்தோம். காலைல மூணு மணி இருக்கும். ரத்னா தியேட்டர் வாசல்ல சரியான கூட்டம். நின்னு நின்னு களைப்பாகி எல்லாரும் அங்கேயே பேப்பர் துண்டு எல்லாம் விரிச்சு படுத்திருந்தாங்க. நாங்க சும்மா ஒரு நிமிஷம் வண்டிய நிப்பாட்ட, கூட வந்த பய சத்தமா “சூப்பர் ஸ்டார்”னு கத்திட்டான். தூங்கிட்டு இருந்தவங்க எல்லாம் சுச் போட்டா மாதிரி எந்திரிச்சு “வாழ்க! வாழ்க”னு கத்த ஆரம்பிச்சுட்டானுங்க. அதுல பாதி பேர் டிக்கட் குடுக்க ஆரம்பிச்சாச்சுனு கவுண்டருக்குத் தாவ அங்க ஒரே தள்ளு முள்ளு. நாங்க மாட்டிகிட கூடாதேனு அங்க இருந்து ஒரே ஓட்டம் எடுத்துட்டோம்.

Rathna Theater, Tirunelveli

Rathna Theater, Tirunelveli

இப்போ எப்படினு தெரியலை. 2004 ல பாம்பே தியேட்டர்ல 10 ரூவா டிக்கட் உண்டு. செவ்வாய்கிழமை மட்டும் மின்சார வாரியம் பாளையங்கோட்டைல மதியம் கரண்ட் கட் பண்ணிடுவாங்க. பாம்பே தியேட்டர் 10 ரூவா டிக்கட் கவுண்டர்ல போய் நிக்க, பயங்கர சைக்கிள் பந்தயமே நடக்கும். 10 ரூவா டிக்கட், ரெண்டு ரூவா சைக்கிள் பாஸ், 3 ரூவா சம்சா, சந்தோஷமா ஒரு மதியம் கழிஞ்சுடும். இப்படி சினிமா தியேட்டர் பத்தி பலப் பல நினைவுகள்.

Bombay

முதல்ல எங்க ஊர்ல மூடின சினிமா தியேட்டர் செல்வம். சேது, பாரதி, எட்டுப்பட்டி ராசா எல்லாம் முதல் ரவுண்ட்ல நல்லாவே போகலை. செகண்ட் ரவுண்ட் செல்வம் தியேட்டர்ல எடுத்துதான் அந்தப் படம் எல்லாம் பயங்க ஹிட் ஆகி ஓடிச்சு. அங்க கார்த்திக் படம் எல்லாமே எடுப்பாங்க. உள்ளத்தை அள்ளித்தா, பிஸ்தா, கோகுலத்தில் சீதை எல்லாம் அங்கதான் பாத்தேன். மூடினப்போ ஒரு மாதிரி கஷ்டமா இருந்துச்சு. இப்போ ஊர்க்கு போகும்போது ராயல் டாக்கீஸ் மூடிட்டதா சொன்னாங்க. ராயல் டாக்கீஸ் மறக்க முடியாத ஒரு தியேட்டர்.

நாங்க பதினொண்ணாம் கிளாஸ் படிக்கும் போது பல கல்சுரல்ஸ் அப்படி இப்படினு கலந்துகிட்டு, பல ஸ்கூல் பசங்க கூட பழக்கமாச்சு. இப்ப மாதிரி அப்போ செல் போனெல்லாம் கிடையாதுல்ல. பஸ் ஸ்டாப்ல பாத்துகிட்டாதான் உண்டு. ஆனா அந்த குறிப்பிட்ட வருஷம் மட்டும், எந்த ஸ்கூல் பையன வேணும்னா ராயல் தியேட்டர்ல பாக்கலாம். அங்கத்தான் “துள்ளுவதோ இளமை” படம் ரிலீஸ் ஆச்சு. டைரக்டர், நடிகர் எல்லாம் யாருன்னே தெரியாது.. பாட்டெல்லாம் சரியான ஹிட். அதனால பசங்க முதல் நாளே படத்துக்கு போயாச்சு. போயிட்டு வந்தவங்க முகத்துல ஈயாடலை.. முக்கியமா அங்க காலைல ஷோவுக்கும் மதியம் ஷோவுக்கும், அந்தப் படத்துக்கு பொண்ணுங்களுக்கு டிக்கட் குடுக்க மாட்டாங்க. அதனால தியேட்டர் பூரா எங்க அராஜகம் தான். ஒரு காலத்துல ஹரிதாஸ் படம் 3 வருஷம் ஓடின தியேட்டர் அது. போஸ்டர் அடிச்சு ஓய்ஞ்சு போயி சிமெண்டுல செதுக்கியே வெச்சுட்டாங்க. இப்போ தியேட்டரே இல்லை.

இதையெல்லாம் மனசுல வெச்சு, ஒன்பது குழி சம்பத் படக்குழுவினர், திரையரங்க தினம்னு ஏப்ரல் 18அ கொண்டாடுறாங்க. நிச்சயம் பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம். உங்களுக்கும் திரையரங்கம் சம்பந்தமா எதுனா நினைவுகள் இருந்தா 16ம் தேதிக்குள்ள எழுதி இங்க பதிவு பண்ணுங்க. பரிசுகள் காத்திருக்கு.

Advertisements

சில நாட்கள் நான் உன் கண்களில் தொலைந்திருந்தேன்.

அந்த அழகிய கரு உலகத்தில் எனக்கான வெளிச்சங்கள்

எனக்கே எனக்கு மட்டுமான உலகம்

நமக்கே நமக்கு மட்டுமான கனவுகளுடன்.

 

நீ சிரிக்கையில் உன் இதழுக்கு முன் உன் கண்கள் சிரிக்கும்

நீ என் கண் பார்த்துப் பேசுவது எனக்கு பிடிக்கிறது என்றாய்

யசோதைக்குப் பின் உலகத்தை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்ததால்

அதைத் தவிர வேறு எதைப் பார்க்கத் தோன்றும்.

 

என் பிறந்தநாளுக்கு  திடீரென சென்னை வந்து

தூங்காத கண்களுடன் காலையில் முதல் முத்தம் தந்தாய்

குறும்பும் தூக்கமும் கலந்த உன் கண்கள்

அந்தப் பெர்முடா முக்கோணத்தைவிட ஆழமானது, ஆபத்தானது.

 

காதலில் மிதந்து, கலவியில கலந்த முதல் நாளில்

உன் கண்களில் சங்கடத்தைப் பார்க்க வேண்டுமோ என பயந்து திரும்பிப் படுத்தேன்

எல்லாம் உனக்குத்தானடா எனச் சொன்ன பொழுது

உன் கண்களை என் கண்ணீர் மறைத்து விட்டது.

 

அம்மா தற்கொலை பண்ணிப்பாங்க

தங்கைக்கு வரன் கிடைக்காது

அப்பாவால தெருவுல நடக்க முடியாது

எனக்கு வேற வழி தெரியலை; சரி சொல்லிட்டேன் என நீ சொல்ல

உன் கண்களில் ஒரே ஒரு துளி கண்ணீர் தானடி எதிர்பார்த்தேன்.

 

கடைசி வரை அதை நான் பார்க்கவில்லை.

கண்களில் கனவைத்தான் காண முடியும்

உலகத்தை அல்ல என சொல்லி சென்று விட்டாய்.

 

எலிஃப் ஷஃபக் எழுதிய காதலின் நாற்பது விதிகள் சமீபத்தில் வாசித்த நூல்களில் தனித்து நின்றது. நம்ம ஊர் மட்டுமல்லாமல், வெளிநாட்டுக் காதல் புனிதங்களும் ஒரு வகையான டெம்ப்ளேட்டிலேயே அமைக்கப்பட்டிருக்கும். முக்கியமாக நிக்கோலஸ் ஸ்பார்க்ஸ். எல்லோருக்கும் பதின்ம வயதில் தபூ சங்கர் கவிதைகள் பிடித்திருக்கும். பின்னால் அறிவுமதி, மேத்தா என வளர்ந்து வந்து விடுவோம். நிக்கோலஸ் ஸ்பார்க்ஸும் அதைப் போலத்தான். இப்புதினத்தில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த விஷயம் என்னவென்றால், காதலை பலப்பலக் கோணங்களில் சொன்ன ரூமிக்கு, காதலை உணர்த்திய ஒருவனைப் பற்றியது என்பது தான். இளையராஜாவிற்கு இசையமைக்க கற்றுக் கொடுத்தவர் என் யாராவது சொன்னால் அவரைப் பற்றி அறிந்திடத் துடிப்போமில்லையா, அதைப் போலத்தான் இந்தப் புத்தகத்தை நான் எடுத்தேன்.

