Category: அன்னை மெஸ்


முந்தைய பதிவுகள்

அடுத்த வாரம் மெஸ்ஸே ஒரே பரபரப்பா இருந்தது. எப்பவும் சட்டையே இல்லாம் உக்காந்திருக்குற எங்க வெட்டு மாஸ்டர், அன்னைக்கு எழுபதுகள்ல பரபரப்பா இருந்த கழுத காது காலர் வெச்ச சட்டை போட்டிருந்தார். நம்ம மணிய பத்தி கேக்கவே தேவை இல்லை. சும்மாவே ஆள் மினுமினுப்பா இருப்பாப்புல, அன்னைக்கு அரை இஞ்ச் பவுடர் ஜாஸ்தியா இருந்தது. ரெண்டு நாள் கடை பக்கம் போகாம சுத்திட்டு காலைல கடைக்குப் போன எனக்கு இன்ப அதிர்ச்சி.

என்னைக்குமில்லாம மணி எங்கிட்ட வந்து, “என்ன பிரசன்னா?? எப்புடி?”ன்னார்.

“என்ன எப்புடி?”

“ஓண்ணும் தெரியலையோ?”

“இல்லையே”

சட்டுனு சடை பைக்குள்ள இருந்து மூக்குப் பொடி டப்பா சைஸுக்கு ஒண்ணு எடுத்தார். கேட்டா ஜவ்வாதாமா. என்னயா நடக்குது இங்கனு நினைக்குறதுகுள்ள..

“சார்”னு ஒரு குரல்.

பாத்தா ஒரு 30, 35 வயசுல ஒரு அம்மா நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க.

“என்னம்மா வேணும்”

“பெரியவர் வர சொல்லியிருந்தார்”

“என்ன விஷயமா?”

கேக்குறதுகுள்ள எங்க வெட்டு மாஸ்டரும் மணியும் ஓடி வந்துட்டாங்க.

“பிரசன்னா! பிரசன்னா! இவங்க தான் அவங்க”

“யாரு?”

”எனக்கு அஸிஸ்டெண்ட்” வெட்டு மாஸ்டர் சொல்லிட்டார்.

“இவாளுக்கே பதினோறு மணிக்கு மேல வேலை கிடையாதாம். இவருக்கு அஸிஸ்டெண்ட் கேக்குது.. எனக்கு கூட மாட ஒத்தாசையா இருக்க அப்பா வர சொல்லிருக்காருப்பா” மணி.

சரி வேலைய ஆரம்பிங்கனு சொல்லியாச்சு. அப்பா வந்ததும் கேட்டா, வந்த அம்மா பேரு சாந்தி. இதுக்கு முன்னாடி ரெண்டு மூணு கடைல வேலை பாத்திருக்காங்க. எல்லா வேலையும் செய்யுறாங்க. காய்கறி வெட்டுறது, சமையலுக்கு ஒத்தாசை, பார்சல் கட்டுறது, பாத்திரம் தேய்க்குறதுனு எல்லாம் தெரியுமாம்.

நல்லாத்தான் போய்க்கிட்டுருந்தது. அவங்களுக்கும் ஒரு பொண்ணு இருந்தது. அதுவும் கூட மாட எல்லாம் பண்ணுமாம். ஆனா எங்களுக்கு இப்பத்தைக்கு ஆள் தேவை இல்லைனு வர வேண்டாம்னு சொல்லிட்டோம். காலைல வந்திடுவாங்க. ஆனா எனக்கென்னவோ அவங்க கிட்ட ஒரு விதமான தயக்கம். பெருசா பேசிக்க மாட்டேன். அண்ணனும் அப்படித்தான்.

ஒரு நாள் காலைல எங்க அண்ணன் கடைல உக்காந்திருந்தார். எட்டரை மணி இருக்கும். ஒருத்தர் வந்து 3 செட் பூரி பார்சல் கேட்டார். உள்ள கேட்டா மணி பூரி இல்லைனு சொல்லிட்டார். எங்கப்பா பெரிய பெரிய கம்பெனில வேலை பாத்ததால இன்வேண்டரி எண்ட்ரி எல்லாம் பக்காவா இருக்கும். புக்கைப் பாத்தா ரெண்டு செட் பூரி தான் போயிருக்கு வெளில. மாஸ்டர்ட அர்ஜெண்டா பூரி போட சொல்லிட்டு வந்து அண்ணன் மணி கிட்ட கேட்டார்.