40_rules_of_love

கதையின் முக்கியக் கதாபாத்திரம் எல்லா. அமெரிக்காவில் இருக்கும் நாற்பது வயதுப் பெண்ணான இவர், தன் கணவருடனும் 3 குழந்தைகளுடனும் வாழ்ந்து வருகிறார். சமைப்பதை மட்டுமே பெரிய கடமையாக செய்து வரும் இவரை, ஒரு பதிப்பகத்தில் நாவலை வாசித்து கருத்துக் கூறும் வேலைக்கு கணவர் சேர்த்து விடுகிறார். நாற்பது வயதான பெண்ணின் கணவர்கள் செய்வதைப் போலவே அவரும் மனைவிக்குத் தெரியாது என நம்பி வேறு பல பெண்களுடன் தொடர்பில் உள்ளார். பிள்ளைகளும் வளர்ந்து எல்லாவை தனிமையில் தள்ளுகிறார்கள். அவ்வாறிருக்க அஸிஸ் என்பர் எழுதிய “தி ஸ்வீட் பிளாஸ்பெமி” என்கிற நாவலை வாசிக்கும் வாய்ப்பு எல்லாவிற்கு கிடைக்கிறது. இங்கு ஒரு நாவலுக்குள் ஒரு நாவல் துவங்குகிறது.

தி ஸ்வீட் பிளாஸ்பெமி என்னும் நாவல் ஷாம்ஸ் எனப்படுபவரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கூறுகிறது. நாடோடியாகத் திரியும் முஸ்லிம் துறவியான இவர், யாரையும் மதிப்பதில்லை. கடவுளைத் தவிர யாரும் அவ்வளவு முக்கியம் இல்லை என்னும் நிலைப்பாடு கொண்டவர். இவரது கனவில் பாக்தாத் சென்று அங்கிருக்கும் ஒருவருடன் நட்பு பாராட்டும்படி கனவில் செய்தி வருகிறது. அவரும் அவ்வாறே செய்கிறார். அவர் நட்பு பாராட்டுவது ரூமியுடன் என அங்கு சென்ற பிறகுதான் அவருக்கே தெரிகிறது. அது எவ்வாறு இருவரையும் பாதிக்கிறது என்பதே கதை. கதையை வாசிக்கும் எல்லா, தனிமையைக் கொல்ல அஸிஸிடம் மின்னஞ்சலில் பேசத் துவங்குகிறார். நாவல் முடியும் வேளையில் எல்லா தன் கணவரை விட்டு அஸிஸுடன் வாழச் செல்கிறார். அவரை எது அப்படி மாற்றியது? முஸ்லிம் துறவியான ஷாம்ஸ் காதலைப் பற்றி என்ன சொல்லியிருந்தால் குரான் விற்பன்னராக இருந்த ரூமி காதலை மட்டுமே எழுதத் தலைப்பட்டிருப்பார்? என்பதை எல்லாம் நாவலை வாசித்துத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.

கதையை ஒருவர் சொல்லுவது போல அல்லாமல் பல்வேறு பாத்திரங்கள் சொல்வது போல் அமைத்தது மிகச் சிறப்பு. அதனாலேயே பல விஷயங்களை நம்மால் தெளிவாக உணர முடிகிறது. மின்னஞ்சல் மூலமாகவும், பேச்சு மூலமாகவும், நாவலாகவும் கதை நம் முன் விரிகிறது. முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால் அக்காலகட்டத்தில் ஷாம்ஸ் எவ்வாறு காதலைப் பற்றி தெளிவான பல எண்ணங்கள் கொண்டிருந்தார் என்பது தான். ஒருவருக்கு பெயர், புகழ், பணம், அழகான மனைவி, அன்பான குழந்தைகள் அனைத்தும் இருந்தும் சில சமயம் எதுவோ ஒன்று குறைவது போலத் தோன்றும். அதைச் சில பேர் இன்னொரு பெண்ணிடத்தில் தேடுவார்கள். சில பேர் மதுவிடமும் புகையிலையிடமும் தேடுவார்கள். ஆனால் அவர்களுக்குத் தேவை, தன் எண்ணங்களையும், சிந்தனைகளையும் பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு தோழமை தான் என்று இப்புத்தகம் மிக மிக அழகாக சொல்கிறது.

ஒவ்வொரு அத்தியாயமும் ஆங்கில எழுத்தான B என்னும் எழுத்தில் துவங்குகிறது. அல் ஃபைதா என்னும் குரானின் ஒரு பகுதியிலே பிஸ்மில்லாஹிரஹ்மானிரஹீம் எனும் வார்த்தை வருகிறது. அதன் அர்த்தம் அன்பும் கருணையும் நிறைந்த அல்லாவின் பெயரால் என்பதாகும். இதை வலியுறுத்தியே சுஃபி இயக்கம் இயங்குவதால் கதைக்கு இது மேலும் அழகு சேர்க்கிறது.

பல இடங்களில் உரையாடல்கள் நம்மை ஆச்சரியப்படுத்துகின்றன. இது நம் தமிழ் கதாசிரியர்களிடம் கிடைத்தால் ஒரு 6 வருடங்களுக்கும் காதல் வசனங்களுக்கு பஞ்சம் இருக்காது. என் கையில் கிடைத்ததால் சில பெண்களை மட்டும் சென்றடையும். ”காதலின் தேடல் நம்மை உள்ளும் வெளியும் மாற்றிவிடும். அவ்வாறு நீ மாறவில்லையெனில் சரியாக காதலிக்கவில்லை எனக் கொள்” ”காதலில்லாத ஒரு வாழ்வு என சொல்லிக் கொள்வதில் ஒரு பெருமையும் இல்லை. பணத்தின் மீதான காதல், கடவுள் மீதான காதல் என பிரிக்கத் தேவையில்லை. பிரிவினை மேலும் பிரிவினையைத்தான் உண்டாக்கும். காதலுக்கு எந்த விளக்கமுமில்லை. அது புனிதமானதும் எளிமையானதுமாகும், காதலே வாழ்வின் நீருற்று. காதலிப்பவனது ஆன்மா நெருப்பு. இவையிரண்டும் சேரும்பொழுது உலகம் மிகவும் மாறாகத் தென்படும்” போன்ற வரிகளை அடிக்கோடிட்டு அடிக்கடி படிக்கலாம்.

நாவல் வாசித்து முடித்தவுடன் மீண்டும் ரூமியின் கவிதைகளை வாசித்துப் பார்த்தேன். காதலை மட்டுமே பாடியிருந்தாரே தவிர எந்தப் பாலினத்தையும் பற்றிப் பாடவில்லை. செக்‌ஷன் 377ஐ எதிர்த்து சில முஸ்லிம் இயக்கங்கள் போஸ்டர் அடித்திருந்தது கண் முன் வந்து போனது.

கொசுறு: கல்யாணம் என்னும் நிக்காஹ் படத்தில் க்வாஜாஜி மற்றும் ஸிக்ரு பாடல்களைக் கேட்டு இந்தப் புத்தகத்தையும் படித்து மசூதி இருக்கும் தெரு வழியில் நடந்து பாருங்கள். நான் சென்ற பொழுது என்னையும் அறியாமல் எல்லோருக்கும் வணக்கம் வைத்தேன். அமைதியாக இருந்தது,

 

பொதுவா நவராத்திரி வந்துட்டாலே இங்க சென்னைல எல்லோரும் கல்கத்தாவுக்கோ, இல்லை மைசூருக்கோ கிளம்பிடுறாங்க. ரெண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நானும் எங்க அண்ணனும் அங்க தான் தசராக்கு இருந்தோம். ஆனா பாருங்க எந்த ஊரு தசரா பாத்தாலும் எங்க ஊர் தசரா மாதிரி வராது. எந்தத்  திருநெல்வேலிக்காரனும் இதத்தான் சொல்லுவான்.

அதுலயும் டவுண்காரவுக “தேரோட்டம் மாதிரி வருமாவே”ம்பாவோ. பாளையங்கோட்டை தசரால ஒரு வித்தியாசம் உண்டு. இப்ப என்னவோ ஐபில் அது இதுங்காவோ, அதுக்கு முன்னாடியே தெருத் தெருவா பிரிஞ்சி, இந்த தடவை தசரால நம்மதாம்லே கலக்கணும்னு மோதிரமெல்லாம் அடமானம் வெச்சு செலவு பண்ணி ஜெவிக்கப் பாப்பாய்ங்க. பணமெல்லாம் ஒண்ணும் கிடையாது. சும்மா கெத்துக் காட்டத்தான்.

Photo0361

நவராத்திரி தொடங்கியதும் ஊர் களை கட்டத் தொடங்கிரும். புது சந்தனம் குங்குமம் வெத்தலை மார்க்கெட்டுல மணக்கும். பக்கத்து பக்கத்துல இருக்குற கோயில்ல எல்லாம் அம்மன் திடீர்னு அழகாயிரும். அக்ரஹாரம் பக்கம் போனா, தாவணிப் பொண்ணுங்க கைல குங்குமச்சிமிழ் வெச்சிகிட்டு ஒவ்வொரு வீடா போய் தெருவழைப்பாங்க. அங்க வீட்டைக் கடந்து போகும்போதே எதுனா ஒரு பொண்ணு ஒரு பாட்டு பாடிட்டு இருக்கும். சின்ன பிள்ளைல கூட்டமா சேந்திகிட்டு உங்க வீட்டு கொலு பாக்கவானு வீடு வீடா போய்க் கேப்போம். சுண்டலுக்குத் தான். எங்க வீட்ல குறைஞ்சது ஏழு படி இல்லை ஒன்பது படி வெச்சிருவோம். பத்தா குறைக்கு பார்க், கிரிக்கெட் செட்னு தூள் பறக்கும். எங்க வீட்ல கொலு பொம்மை உடையாம வைக்குறதுக்கு மட்டுமே ஒரு ஸ்டோர் ரூம் இருந்தது.

ஒயின் மாதிரி பழைய பொம்மைக்கு அவ்வளவு மதிப்பு. இந்த தடவை கொலு சீசன்ல வாங்கி வெச்ச பொம்மைய யாரும் பாக்க மாட்டாங்க. முதல் படில இருக்குற பொம்மை தலைமுறை தலைமுறையா வரும். அதோட அழகை சொல்லி முடியாது. எட்டுக்கட்டு ஆறுகட்டு வீட்டுல எல்லாம் முதல் படில வெச்ச பொம்மைக்கு வெளிச்சம் வராதுனு அதுக்குனு தனியா ஒயரிங் எல்லாம் போட்டு பளிச்னு ஆக்கி விட்டிருப்பாங்க.

“ஆயிரம் முகம் கொண்ட தாமரைப் பூ”னு பி. சுசீலா அம்மாவும், “செல்லாத்தா செல்ல மாரியாத்தா”னு எல்.ஆர். ஈஸ்வரியும் ஸ்பீக்கர்ல போட்டி போட எங்க கூட்டம் ஆரம்பிக்கும். அதுவரைக்கும் ஒண்ணு மண்ணா கில்லி ஆடிகிட்டு இருந்த பயலுவ கூட அப்ப அவங்க தெரு பசங்க கூட கூட்டு சேர்ந்துகிடுவானுங்க.

“ஆயிரத்தம்மன் கோயில் காரன் என்ன பண்ணப் போறானாம்”

“பூ வியாபாரி அவன் தெரு தான. சகாய வெலைல பூ வருதாம். இந்த தடவை அலங்காரத்துக்கு அசலூர்காரன் வாரான் போல”னு பேச்சுப் போகும்.

பாளையங்கோட்டைல மட்டும் மொத்தம் 12 அம்மன் கோவில்.புது உலகம்மன் கோயில், உலகம்மன் கோயில், தேவி தூத்துவாரியம்மன், யாதவர் உச்சினி மாகாளியம்மன், கிழக்கு உச்சினி மாகாளியம்மன், உச்சினி மாகாளியம்மன், வடக்கு உச்சினிமாகாளியம்மன், வடக்கு முத்தாரம்மன், முத்தாரம்மன், முப்பிடாதியம்மன், ஆயிரத்தம்மன், வண்ணார்பேட்டை பேராச்சியம்மன்னு ஒவ்வொரு அம்மன் ஒவ்வொரு தெருவுல இருக்கும். இந்த அம்மனை அலங்காரம் பண்றது பூசாரினாலும் கெத்தா கொண்டு போய் சேக்க வேண்டியது தெருப்பசங்களான எங்கக் கடமை.

எல்லாம் எங்க வீட்டுப் பக்கத்துல இருக்குற மைதானத்துல தான் சப்பரம் கொண்டு வந்து நிப்பாட்டுவாங்க, வர்ற வழியில வாடிப்பட்டி மேளம் இல்லாம இருக்காது. இந்த மாசம் மட்டும் வாடிப்பட்டில பொங்குற சோறு பூரா திருநெல்வேலிக்காரன் அரிசியாத்தான் இருக்கும். ஏன்னா இதுல நல்ல மேள பார்ட்டிய பிடிக்குறதுல தான் நாம் எவ்வளவு மெனெக்கெடுறோம்னு ஊருக்குத் தெரியும். அடிக்கிற அடியில அடிக்கிறவன் கை அந்துத் தொங்கிரும். இருந்தாலும் அடுத்த சப்பரத்துக் காரன் சவுண்டு கேட்ட உடனே வெறி வந்து அடிப்பான் பாருங்க. அதைக் கேட்டுட்டு உங்க கால் ஒரு எடத்துல நின்னா, உங்க காதையோ காலையோ டாக்டர்ட காட்டணும்னு அர்த்தம்.

விஜயதசமி அன்னிக்கு எல்லா கோயில் சப்பரமும் பாளையங்கோட்டை ராமசாமி கோயில் மைதானத்துல வந்து நிக்கும் பாருங்க. பூக்களால இவ்வளவு அழகா 12 சப்பரத்துக்கு அலங்காரம் பண்ண முடியுமானு ஒரே ஆச்சரியமா போகும். எல்லா கோயில் சப்பரத்திலயும் போய் திருநீறு, சுண்டல் வாங்கிட்டு அப்படியே காலாற தெற்கு பஜார்ல இருக்குற எல்லா ட்யூஷன் செண்டருக்கும் ஒரு நடை போவோம். அதாவது மத்த நாள்ல ட்யூஷனுக்கு லீவ் போடுற பொண்ணுங்க கூட விஜயதசமி ட்யூஷனுக்கு கண்டிப்பா வரும். அன்னிக்கு வாத்தியாரு பத்து கிளாஸ் வைக்காம ஒரே கிளாஸா வைப்பாரா, அதனால அழகிகள் மிகுந்த தெருவெல்லாம் நடந்து அதில் மிக அழகியை விரும்பலாம்.

சரினு ஒரு 1 மணிக்கு வீட்டுக்குப் போயிட்டு தின்னுட்டு கண்ணசந்தோம்னா, சரியா நாலு மணிக்கு முழிப்பு வந்திரும். குளிச்சிட்டு, பஜார்ல ஒரு ஒரு கடைக்கா போய் பூஜை முடிஞ்சதானு கேட்டு அவங்க குடுக்குற அவலையும் பொறிகடலையும் கொறிச்சுட்டே மார்க்கெட் மைதானத்துக்கு வந்தா, இருக்குற வாடகைக் கார், வேன் எல்லாத்துக்கும் சந்தனம் தெளிச்சிட்டிருப்பாங்க. நம்மளும் குடத்துல கை விட்டு பத்து வண்டில தெளிச்சிட்டு கை மணக்க மணக்க மைதானத்துல அவசரத்துல வெச்ச கொலம்பஸ், ரங்கராட்டினம், எல்லாத்துலயும் சுத்திட்டு சௌராஷ்ட்டிரா தெருல இருக்குற ஐயர் கடைல அல்வாவும், காபியும் குடிச்சிட்டு வீட்டுக்கு வந்து படுத்தா கண்ணுல இருந்து கரகரனு தண்ணி கொட்டும். அடுத்த நாள் பள்ளிக்கூடம் போணுமே!

இப்படி எல்லாம் வாழ்ந்துட்டு, இப்ப ஆயுத பூஜைக்கு ஆபீஸ்ல லீவ் கேட்டா, அமெரிக்கா காரன்

“வாட் இஸ் தி அகேஷன்? எக்ஸ்பிளெயின் மீ”ங்குறான்.

இதை எல்லாம் சொன்னா அவனுக்குப் புரியவா போகுது.