“என்னாச்சு போட்ட பூரி எல்லாம்?”

“என்னைக் கேட்டா?”

ராஜா தாத்தா கூட இல்லை பழி போட, சொல்லுங்க வேற எங்கையாவது பார்சல் போகுதா?”

“நீ வேறப்பா! மாஸ்டர் அளக்கத் தெரியாம மாவு போட்டிருப்பான்”

“கேட்டாச்சு! ஒரு கிலோ மைதா போட்டிருக்கு. 24 பூரியாவது வரணும். 4 பூரி போக 20 பூரி என்னாச்சு?”

“அப்புறம் பேசுவோம். இப்ப பார்சல் கட்ட வேலை இருக்கு” அண்ணனுக்கு மணி மேல இருந்த சந்தேகம் போகலை. நான் வந்ததும் என்கிட்ட சொன்னார். நான் கேக்குறேன்னு சொல்லிட்டு உள்ள மணிகிட்ட போனேன்.  உர்ருனு இருந்ததால பேசல. மாஸ்டர் கிட்ட போய் இப்ப எத்தனை கிலோ மாவு போட்டார்னு கேட்டேன். மறுபடி ஒரு கிலோ போட்டிருந்தார்.

வெளில வந்து பாத்தா 12 தான் இருக்கு. எனக்கே ஷாக். மணிகிட்ட கேட்டேன். டேப்ல பாட்ட சத்தமா வெச்சிட்டு எனக்கு மட்டும் கேக்குற மாதிரி “என் கிட்டயே இரு. எப்படி காணாம போகுதுனு காட்டுறேன். சுரேஷ் என்னை சந்தேகப்பட்டாம்பா”

நானும் உக்காந்துகிட்டே இருந்தேன். அந்தம்மா அடுக்களைக்குள்ள இருந்து வெட்டு மாஸ்டர் பக்கம் போச்சு. டேபிள் தாண்டி தான் போயாகணும். திரும்பி உள்ள போச்சு. மணி கூப்பிட்டான். இப்ப தட்டுல எட்டு பூரி தான் இருந்தது.

“இப்படித்தான் எல்லாம் போகுது. அண்ணனும் தம்பியும் என்னை சந்தேகப்பட்டியளேடே”

“நான் சந்தேகமே படலை மணி”

“நீ பாத்ததுலயே தெரிஞ்சிட்டு”

எங்கண்ணன் அந்தம்மாவ கூப்பிட்டு சொன்னாங்க. அம்மா, இந்த மாதிரி நம்ம ஒரு நாளைக்கு 3 கிலோ மாவு பூரி வித்தாலே பெரிய விஷயம். அதுல ஒரு கிலோ நீங்களே சாப்பிட்டா நல்லதில்லை. லைன் முடிஞ்சப்புறம் ஒரு பத்து மணிக்கா சாப்பிட்டுகிடுங்கனு சொல்லியாச்சு. அதுக்கு அந்தம்மா சொன்ன பதிலைத் தான் இப்ப வரைக்கும் என்னால மறக்க முடியலை.

“வயித்துக்கு தான தம்பி சாப்பிடுறேன். இதுல குத்தம் சொன்னா எப்படி?”

24 பூரி வயித்துக்கு சாப்பிட்டிருக்கு அந்தம்மா.. பாவம்.

அதுல இருந்து மணிகிட்ட பேசுறதில்ல அவங்க. போட்டுக் குடுத்துட்டார்ல. ஒரு நாள் அவசர வேலையா எங்க மாஸ்டர் அவர் வீட்டுக்கு போயிட்டார். மதியம் சாப்பாடு பண்ண ஆள் இல்லை. இந்தம்மாவே பண்ணிடுறேன்னு சொல்லிட்டாங்க. ஆனா துணைக்கு பொண்ணை கூப்பிட்டுக்கிறேன்னு சொன்னாங்க. ஒரு நாளைக்காக இன்னும் செலவு பண்ணனுமானு யோசிக்கும்போது அவங்களே

“காசெல்லாம் வேணாம் தம்பி! அவ சாப்பிட குடுத்தா போதும்”

ஏற்கனவே பட்டது போதும்னு நான் எங்கண்ணனுக்கு கண்ணை காமிச்சேன். அவங்களும் அதைப் பாத்துட்டாங்க. “சாம்பார்லாம் வேணாம் தம்பி! அவ வெறும் வத்தக்குழம்பு தான் திம்பா!”