காலை காரை விட்டு இறங்கி வீட்டுக்கு வந்த உடனே ம்யூசிக் பிளேயர்ல ஷஃப்ஃபில் ஆப்ஷன்ல தும் ஹி ஹோ பாட்டு ஓட ஆரம்பிச்சது. எனக்கு எப்பவுமே சரியா இந்தி புரிஞ்சதில்லை. அரைகுறை தான். என்னவோ இந்தப் பாட்டுல முதல் வரியும் பாடியவர் பாடிய விதமும் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். சும்மா அதுக்காகவாச்சும் அப்போ அப்போ முதல் 30 செகண்ட் கேப்பேன் இந்தப் பாட்டை. அப்போதான் இன்னிக்கு எதோ ஒரு முக்கியமான நாள்லனு மனசுல தோணிகிட்டே இருந்துச்சு.

தேதிகளை நான் நல்லா ஞாபகம் வெச்சுப்பேன்னு நண்பர்கள் அடிக்கடி சொல்லுவாங்க. எல்லா நாள் கூடவும் ஒரு எமோஷனல் விஷயத்தை சேத்து வெச்சுக்குறது என் பழக்கம். சில வருஷம் கழிச்சு சில நாட்களை மறக்கலாம்னு நினைக்கும் போது கூட முடியாது. இந்த மூளை ஒரு பெரிய விந்தைதான். அதை சரியா தூண்டி விடுறது இசை தான். சின்ன வயசுல இருந்து தனியா இருந்து இருந்து சினிமாவோ இல்லை நாவலோ வாசிக்கும் போது அதுல வர்ற முக்கிய கதாபாத்திரமா என்னை நினைச்சுக்குறது எனக்கு ஒரு பொழுதுபோக்கு. அதுலயும் நிஜ வாழ்க்கைல சில விஷயங்கள் நடக்குறப்போ இப்ப இந்தப் பாட்டு வந்தா நல்லா இருக்கும்லனு தோணும்.

தும் ஹி ஹோ பாட்டைக் கேக்கும் போது மட்டும் இந்தப் பாட்டுக்கு சரியா நம்ம வாழ்க்கைல ஏன் எதுவும் நடக்கலைனு தோணும். இப்ப பாருங்க, 1 வருஷத்துக்கும் முன்னாடி என்கிட்ட பேச்சை நிப்பாட்டின ஒரு பொண்ணுக்கு இந்தத் தேதில பிறந்தநாள். ஒரு வேளை இன்னிக்கு அந்தப் பொண்ணை ரோட்ல பாக்க வேண்டி வந்ததுனு வெச்சுக்குங்க, நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியலை. ஆனா மண்டைல இந்தப் பாட்டு ஓட ஆரம்பிக்கும். என்னைச் சுத்தி இருக்குறதெல்லாம் ஒரு ஸ்லோமோஷன்ல நடக்குற மாதிரி தெரியும். கண்ல இருந்து தண்ணி வந்தாலும் வரலாம்.

ஏண்டா இந்தப் பாட்டெல்லாம் ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடியே வரலைனு இருக்கு. நமக்குத் தான் சொல்ல வேண்டிய நேரத்துல சொல்ல வேண்டிய விஷயத்த சொல்ல வேண்டிய விதத்துல சொல்லத் தெரியாது. யாரோ ஒரு வடக்கத்திய புண்ணியவான், நமக்காக ஃபீல் பண்ணி, ஒரு பாட்டை எழுதி இசையமைச்சிருக்காப்புல. ஆனா காலம் கடந்து வந்தப் பாட்டாலயும் காலம் கடந்த சில விஷயங்களையும் என்ன தான் பண்ண முடியும் சொல்லுங்க? சில நாட்களையும், பாடல்களையும் நினைவுகளையும் நம்மளை விட்டுப் பிரிச்சு எடுத்துட்டா, மிச்சம் இருக்குறது நமக்கே பிடிக்குமானு தெரியலை.

ஏதோ ஒரு மொழி தெரியாத பாட்டுக்கு, எப்பவோ விட்டுப் போன பொண்ணுக்கு அவளுக்கும் புரியாத மொழியில ஒரு பதிவு எழுதிட்டிருக்கேன் பாருங்க, மனசு ஒரு விந்தைதான்.

 

moving-desert-snake-1

பாலை நிலத்தின் ஒரு பகுதி

அதில் பகலை அறியாத ஒருவன்

தனித்திருக்கும் ராத்திரிகளில்

நினைவுகளிலேயே களித்திருந்தான்.

 

முன்னெப்போதோ மருத நிலத்தின் மழையில்

மையல் கொண்டிருக்கையில்

மயக்கத்துடன் நனைந்ததாய் நியாபகம்

 

மழை நின்று போன பின்னும்

மழை வாசனை போகாமல்

காலம் கொடுத்த பாதையில்

இன்று பாலையில் வந்து சேர்ந்திருந்தான்.

 

இரவில் பறக்கும் பருந்தை விரட்ட

பாலையாழை மீட்டினான்

விடலைகள் அலையும் நேரம்

பாய் போட்டுத் தூங்கினான்

 

பாலை நிலத்தில் மழை பெய்தால்

அது முல்லை நிலம் ஆகுமா?

பிரிதலும் பிரிதல் நிமித்தமுமான நிலத்தில்

பெயரில்லாக் காதல் பூக்குமா?

 

காதல் கொள்ளும் காரிகைகள்

முல்லை நிலத்தில் இருக்க

ஊடல் கொள்ளும் உழத்தியர்

மருத நிலத்தில் ஊட

 

காந்தள் குவளை சூடிய பெண்கள்

ஓமை இருப்பை அணிவரோ?

பாலை நிலத்தில் மழை பெய்தாலும்

விடலை, சிலம்பன் ஆவனோ?

 

 

காரின் குளிரில் பாதங்கள் விரைத்து விட்டன. பயணத்தில் படிக்க எனக் கொண்டு வந்திருந்த புத்தகங்கள் வீட்டில் இருந்து எடுத்து வந்த மாதிரியே இருந்தன. ஒரு பக்கம் கூட புரட்டவில்லை. காரில் ஏறியவுடன் அப்படி ஒரு தூக்கம். இப்படிப்பட்ட காரில் எல்லாம் நம்மையும் ஏற்றிக் கொள்வார்களா என பள்ளிக் காலத்தில் காரின் பின் ஓடியதெல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது. ”அதெல்லாம் மறந்துடு. சாதிச்சாச்சு” மனசு சொல்லியது. இல்லை.. இன்னும் ஒரே ஒரு படி.

புன்னைவயல் கிராமத்தில் கார் திரும்பிய பொழுது பத்து சிறுவர்கள் பின்னால் ஓடி வந்தனர். டி.வி. எல்லாம் வந்த பிறகும் காரைப் பார்க்காதது போல ஒடி வருவது எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. சென்ற வாரம் நாக்கு தள்ள பணம் கட்டி ஐ10 வீட்டிற்கு கொண்டு சென்ற போது மகன் தஷ்வந்த் “என்னப்பா வண்டி இது?? ஆடி இல்லையா?” என சொல்லிக் கொண்டே அவன் அறைக்குள் நுழைந்தது நினைவுக்கு வந்தது.

தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தில் வேலை. வீடு மனைவி மக்கள். இது தான் வாழ்க்கை. சென்ற வாரம் சீரியல் பற்றி டைரக்டரிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் துறைத்தலைவர் கூப்பிட்டார்.

“நம்ம வெள்ளிகிழமை ரியாலிட்டி ஷோ இன்னும் 13 வாரத்துல முடியப் போகுது” கவனமாக தலையில் இருக்கும் நான்கு முடிகளையும் அதனதன் இடத்தில் வைத்தார்.

“ஆமா சார், இப்பவே எல்லாரும் யார் ஜெயிச்சானு தெரிஞ்சுக்க ஆர்வமா இருக்காங்க”

“ஆமா.. நீங்க 13 வாரத்த பத்தி யோசிக்குறீங்க. நான் அடுத்த வருஷத்த பத்தி யோசிக்குறேன்.”

”இப்ப பாட்டு பாடுறாங்க. அடுத்து டான்ஸ். இதைத் தான சார் 5 வருஷமா பண்ணிட்டு இருக்கோம்.”

“இல்லை.. போன தடவையே டி.ஆர்.பி ரொம்ப குறைஞ்சுடுச்சு. அதுக்காகத் தான் ஒருத்தன் காலை எல்லாம் உடைஞ்ச மாதிரி நடிக்க வெச்சோம். ஐ ஹாவ் அன் ஐடியா”

இவர் இப்படிச் சொன்னாலே ஏதோ ஒரு ஆங்கில நிகழ்ச்சியோ இல்லை ஹிந்தி நிகழ்ச்சியோ தமிழில் வரப்போவது உறுதி.

“நாட்டுப்புறக் கலைஞர்களைக் கூட்டி வந்து ஒரு புரோகிராம் பண்ணா என்ன?”

“சார்! பொங்கலுக்கு காலைல அவங்க நிகழ்ச்சி பண்ணாலே எவனும் பாக்க மாட்டான். இதுல யாரு காசு போடுவா?”

“இதை ஒரு ஐ.பி.எல் மாதிரி பண்ணலாம். வாடிப்பட்டி மேளத்துக்கும் தஞ்சாவூர் தவிலுக்கும் போட்டி. அப்படி.”

“சரி சார்!”

“நான் எதுக்கு உங்ககிட்ட இதை சொல்றேன் தெரியுமா? இதை நீங்களே எடுத்து நடத்தணும்னு மேனேஜ்மெண்ட் ஆசைப்படுறாங்க. இன்ஃபாக்ட், இது லேட். பிளான் எடுத்துட்டு வாங்க. ஸ்பான்சர்ஸ் நான் பாத்துக்குறேன்”

அப்போ ஆரம்பித்தது என் பயணம். தமிழ்நாட்டின் மூலை முடிக்கெல்லாம் இசைத் தேடி அலைந்தேன். இளைஞர்களுக்கு சினிமா பாட்டும் திரை இசை சம்பந்தப் பட்ட வாத்தியங்களையும் தவிர எதுவும் தெரியவில்லை. பெரியவர்கள் மட்டுமே ஒரு அர்ப்பணிப்போடு செய்தார்கள். பறை, தம்பட்டம், தப்பாட்டம், மயிலாட்டம், ஒயில், வில்லிசை, மத்தளம், நாதஸ்வரம் என அவர்களின் வாத்திய வரிசையே என்னை மூச்சு முட்ட செய்து விட்டது.

கல்லூரியில் இருந்து வேலைக்கு புதிதாக சேர்ந்த இருவர் எனக்கு உதவி. ஒருவன் பெயர் கிருஷ், மற்றவன் யோகி. நவயுக இளைஞர்கள். 13 வருடங்களில் எவ்வளவோ மாறி விட்டன. ஐடியா சொன்னவுடன் பல ஆங்கில சேனல்களில் இருந்து நோட்ஸ் எடுத்து செட், பிராப்ஸ் எல்லாம் ரெடி செய்து விட்டனர். அவர்களுக்கு சுத்தமாக சங்கீத ஞானம் இல்லாததால் கலைஞர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க மட்டும் நான். புன்னைவயல் எனது கடைசி ஸ்டாப்.

“இங்க காசி நாடன்னு??” டீக்கடையில் டிரைவர் விசாரித்தார். டீ சொன்ன போது எனக்கும் டிரைவருக்கும் பிளாஸ்டிக் கோப்பையில் வந்தது. ஆளைப் பார்த்து ஜாதி சொல்லத் தெரியவில்லை போல.

“அவரு இப்ப பனை ஏறுரதில்லை. வீட்ல தான் இருக்கணும். தெக்கால போயி கடைசி திருப்பம்” பாலிலிருந்து கண்ணை எடுக்காம்லே பதில் சொன்னார் கடைக்காரர்.

சிறிய வீடு. முன்னால் திண்ணையில் சட்டையில்லாமல் தினத்தந்தி படித்துக் கொண்டிருந்தார் 60 வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவர். டிரைவர் சென்று உறுதி செய்ததும் நான் இறங்கிச் சென்றேன்.

“என் பேரு திலீப். சென்னைல டி.வி ஆபீஸ்ல இருந்து வரேன். போன் வந்திருக்குமே” எனச் சொல்லி முடிக்கும் முன் கையில் மோர் வந்தது.

“சொன்னாங்க. அவங்க சொன்னது எனக்கு புரியல தம்பி.”

“ஓண்ணுமில்லையா, சென்னைல ஸ்டூடியோ இருக்கும். நீங்க அங்கப் பாடணும். அவ்வளவு தான்”

“சினிமாவா?”

“இல்லீங்க ஐயா. டீவி தான். நீங்க கச்சேரி பண்ணுவீங்கள்ல அது மாதிரி தான்.”

சிரித்தார். ”இங்க கச்சேரி பண்ணியே பல வருசம் ஆச்சு தம்பி. மொதல்ல சினிமா பாட்டுக்காரவுக வந்தாக, பொறவு சினிமா பாட்டுக்கு ஆடினாவ.. இப்பல்லாம் ஒண்ணு ரெண்டும் சினிமால நடிச்சவுகளே வந்து ஆடுதாங்களே. நீங்க சொல்றது நம்ப முடியல.”

”அப்படி இல்லை ஐயா இது. நம்ம மண்ணோட பாட்ட எல்லா ஊரூக்கும் கொண்டு போகணும்னு தான் இதைப் பண்ணுறோம். எனக்காக நீங்க ஒரு பாட்டுப் பாடி காமிச்சீங்கன்னா, அதை ரெகார்ட் பண்ணி எங்க மேலதிகாரிக்கு போட்டு காமிப்போம்.”

கணீர் குரலில் ஆரம்பித்தது பாட்டு. என் அலைபேசியில் பதிவாகத் தொடங்கியது.

காசுமில்லை பணமுமில்லை

கரைச்சலுக்குப் பஞ்சமில்லை

வேலை இல்லை வெட்டி இல்லை

வெட்டி நியாயம் தீர இல்லை

சோறு இல்லை கொழம்புமில்லை

சாதி மட்டும் பெரிசு புள்ள

மானமில்லை ரோசமில்லை

மாண்புமிகு கிராமத்தாரே!!

”பதிவாயிட்டுதுங்களாயா??” என் கையிலிருந்த அலைபேசியை ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார்.

“பதிவாயிட்டுதுங்க.. ஆனா இந்த மாதிரி இல்லாம எதாவது காதல் பாட்டா..”

”சரிதான் இந்த காலத்து பசங்களுக்கு கருத்து எங்கப் புடிக்குது?”

“அப்படியில்லையா, கிராமம், சாதி, வறுமை எல்லாம் ரொம்ப பழசில்லீங்களா??”

“காதல் மட்டும் என்னவாம்?” ஏளனச் சிரிப்புடன் பாடத் தயாரானார்.

வஞ்சிக் கூந்தல் நெழலுல

நெஞ்சி குழி பொத்தலுல

கஞ்சி மறந்தேண்டி புள்ள கஞ்சி மறந்தேண்டி

காளை மாட்டை கன்னத்தில

கிள்ளிப் போகும் கிளிப்புள்ள

கஞ்சி மறந்தேண்டி புள்ள கஞ்சி மறந்தேண்டி

உள்ளிருந்து மெலிதான ஒருச் சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது.

“இந்தப் பாட்டுக்கு வயசு 35. அதான் சிரிக்கா.” எதனாலோ அவர் மீசை நுனி மேலே சென்றது போல ஒரு தோற்றம். “சாப்புடுதியளா??” உள்ளே இருந்து சத்தமும் மீன் குழம்பு வாசமும் வந்தது.

Whatsappல் யோகிக்கு இரு பாடல்களையும் அனுப்பிவிட்டு சாப்பிட அமர்ந்தேன். வாழை இலையில் கொள்ளாமல் சோறு வைத்து, மீன் குழம்பையும் அதன் மேல் ஊற்றும் பொழுதே என் வாயில் எச்சில் ஒழுகியது.

“நிலத்தில தண்ணியே இல்ல தம்பி! எனக்கு மட்டும் 35 தென்னை இருந்தது. கீழ தண்ணி இருந்தால்லா மேல வளரும்? கொஞ்சம் கூட இல்லை. அதுக்கப்புறம் தான் பனை ஏறப் போனேன்.”

டிரைவர் ருசியில் திளைத்து விட்டார். சென்னையில் சாப்பிட்ட நாக்கு. புன்னைவயலுக்கு பஞ்சம் வராமல் விடாது.

”சோத்துக்கே இல்லாதப்ப என்ன தம்பி பாட்டும் கூத்தும். காலைல இருந்து ஒரு 12 மரம் ஏறி இறங்கினா தான் வீட்டுக்கு சோறு. அப்ப அலுப்புக்கு பாடுறது தான் பாட்டு.”