அண்ணனும் சரினு வரச் சொல்லிட்டார். அம்மாவும் பொண்ணும் சும்மா பம்பரமாத் தான் சுத்தினாங்க. நினைச்சதை விட சீக்கிரமாவே ரெடியாயிடுச்சு. அசைவ ஹோட்டல்ல வேலை பாத்ததாலயோ என்னமோ சாம்பார் கொஞ்சம் பரவாயில்லை ரகம் தான். ஆனா ரசமும் வத்தகுழம்பும் சூப்பர். அவங்க பொண்ணு பரிமாறெல்லாம் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு, நாங்களே பரிமாறி காசெல்லாம் வாங்கிப் போட்டுகிட்டிருந்தோம். மணி அவசர அவசரமா என்கிட்ட வந்தாப்புல,

“அந்தப் பிள்ளை சாப்பிடுது”

“காலைலயே அண்ணன்கிட்ட சொல்லியாச்சு. சாப்பிடட்டும்”

“எனக்கொண்ணுமில்லை, ரெண்டு மணிக்கு அண்ணனும் தம்பியும் வந்து கிலோக்கு இத்தனை சாப்பாடு இருக்கணும், பாக்கி எங்கனு எங்கிட்ட கேக்காதீங்க”

“என்னயா சொல்ற?”

“அடுக்களைக்கு நீயே போய்ப் பாரு.”

அங்க போய் பாத்தா, அந்தப் பொண்ணு மூணு பேர் சாப்பாட்ட இலைல போட்டு வத்தக்குழம்பு மட்டும் ஊத்தி தின்னுகிட்டு இருக்கு. அவங்கம்மா பரவசமா பாத்துகிட்டு இருந்தாங்க. ஒண்ணும் சொல்லலை. எங்கண்ணன்கிட்ட மட்டும் சொன்னேன். அந்தம்மா ஒரு கல்யாணத்துக்கே சமைச்சா கூட அந்தப் பொண்ணுக்கு முழு சாப்பாடு போடுறேன்னு வாக்கு குடுக்காதீங்க. முடியாது.

அவங்க பொண்ணு ஒரு நாலு மணிக்கா கிளம்பிட்டு.

“சைவம் அவ்வளவா திங்க மாட்டா” ஓஹோ!!

“இதுக்கு முன்னாடி எங்கம்மா வேலைப் பாத்தீங்க?”

“நாங்க் ரெண்டு பேருமே பிரியாணி கடை பாய் கடைல தான்”

“இப்ப எங்க அவரு?”

“அவரு கடைய மூடிட்டு வேலூருக்கே போயிட்டார்”

மணி அப்புறமா எங்ககிட்ட வந்து சொன்னார் “ஒரு வேளை அவனும் ஒரு வேளை சோறுக்கு ஓகே சொல்லிருப்பான் போல”

அது மட்டுமில்லாம, ஏகப்பட்ட பொய். பாத்திரம் கழுவ ஒரு வண்டி பாத்திரம் போச்சுன்னா வரும்போது பாதி தான் வரும். சுவருக்கு அந்தப் பக்கம் பாத்திரத்த எல்லாம் தூக்கிப் போட்டு அப்புறமா ஓடிப் போய் எடுத்துட்டு வீட்டுக்கு போயிடும். ஒரு வாட்டி கண்டு பிடிச்சுட்டோம். நாங்க குரல உசத்துறதுக்கு முன்னாடி எங்க வெட்டு மாஸ்டர் அவ கைய பிடிச்சி இழுத்துட்டார்னு கூச்சல் போட்டு ஓடிருச்சு. எதுத்தாப்புல இருக்குற ஹோட்டல் காரர் எங்கப்பாட்ட அப்புறமா சொன்னார்

“மூதி தொலையுதுனு விட்ருங்க. இல்லை நீங்க கைய பிடிச்சி இழுத்தீங்கனு ஊர் பூரா சொல்லி வைக்கும்”

அடுத்த நாள் எங்க வெட்டு மாஸ்டர் சட்டையில்லாம வந்து நின்னார். மணி பார்சல் கட்டி குடுத்து அவர்கிட்ட போய்

“என்னவே கழுதைக் காதென்னாச்சு?”

“பேசாம போயிரு, இல்லை அப்பிருவேன்”

நான் “என்ன மாஸ்டர், என்ன விஷயம்”

“போன மூதி போகச்சுல என் கத்தியும் வெச்சு வெட்டுற பலகையையும் தூக்கிட்டு போயிட்டா பிரசன்னா! புதுசா ஒண்ணு வாங்கித் தாயேன்”

பேசிட்டே இருக்கும் போது அப்பா வந்தார்.

“ஆமா பிரசன்னா! ரெண்டு சேத்து வாங்கணும். பொருட்காட்சி வருது! கடை போட முடியுமானு பாக்கணும்”

சும்மாத்தான் சொல்றாருன்னு நினைச்சேன். அடுத்த மாசம் நாங்க பட்ட பாடு இருக்கே!!!

 

Advertisements

முந்தைய பதிவுகள்.

ஒரு வழியா இந்த ராஜா தாத்தா தொல்லை முடிஞ்சது. அதனால அப்பாவ அப்பப்ப மாத்தி விடுற வேலைகளை நானும் எங்க அண்ணனும் பண்ணிகிட்டு இருந்தோம். இது மணிக்கு கொஞ்சம் சாதகமா போயிருச்சு. எப்ப பாரு ஒரே ஜாலி தான் மனுஷன். பாட்டு பாடுறதென்ன, ஆடிகிட்டே பார்சல் கட்டுறதென்ன?. அப்பல்லாம் எப் எம் கிடையாது. நாங்க மெஸ்க்கு தனியா ஒரு வீடு, தங்க தனியா ஒரு வீடு எடுத்துட்டோம். அதனால, மெஸ்ல டீவி எல்லாம் கிடையாது. நாங்க வெச்சிருந்த டேப் மட்டும் தான் ஒரு பொழுதுபோக்கு அம்சம்.

ஆனா எங்களுக்கு அப்படி இல்லை. இருக்கவே இருக்கார் மணி. அவருக்கும் வெட்டு மாஸ்டருக்கும் அவ்வளவு பொருத்தம். சான்ஸ் கிடைச்சிருந்தா மணியோட விரல், நாக்கு எல்லாம் எங்க வெட்டு மாஸ்டர் கிட்ட வந்திருக்கும். ஆச்சு நாப்பது வயசுக்கு மேல. கல்யாணம் எதுவும் பண்ணிக்கிடலை. எப்ப பாரு கைல ஒரு பீடி. ஒரு அம்பது ரூவா குடுத்தா கூட பீடி தான் வாங்குவாரே தவிர்த்து சிகரெட் பக்கம் கூட போக மாட்டார்.

“உடம்புக்கு கெடுதி டே”

“பீடி குடிச்சா மட்டும் தங்க பஸ்பம் சாப்டா மாதிரியா?”

எங்க கடைல ரொம்ப நாள் வேலை பாத்தது, சொல்லப்போனா கடைசி வரைக்கும் வேலை பாத்தது மணி தான். எங்கப்பா, அண்ணன், என்னை எல்லாம் சமாளிக்குற ஆள். வெளில போடுற கடைக்கு துணைக்கு மணினா நான் கவலையே படாம போயிடுவேன். எப்படியும் நைட் செந்தில்வேல் தியேட்டர்ல எதுனா படம் பாத்திருப்பார்.

“சொக்கத்தங்கம் பாத்தேன் பிரசன்னா, என்னா படம்கே”

“எனக்கு பிடிக்கல மணி”

“உனக்கெப்படி பிடிக்கும்? தங்கச்சியா, அக்காவா?”