“அலுப்புக்கு வேற ஒண்ணும் பண்ணுறதில்லையா?” டிரைவர் கேட்டார்.

“பழக்கமில்லை தம்பி”

கை கழுவி விட்டு வாசலில் வரும் முன்னே யோகியிடமிருந்து தகவல் வந்து விட்டது. காசி நாடன் சென்னை வர வேண்டி இருக்கும்.

“இதப் பாருங்க தம்பி! நான் இதுவரைக்கும் பாட்டுக்குனு யார்ட்டயும் பத்து பைசா வாங்குனதில்லை. இப்ப பனை ஏறக்கூடாதுன்னு வேற தடை போட்டிருக்காங்க. ரொம்ப கஷ்டம். நீங்க பாத்து பண்ணாதான் தம்பி வயிறு நிரையும். எனக்காக கேக்கலை. தோப்பிருக்கும் போது தொங்கட்டானும், பட்டுச் சீலையுமா அலைஞ்சவ, இப்ப ஒத்த சேலையோட வீட்டுல அடைஞ்சு கிடக்கா, அவளுக்காச்சும் எதுனா செய்யணும்.”

“ஒரு நாளைக்கு 3 ஆயிரம் ரூவா தருவோம் ஐயா! நீங்க நல்லா பாடி நிறைய பேருக்கு உங்கள பிடிச்சுப் போச்சுன்னா, கச்சேரிக்கெல்லாம் கூப்பிடுவாங்க. சினிமால கூட பாட வாய்ப்பிருக்கு.”

“அய்யே நமக்கு அது எல்லாம் ஆசை இல்லீங்க. ராஜாவ மட்டும் ஒரு தடவை பாத்திரணும். வேற எதும் வேணாம்”

வெத்தலை முடிந்து கார் ஏறுகையில், கார் வரை வந்தார் காசி நாடன். “ஒரு பத்து நாளைக்கு கண்டிப்பா வேலை இருக்கும்லா? துணி எடுக்கணும் அதான் கேட்டேன்” கையில் அவர் மறுக்க மறுக்க ஆயிரம் ரூபாய் வைத்து விட்டுக் கிளம்பினேன்.

எதிர் பார்த்ததை விட பெரிய துவக்கம். ஊர் முழுக்க கிராமிய வாத்தியங்கள் கேட்கத் துவங்கின. ஊர் கொடைக்குச் செல்லாத இளசுகள் மொபைலில் எங்கள் நிகழ்ச்சியில் பாடியவர்கள் குரல் காலர் ட்யூனாய் ஒலிக்கத் துவங்கியது. மூன்றாம் எபிசோடில் காசி நாடன் பாட வேண்டும். ரயில்வே ஸ்டேஷனிலிருந்து காரில் வந்து இறங்கினார்.

“என்ன தம்பி, பிளசர் எல்லாம் அனுப்பிட்டீங்க. எனக்கு இது தான் மொத திரிப்பு”

வாசலில் வைக்கப்பட்டிருந்த குளிர்பான கம்பெனி போர்ட் அவர் கண்ணில் பட்டதும் முகம் மாறி விட்டது.

“இவன் இங்க என்ன பண்ணுதான்?”

“அவங்க தான் ஸ்பான்ஸர்”

“அப்படின்னா?”

”நம்ம படம் புடிக்க அவங்க காசு குடுப்பாங்க. பதிலுக்கு நம்ம விளம்பரம் போடணும். அதனால அவங்களுக்கு வியாபாரம் கூடும்.”

“அப்ப எனக்கு ஒரு நாளைக்கு 3 ஆயிரம் ரூவா இவனா குடுக்கான்?”

“அவங்களும்!” அவரைத் தாண்டி ஸ்டூடியோ கேமரா கண்ட்ரோல் ரூமுக்குள் நுழைந்தேன். யாரும் இன்னும் வரவில்லை.

“தம்பிகிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.” இப்படி ஆரம்பித்தால் எங்கு செல்லும் என எனக்குத் தெரியும், ஸ்டூடியோவை பார்த்து ரேட்டை ரெண்டு மடங்கு ஏத்திவிடுவார்கள்.

“என்ன விஷயம்ணே? காசு முடிவு பண்ணி செக் எல்லாம் போட்டாங்க. இனி மாத்த முடியாது”

“அதில்லை தம்பி. ஊருக்கு போக காசும் உங்க விலாசமும் குடுத்தீங்கன்னா போதும். மாசம் பொறந்ததும் பணத்த அனுப்பிடுதேன்”

”பயப்படாதீங்கண்ணே. நீங்க பாட்டுக்கு உக்காந்து பாடுங்க. நாங்க பாத்துக்குறோம். அரை மணில பழகிடும்”

“பயமில்லை தம்பி. அந்த கலர்  கம்பெனிக்காரன் காசுல எனக்கு சாப்பிடப் பிடிக்கல” கண்ணில் கண்ணீர் எட்டிப் பாத்தது.

“நீங்க சொன்னீங்களே, வியாபாரம் கூடும்னு, அப்புறம் என்ன நடக்கும் தெரியுமா, எங்கள மாதிரி கிராமத்துக்கு வருவானுங்க, பாக்டரி போட்டுத் தண்ணி எல்லாம் உறிஞ்சுவானுங்க. என்ன மாதிரி ஊர்ல தோப்புக்காரனா திரிஞ்சவன் எல்லாம் கொத்தனாரா அனுப்புவானுங்க.” அழுதே விட்டார்.

“இப்படி எத்தன பேர் தெரியுமா? எனக்கு மட்டும் ஊரை விட்டுப் போகப் பிடிக்காம அங்கேயே தங்கிட்டேன். இன்னிக்கு காலைல ஸ்டேஷன்ல எங்க ஊர் பண்ணைக்காரன் ஒருத்தன் கூலியா பாத்தேன். காசே வாங்காம என் சாமானெல்லாம் தூக்கி கார்ல வெச்சுட்டு, அண்ணே, நீயாச்சும் நல்லா இருக்கியேனு சிரிக்கான். இதெல்லாம் யாரால?”

“ஐயா! நீங்க சொல்றதெல்லாம் சரி தான். ஆனா கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க. உங்களுக்கும் காசு தேவை. ஒரு பத்து பன்னிரெண்டு நாள் பொறுத்துகிட்டா, காசோட வீட்டுக்கு போயிரலா. வீட்டம்மாவ நெனச்சுப் பாத்தியளா?”

“அவன் காசுல எனக்கு தண்ணி கூட கழுத்துல எறங்காதுய்யா. எம்மூதிய நான் பாத்துகிடுதேன். எனக்கு கொஞ்சம் ஊர் போக காசு மட்டும் குடுங்கையா”

“இத மாதிரி வாய்ப்பு கிடைக்குமா உங்களுக்கு? எத்தனை பேர் அலையுறான் தெரியுமா டிவில வர? சுளுவா கிடைச்சதால எளப்பமா போச்சோ?” என் குரல் என்னையறியாமல் உயர்ந்தது.

”சரிதான் யா! ஆனா எல்லாம் போக மானம் ரோசம் மட்டும் தான் பாக்கி. அதை 30 ஆயிரம் ரூவாய்க்கு அடமானம் வைக்க முடியாது. நான் வரேன்”

“ஒரு நிமிஷம் இருங்க” என் பாஸை பார்த்து நிலமையை விளக்கினேன்.

“அவங்க தான் மெயின் ஸ்பான்ஸர்ஸ். பேக் தட் ஓல்ட்மேன் ஹோம். வி ஆர் பிராக்டிகல் மென். நோ ஸூடோ ஆக்டிவிஸ்ட்”

காசி நாடனுடம் ஆட்டோ வரைக்கும் சென்றேன். வந்து போன செலவுக்கு 6 ஆயிரம் கையில் வைத்தேன். ஆட்டோவில் ஏறியவர் அவசரமாக இறங்கினார்.

“தம்பி!! தம்பி!” தோளின் பின் சத்தம் கேட்டு திரும்பி பார்த்தேன். காசி நாடன் கையில் ஒரு தூக்கு வாளியுடன் நின்றிருந்தார்.