“உங்களுக்கு?”

“எனக்கும் யாரும் இல்லை, ஆனா எங்க காம்பவுண்டுல இருக்குறதெல்லாம் எனக்கு அக்கா தங்கை மாதிரி தாண்டே”

கல்யாணம் தான் ஆகலையே தவிர சாருக்கு கமலுக்கப்புறம் பொண்ணுங்களுக்கு அவருதான்னு ஒரு நினைப்பு. ஒரு பஸ், ஆட்டோ, வேன் விடமாட்டார். கரெக்டா டயம் பாத்து, சீப்பு, பவுடர், குங்குமம்னு ரெடி ஆகிடுவார். எப்படியெல்லாம் லுக் விடணும்னு அவர்கிட்டதான் நான் கத்துகிட்டேன் பாத்திகிடுங்க.

“என்ன மணி, ஹோட்டல் காரன் பொண்ணு போகுது போல”

“நான் அதெல்லாம் பாக்க மாட்டேன் பா”

“ஏன்?”

“அதான், நீ பாக்கெல்லா”

“என்  கிரகம்யா உம்ம கூடல்லாம் போட்டி போட வேண்டியிருக்கு. இதுல விட்டு வேற குடுக்காரு. கொடுமை. என்னத்த சொல்ல?”

மணிகிட்ட அப்புறம் ரொம்ப பிடிச்ச விஷயம், அவரோட சைக்கிள். பெரிய கேரியர் வெச்சிருப்பார். கடைல போயிட்டு ஒரு மாசத்துக்கு தேவையான காய்கறி, பலசரக்கு எல்லாம் கேரியலயே வாங்கி வெச்சிட்டு வந்திரலாம். மணிய கோவப்படுத்த எங்களுக்கு இருக்குற ஒரே ஆயுதம். மதியம் சாப்பாடு முடிஞ்ச பிறகு அதோட கேரியர்ல ஏறி உக்காந்துகிடுவேன். எங்க அலர்ட் வெச்சிருந்தாரோ என்னவோ, எங்க இருந்தாலும் ஓடி வந்து என்னைப் பத்தி விடப் பாப்பார்.

“என்ன வேணா பேசுடே, சைக்கிள்ல விளையாடாத”

“அப்படி என்ன சைக்கிள் மேல அவ்வளவு பாசம்”

“எங்கம்மாக்கு பொறவு எங்கூட ரொம்ப நாள் இருக்குதுடே இது”

சொன்னா மாதிரி அம்மாவ பாத்துகுற மாதிரி தான் பாத்துக்குவார். ஒரு பக்கத்துல இருந்தும் சத்தம் வந்ததே கிடையாது. ரொம்ப தூரம் போய் எதுனா வாங்கிட்டு வரணும்னா, அவர் கிட்ட தான் கெஞ்சிக் கூத்தாடி சைக்கிள் வாங்கிட்டு போவேன். அழுத்துறதும் தெரியாது, போயிட்டு வாரதும் தெரியாது. கொண்டு வந்து நிறுத்திட்டு அவர்கிட்ட இதை சொன்னா, பெருமையா மீசை மேல கை வைச்சுட்டு ஒரு புன்னகை பூப்பார் பாருங்க. பேட் மொபைல் பண்ண, லுசியஸ் பாக்ஸ் எல்லாம் பிச்சை வாங்கணும்.

அவர் சொந்த வாழ்க்கைய பத்தியெல்லாம் ரொம்ப பேசிக்க மாட்டோம். கல்யாணம் பண்ணிக்கலையே தவிர ஊர்ல ஒரு பொண்ணு கூட தொடுப்பு இருக்குனு பேசிக்கிடுவாங்க. எங்களுக்கு அது தேவையில்லாத விஷயம். அதனால நாங்க அத ஒண்ணும் கேட்டுக்கலை. எப்பவாச்சும் கல்யாணத்த பத்தி கேட்டா மையமா சிரிச்சு மழுப்பிடுவார். சரி, பேசப் பிடிக்கல போலனு நாங்களும் விட்ருவோம். கல்யாணத்த பத்தி தான் பேச மாட்டாப்புல, பொண்ணுங்கள பத்தி பேச ஆரம்பிச்சா போதும் சரிக்கு சரியா வந்து நின்னுக்குவார்.