“அன்னிக்கு கொழம்புக்கு அள்ளி அள்ளி தின்னீங்களாம். உங்களுக்கு குடுத்து அனுப்பிச்சா. மறந்தே போனேன். மறுக்கா ஊர் பக்கம் வரும் போது பொஞ்சாதி பிள்ளைகள கூட்டிட்டு வாங்க”

ஆட்டோவில் ஏறியவரை வியப்புடன் பார்த்தேன். ஆஃப்டர் ஆல், வி வேர் பிராக்டிகல் மென்.

வசந்த காலத்தின் அந்தியில் மழை கொண்டு வந்தாள் ஒருத்தி
சாரல் வேண்டுமா, மழை வாசனை போதுமா எனக் கேட்டாள்
சாரல் மண்ணில் விழுந்தால் தானே வாசனை என்றேன் நான்.
உனக்கு மழை பற்றித் தெரியவில்லை எனச் சொல்லிச் சென்றாள்.

கோடைக் காலத்தின் மத்தியில் மழைக் கொண்டு வந்தாள் ஒருத்தி
பெருமழை வேண்டுமா, உடல் நனைக்கப் போதுமா எனக் கேட்டாள்
பெருமழையில் உடல் நனைக்கிறேன் என்றேன் நான்.
உனக்கு நனையத் தெரியவில்லை எனச் சொல்லிச் சென்றாள்.

மார்கழியின் குளிரில் மழைக் கொண்டு வந்தாள் ஒருத்தி
மழையைத் தராமல் மாதக்கணக்கில் பனி மட்டுமே தந்தாள்
நனைந்து நாளாயிற்று கொஞ்சம் கருணைக் கேட்டேன்
மழைக்காதலனுக்கு பொய் சொல்லத் தெரியவில்லை எனச் சொல்லிச் சென்றாள்.

மழைக்கும் காலங்களுக்கும் தொடர்புகள் இல்லை எனினும்
மழையை எனக்குத் தெரியவில்லை எனினும்
மழைக்கு விருப்பம் இருந்தால் மட்டுமே நான் நனைய முடியும்
என்று மட்டும் தெரிந்து கொண்டேன்.

அடுத்த வசந்தக் காலத்தை எதிர்பார்த்து
சன்னலில் நான்….

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

நான் மழையை ரசிக்கும் மழலைப் பருவத்தை தாண்டி விட்டேனே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

கரம் கோர்த்து நடக்க இன்று யாரும் இல்லையே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

வானம் பார்த்த விவசாயி நான் இல்லையே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

எனக்கு கவிதை கூட எழுத வராதே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

மழையில் குளிப்பதை நிறுத்தி நாளாகிறதே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

காபிக் கோப்பையுடன் ரசிப்பவன் நான் இல்லையே!

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

சருகிற்கு மழையால் பயனில்லையே!

முத்தாகவும், கடலாகவும், சிரிப்பாகவும் எதுவாகவும்

ஆக வாய்ப்புள்ள இந்த

மழை ஏன் எப்பொழுதும் என் மேல் விழ வேண்டும்?

முந்தைய இடுகைகளைப் படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும் (கிளிக்கவும்னு போட்டதுக்கு விளக்கம் எல்லாம் சொல்ல வேண்டியதா போச்சு ;-))

திருநெல்வேலில ரொம்ப விசேஷமான சாப்பாட்டு ஐட்டம்ல சொதிக்கு ஒரு முக்கிய பங்கு இருக்கு. திருநெல்வேலி சைவப் பிள்ளைமார் வகுப்பை சேந்தவுங்க, இதை கல்யாணத்துக்கு மறுநாள் நடக்குற மறுவீட்டு விருந்துல கண்டிப்பா பண்ணுவாங்க. ரொம்ப நல்லா இருக்கும். திருநெல்வேலில இருந்து வந்த முக்கியமான எழுத்தாளர்கள் எல்லாருமே சொதி பத்தி எழுதிருப்பாங்க.

என்னன்னா, கேரட், பீன்ஸ், உருளைக் கிழங்கு, முருங்கைக்காய், சின்ன வெங்காயம், பெரிய வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், இஞ்சி எல்லாத்தையும் ஒரு இஞ்ச் நீளத்துக்கு வெட்டி வெச்சுக்கணும். தேங்காய்ப் பாலை, முதல் பால், ரெண்டாம் பால் ரெண்டையும் எடுத்து வெச்சுக்கணும். இதெல்லாம், சமையல் ஆரம்பிக்குறதுக்கு முன்னாடி.

பாசிபருப்பை நல்லா வேக வெச்சு, அதுல இந்த ரெண்டாம் தேங்காய்ப்பாலை ஊத்தி, வேகவைக்கணும்.அப்போவே இஞ்சி தவிர இருக்குற எல்லா வெட்டி வெச்ச காய்கறியையும் வேக வெச்சிடணும். இஞ்சிய நல்லா சாறெடுத்து, அத வடிகட்டி, வேகுற காய்கறில விட்டு, உப்பு சேர்க்கணும். பாசிபருப்பும் காய்கறியும் நல்லா வெந்த பிறகு, தேங்காய்ல இருந்து முதல்ல எடுத்த பாலை விட்டு கொதிக்க வெச்சு, நுரைகட்டி வரும்போது இறக்கிடணும்.

அதுக்கப்புறம் ஒரு அரை மூடி எலுமிச்சை சாறைப் பிழிஞ்சு, கொஞ்சம் கறிவேப்பிலை, கொத்தமல்லி வெச்சு நகாசு வேலை எல்லாம் பண்ணி மூடி வைக்கணும். அவ்ளோ தான் சொதி பண்ற வேலை. இதுக்கு தொட்டுகிட கண்டிப்பா இஞ்சிப் பச்சடி வைக்கணும். அப்பதான் செரிக்கும். அதே மாதிரி லேசா மொறு மொறுனு பொறிச்ச உருளைக் கிழங்கு கறி வெச்சுத் தின்னா.. நான் சொல்ல வேணாம், அதெல்லாம் தின்னு பாத்தாதான் தெரியும்.

இந்த மூடி வெச்ச, சொதிக் குழம்பை திறக்கும் போது வருமே ஒரு வாசனை. ஈடு இணையே கிடையாது. திருநெல்வேலில இத ஹோட்டல்ல சாப்பிடணும்னா வெள்ளிக்கிழமை மட்டும் பாளையங்கோட்டை வடக்கு பஜார்ல இருக்குற சேது மெஸ்க்கு போகணும். பதினோரு மணில இருந்து அங்க கூட்டம் அம்ம ஆரம்பிச்சுடும். பெரிய பெரிய கேரியர் எல்லாம் கடை வாசல்லயே தவம் கிடக்கும். பக்கத்துல இருக்குற அன்னபூர்ணா ஹோட்டல்ல அன்னிக்கு மட்டும் ஈ ஆடும்.

இதே மாதிரி ஒரு விஷயத்த நம்மளும் பண்ணனும்னு அப்பாக்கு ரொம்ப ஆசை. ஆனா இதைப் பண்ண ஒரு அசல் சைவப் பிள்ளைமார் ஆச்சி இருந்தாதான் எடுபடும்னு எங்க வெட்டு மாஸ்டர் சொல்லிட்டார். எப்படியும் அம்மாவால மாஸ்டர் இல்லாம ரொம்ப நாள் சமாளிக்க முடியாதுன்னு தெரிஞ்சு அப்பாவும் பேப்பர்ல விளம்பரம் குடுத்தார். அதை பாத்து ஒரு அம்மா வந்தாங்க. எனக்கு அவங்க பேர் என்னனு தெரியலை. ஆச்சினு தான் கூப்பிடுவேன். அவங்களுக்கும் என பேர் தெரியாது. தம்பினு தான் கூப்பிடுவாங்க. சின்ன மெஸ் தான்னாலும் எங்கப்பா, ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் ரேஞ்ச்க்கு இண்டெர்வியூ எல்லாம் வைச்சார். அப்ப அவங்க பண்ணது தான் இந்த சொதிக்குழம்பு. அடுப்புல பாதி வேகும் போதே நான், மணி எல்லாம் தட்டைத் தூக்கிட்டு அடுப்படிக்கு போய் நின்னுட்டோம். அப்பவே அவங்களுக்கு தெரிஞ்சிட்டு வேலை கன்பர்ம்னு.