நமக்கு வாய்த்த நண்பர்கள் மிகவும் அருமையானவர்கள். அவர்களுக்கு வாழ்க்கையில முக்கியமான விஷயம் நாலு. பொண்ணுங்க, லட்கியாங், கேர்ள்ஸ், பிகர்ஸ். இதைத் தாண்டி நாங்க புரட்சிகரமா பேசினதெல்லாம் கிடையாது. நண்பர்கள் கடைக்கு வந்து புதுசா எந்தப் பொண்ண பத்தி பேசினாலும் மணிக்கு முன்னாடியே தெரிஞ்சிருக்கும். பசங்க டென்ஷன் ஆகிடுவாங்க. எனக்கா குஷியாயிடும், இந்தாளு நமக்கு மட்டும் போட்டியில்ல, ஊர்ல ஒரு பொண்ணைக் கூட விடலைன்னு.

“பிரஸ், நம்ம ஜாவர் சார் டியூஷனுக்கு புதுசா ஒரு பொண்ணு பச்சை ஸ்கூட்டில வருதுல” பாலா சொல்லுவான்.

“அது புது பிள்ளை எல்லாம் இல்லை, ரெண்டு வருஷம் அவங்க தாத்தா வீட்ல தங்கி படிச்சுச்சு. நம்ம சிவன் கோயில் தெரு தான்” பார்சல் கட்டிகிட்டே போற போக்குல மணி போடுற பொக்ரான் இது.

”எல இந்தாள் சரியில்லை, எந்தப் பிள்ளையப் பத்தி பேசினாலும் சரியா சொல்லிப்புடுதாரு” நம்மவர்கள் அப்பப்போ சொல்லுவாங்க. ஒரு நாள் நல்ல மூட்ல இருக்கும் போது நானே கேட்டேன்.

“மணி, சொல்லுதேன்னு கோவிச்சுக்காதீங்க. எல்லாம் நல்ல படியா நடந்திருந்தா, உங்களுக்கு அந்த வயசுல பிள்ளைகள் இருக்கும். அதுகள பத்தி விவரம் கேட்டு வைக்குறதெல்லாம் நல்லாவா இருக்கு?”

“அந்தப் பொடிசுகளை பத்தி எனக்கெதுக்கு?”

“பின்ன எல்லாம் எப்படித் தெரியும்”

“அவங்க அம்மா, சித்தியெல்லாம் நான் சைட் அடிச்சிருக்கேம்டே. அதான் ஒரு பாசத்துல தகவல் கேக்குறது”

அவரை கடைசி வரைக்கும் திருத்தவே முடியாதுன்னு விட்டுட்டோம். அப்போ தான் எங்கப்பா, புதுசா ஒரு அம்மாவை வேலைக்கு சேக்குறதா சொன்னார். அவங்களே காய்கறி வெட்டி, சமையலுக்கு உதவியும் பண்ணி, பாத்திரமும் தேய்க்குற மாதிரி. அப்ப ஆரம்பிச்சது எங்க வெட்டு மாஸ்ட்டருக்கும், மணிக்கும் வாய்க்கால் வரப்பு தகராறு. மணியோட எண்ணெய், சீப்பு செலவு எல்லாம் ரெண்டு மடங்காச்சு. எங்களுக்கு புது தலைவலியும் வந்தது.

அடுத்த பதிவில் தொடரும்…

 

 

முந்தைய பதிவுகள்.

இப்ப எங்க மெஸ் முழு நீள மெஸ் ஆயிடுச்சு. ஒரு வெட்டு மாஸ்டர். சப்ளை பண்ண ஒரு ஆள். சமைக்க ஒரு மாஸ்டர். கல்லாப் பெட்டில அப்பா. அப்ப அப்ப உதவிக்கு நாங்கனு வேலை பாக்குறவங்க ஜாஸ்தி ஆகிட்டாங்க. ஒரு அளவுக்கு மெஸ் நல்லா பிக் அப் ஆனப்புறம், அப்பாவை மாத்தி விட ஆள் தேவை பட்டுச்சு. அப்போ தான் எங்க வீட்டுக்கு தரிசனம் தந்தார் ஸ்ரீலஸ்ரீ ராஜா ஸ்வாமிகள்.

சாமியார் எல்லாம் ஒண்ணும் கிடையாது. எங்க பாட்டியோட தம்பி. கல்யாணம் பண்ணிக்கலை. எப்ப பாத்தாலும் எதாவது கோயில் குளம்னு சுத்திட்டு இருப்பார். பாட்டி இருந்த வரைக்கும் அப்பப்ப வீட்டுக்கு வந்துட்டு போயிட்டு இருந்தார். எப்ப வந்தாலும் எதுனா ஒரு கோயில் பிரசாதம் கண்டிப்பா இருக்கும். அப்படி ஒரு தடவை எங்க வீட்டுக்கு வந்தப்போ நாங்க மெஸ் வெச்சிருந்தது அவருக்கு தெரிய வந்தது.

அப்பாவ அவருக்கு மார்க்கெட்டிங் மானேஜராத் தான் தெரியும். சொந்தமா கடை வெச்சிருந்தது தெரிஞ்ச உடனே என்ன தோணிச்சுனு தெரியலை. அப்பாகிட்ட நைட் பேசிட்டார்.

“பாலசந்தர்! நான் இன்னும் மதுரை, பழநினு சுத்திட்டு தான் இருக்கேன். கடைல எதுனா வேலைப் பாக்குறேன். நான் ஒண்டிக்கட்டை. உங்க கூட இருந்துடுறேன்”

“இல்லை மாமா! இந்த மாதிரி வேலை எல்லாம் உங்களுக்கு எவ்வளவு தூரம் ஒத்து வரும்னு தெரியலை”

“மதுரைல ஆரியபவன் ஓட்டல் மானேஜர் எனக்கு நல்ல பிரண்ட். எப்பவும் அவர் கடைலதான் இருப்பேன். எனக்கும் இதெல்லாம் தெரியும்”

அப்பாவுக்கும் ஒரு ஆள் தேவைப்பட்டுச்சு. கடந்த 4 மாசமா ரொம்ப கஷ்டப்பட்டுட்டார். சரினு சொல்லி அடுத்த நாள் காலைல இருந்து கல்லால உக்கார சொல்லியாச்சு. இதுல மணிக்கு மட்டும் தான் ரொம்ப கஷ்டம். நம்ம ராஜா தாத்தா பட்டையும் ஜவ்வாதுமா நல்ல சிவகடாக்‌ஷமா உக்காந்திருப்பாரா, அவர் முன்னாடி பீடி பிடிக்க எல்லாம் மணி ரொம்ப கஷ்டப்பட்டார். இருந்தாலும் ரெண்டு பேரும் கொஞ்ச நாள்ல நெருக்கமாயிட்டாங்க.

அவர் வந்ததால ரெண்டே ஜீவன் மட்டும் தான் கஷ்டப்பட்டுச்சு. அது நானும் எங்க அண்ணனும் தான். காலைல அஞ்சு மணிக்கு எழுந்து பாடுறது ஆகட்டும், காலைல எதுனா பொண்ணை எதேச்சையா நான் பாக்குறதை நோட் பண்றதாகட்டும், அவர் அலப்பறை தாங்க முடியலை.

ஒரு நாள் கடைக்கு காலைல போனா, மணி வெளில பீடி குடிச்சுட்டே “என்ன பிரசன்னா, அந்த ஹோட்டல்காரன் பொண்ணைப் பாத்து சிரிச்ச போல?”

“அதை அந்த பொண்ணே பாக்கலை, நீ எங்க பாத்த??”

“எனக்கு மட்டுமா, ஆர்டீஓ ஆபீஸுக்கே தெரியும்”

பாத்தா எங்க தாத்தா தான் நான் பாத்ததையும் சிரிச்சதையும் எனக்கு முன்னாடியே வந்து ஊர் பூரா சொல்லியிருப்பார். ஏற்கனவே நமக்கு வீட்ல ரொம்ப நல்ல பேர். இருக்குற கொஞ்ச நஞ்ச நல்ல பேரையும் சிதைச்சு சின்னாபின்னமாக்குற வேலைய முழு மூச்சா பண்ணிட்டிருந்தாப்புல.