நல்லா வேலை செய்வாங்க. அளவா சாப்பிடுவாங்க. பாட்டி இறந்தப்புறம் அம்மாக்கு நிறைய வேலைகள் இருந்ததால, எங்க வேலை எல்லாம் நாங்களே செய்ய பழகிக்கிட்டோம். இவங்க வந்தப்புறம், சாப்பிட உக்காந்தா தண்ணி தன்னால வந்திடும், தட்டுல சோறு, தனி தட்டுல தொடுகறினு கிட்டத்தட்ட எங்களை பெரும் சோம்பேறி ஆக்கிட்டாங்க. தேவையில்லாம பேச மாட்டாங்க. பெருசா சம்பளம் கூட கேக்கலை. எப்பவும் மெஸ்ல தான் இருப்பாங்க. எங்க கடைலயும் வெள்ளிக்கிழமைல சொதி சாப்பாடுனு போர்டெல்லாம் வெச்சாச்சு.

வெள்ளிக்கிழமை அன்னிக்கு மட்டும் எங்க கடைல இரு அம்பது இலை விழுந்தது. சாப்பிட்டு போனவங்க எல்லாம், மறுபடி யாரையாச்சும் கூப்பிட்டு வந்து இன்னொரு தடவை சாப்பிட்டு போனாங்க. அப்பாவுக்கு எப்பவுமே காசு வர்றத பத்தி கவலை கிடையாது. அன்னிக்கு வந்தவங்க சாப்பிட்டு அவங்க வயிறு நிரம்புச்சோ இல்லையோ, சாப்பிட்டதப் பாத்து எங்கப்பா மனசு ரொம்ப நிறைஞ்சது.

மணி எங்கிட்ட வந்து. “அம்பது இலை விழுந்திட்டு. எனக்கு இருக்கா தெரியலையே?”ன்னாப்புல. அவன் அவன் கவலை அவனவனுக்கு.அந்தம்மா எங்களுக்காக ஏற்கனவே எடுத்து வெச்சிருந்தாங்க.

என்னதான் கேட்டாலும் அவங்க வீட்டைப் பத்தி மட்டும் சொல்லவே மாட்டாங்க. எதுனா அவங்களுக்கு வேணும்னா கூட கேட்டு வாங்கிக்க ரொம்ப கூச்சப்படுவாங்க. ஆனா எங்களுக்கு பண்றதெல்லாம் பாத்து பாத்து பண்ணும் போது நாங்க பண்ண மாட்டோமா? பொட்டு வெச்சுகிறதில்லை அதனால புருஷன் இல்லைனு மட்டும் தெரியும். மத்தபடி அவங்க விஷயத்த  பத்தி எப்போ கேட்டாலும் எழுந்து போயிடுவாங்க.

நல்லபடியா வேலை பாத்திட்டு இருந்ததால, நாங்களும் பெருசா எதுவும் கேட்டுக்கலை. ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் எங்க கடைல கூட்டம் கூடிகிட்டே தான் போச்சு. எங்க கடைக்கும் ஒரு பன்னிரெண்டு மணிக்கெல்லாம் கேரியர் வரிசை கட்ட ஆரம்பிச்சது. வெள்ளிக்கிழமை காலைக்கு மட்டும் எங்க மரத்தடி கடைக்கு லீவ் விட்டாச்சு. ஏன்னா வீட்டுல பார்சல் போடல்லாம் ஆள் வேணும்லா?

அப்போத்தான், ஒரு இண்டிகா கார் வந்து நின்னுச்சு. மதியம் ஒரு மணி. கடைல நல்ல கூட்டம். அந்த கார் வந்ததை கவனிச்சேன். ஆனா கார்ல இருக்குற யாரும் உள்ள வந்த மாதிரி தெரியலை. சரினு நானும் விட்டுட்டேன். ஒரு ரெண்டு மணிக்கு க்டைல கூட்டம் குறைய ஆரம்பிச்சது. அப்போ தான் கார்ல இருந்து ஒருத்தர் இறங்கி வந்தார். சாப்பிட உக்காந்தவர் சொதி சாப்பாட்டை ஒரு வாய் அள்ளி வெச்சவர், குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பிச்சுட்டார்.

மணி தான் முதல்ல பாத்தாப்புல. அவசரமா எங்கண்ணன்கிட்ட வந்து, “சுரேசு! கார்ல வந்தவன் காசு கொண்டு வரலை போல. அழுதான். நீ கொஞ்சம் என்னானு பாரேன்”ன்னார். எங்களுக்கு இது மாதிரி விஷயம் எல்லாம் புதுசு. அவர்கிட்ட போய் என்னானு கேக்கவும் முடியல. கேக்காம இருக்கவும் முடியலை. அவரே பேச ஆரம்பிச்சார்.

“இதைப் பண்ணவங்கள நான் பாக்கலாமா?”

“எதுக்கு?”

“சொல்றேன். பிளீஸ். நான் பாக்கணும்”

மணி அதுக்குள்ள விஷயத்த சொல்ல, கடைல வேல பாத்துட்டு இருந்த அம்மாவும் வந்துட்டாங்க. இந்த ஆள் தடால்னு அவங்க கால்ல விழுந்துட்டான். எங்களுக்கும் மயக்கம் வராத குறை. அந்தம்மா அங்க நிக்கவே இல்லை. உள்ள போய் கிச்சன் கதவை மூடிகிட்டாங்க. எங்களுக்கு ரெண்டு பேர்கிட்டயும் பேசிப் பாக்க பயம். அவர் அழுதுகிட்டே கார்ல ஏறி போயிட்டார். அப்பா அம்மா ஆபீஸுக்கு போன் பண்ணி சொன்னார். அன்னிக்கு அவங்கள நாங்க மறுபடி பாக்கல.

மணி மதியம் ஒரு பீடிய இழுத்துட்டே சொன்னார்.

“உங்கண்ணண்ட ஒரு விஷயம் சொன்னா, கவனிக்க மாட்டேக்கான்பா!”

“என்ன கவனிக்கலை?”

“அந்தாளு அழுதுட்டே காசு குடுக்காம் போயிட்டான் கவனிச்சியா?”

அம்மா சாயங்காலம் வந்து அவங்க கிட்ட பேசினாங்க. வந்தவன் அவங்க பையன் தான். பக்கத்துல செட்டிகுளத்துல வீடு. மருமகள் கூட சண்டைனு கிளம்பி வந்துட்டாங்க போல. ரெண்டு மாசம் கழிச்சு பையன் பிரண்ட் யாரோ ஆர்டீஓ ஆபீஸ் கிட்ட பாத்து சொல்லிருக்காங்க. அவன் வந்திருக்கான். போலீஸ்க்கு போனானா என்னானெல்லாம் தெரியலை. அடுத்த நாள் ஆர்டீஓ ஆபீஸ் லீவு. அதனால எங்க கடை கொஞ்சம் காலியாதான் இருந்தது. மறுபடியும் அவன் வந்தான். இந்த தடவை வீட்டம்மாவோட.

போன தடவை வந்தப்பவே பழைய நடிகர் பாலாஜி மாதிரி சீன் போட்டானே, இந்த தடவை என்னாகப்போகுதோனு எங்களுக்கெல்லாம் ரொம்ப பயம். ஆனா வந்தவங்க ரெண்டு பேரும் சாப்பிடவும் இல்லாம, தண்ணி கூட குடிக்காம கடை வாசல்லயே ரெண்டு மணி நெரம் நின்னாங்க. அம்மா சரினு சொல்ல, அந்தம்மா பேசாம அவங்க சாமானெல்லாம் எடுத்துகிட்டு கார்ல போய் உக்காந்தாங்க. வண்டி போயிடுச்சு. ஒரு வார்த்தைக் கூட யாருமே பேசிக்கலை.

அவங்க போனாக்கூட எங்கம்மா அவங்களோட சொதிக்குழம்பை அவங்கள விட அருமையா பண்ண ஆரம்பிச்சு, அடுத்து வந்த மாஸ்டெருக்கெல்லாம் சொல்லிக் குடுத்தாங்க. ஒரு மாசம் கழிச்சு அந்தம்மா எங்க கடைக்கு வந்திருந்தாங்க. புது வளையல், புடவைனு கொஞ்சம் பொலிவா இருந்தாங்க. பேசிட்டே இருக்கும்போது அம்மா கிட்ட அவங்க தூக்கு வாளில கொண்டு வந்த சொதிக் குழம்பை குடுத்தாங்க. சந்தோஷமா சாப்பிட உக்காரும்போது வழக்கம் போல தண்ணி எடுக்க மறந்துட்டேன். நிமிர்ந்து பாக்குறதுக்குள்ள, தண்ணி டம்ளரோட அவங்க நின்னாங்க.

அடுத்த பாகம்.. அடுத்த வாரம்.