மதியம் சாப்பாடு நடந்துட்டு இருக்கும்போது மணி அவசரமா, சைக்கிள் ஏறிப் போய் திரும்புனாப்புல. கடைல ஆள் இல்லை. சப்ளை பண்ற வேலை நம்ம தலைல விழுந்துட்டு.

“எங்க போனீங்க! ரெண்டு பேர் பார்சலுக்கு நிக்கான். லைன்ல எட்டு எண்ணம் இலை கிடக்கு. யார் இதெல்லாம் பாப்பா??”

“சோறு வெச்சா போதுமா? அப்பளம் வேணாமா?”

“40 சாப்பாட்டுக்கு 50 பொறிச்சு வெச்சோம்ல?”

“என்னிய கேட்டா?? வெளில இருக்குற சாமியார கேளு” தாத்தாவை கை காமிச்சார் மணி.

பக்கத்துல போய் பாத்தா ஒரு கேரி பேக்ல அப்பளத்த பொடியாக்கி வெச்சு தின்னு தீத்துகிட்டிருந்தார் மனுஷன். அப்பாகிட்ட சொன்னேன்.

“அப்பளம் சாப்பிடறதுல என்னடா குறைஞ்சிடப் போறோம். கொஞ்சம் ஜாஸ்தி பொறிக்க சொல்லு”னு சொல்லிட்டு போயிட்டார். அப்பாக்கு இருந்து இருந்து இப்பத்தான் மாத்தி விட ஒரு ஆள் கிடைச்சிருக்கு. அதனால ஒண்ணும் சொல்றதுகில்லை.

காலைல வெளில கடை போடும்போதும் சப்ஜாடா அங்க வந்து கல்லா கிட்ட உக்காந்துப்பார். பிளேட், கரண்டி தொடணுமே ம்ஹூம்! கேட்டா “எங்கம்மா என்னை எப்படி வளத்தா தெரியுமாடா! நானெல்லாம் தட்டுல சாப்பாடு போட்டு சாப்பிட்டதேயில்லை”

‘நேரா உலையிலயே கை வெச்சிருவியளோ?”

“இல்லைடா எங்கம்மா ஊட்டுவா”

“ஊருக்குள்ள அப்படி சொல்லலையே”

“ஊர் ஆயிரம் சொல்லும்டா, சரி அங்க சாம்பார் ஊத்து”னு பேச்சை மாத்திடுவார்.

ஒரு தடவை இப்படித்தான், இவரு வர்றாருன்னு சொன்னவுடனே மணி ஏதோ வேலை சொல்லி தப்பிச்சுகிட்டான். கடைக்கு போய் நான் தான் மாட்டிகிட்டேன். எத்தனை ஆள் வந்தாலும் அசரமாட்டார் நம்ம தாத்தா. சேரைக் கொஞ்சம் தள்ளிப் போட்டு பராக்கு பாக்க ஆரம்பிச்சுடுவார். நான் தான் சப்ளை பண்ணி, பார்சல் கட்டி, காசும் வாங்கிப் போடணும். ஒரு தடவை இப்படித்தான், ரெண்டு பொங்கலையும், சாம்பாரும் பார்சல் கட்ட பாடா பட்டுகிட்டிருந்தப்போ, “பிரசன்னா! அங்க சாம்பார் ஊத்தணும்”னு கால் மேல கால் போட்டு சொன்னார். எனக்கு வந்ததே கோவம். கண்டாமேனிக்கு கத்திட்டேன். அதுல இருந்து என் கூட வெளில கடை போட மணிதான் வருவாப்புல.

”என்னடே அப்படித் திட்டிபுட்ட! என்ன இருந்தாலும் பெரிய மனுஷன்லா”

“ஏன் கடைல வந்து உனக்கு தொந்தரவு குடுக்குறாப்புலயா?”

“கண்டுபிடிச்சிட்டியோ”

கடைல போய் உக்காந்தாலும் ஒரு பெரிய பிரச்சினை வந்தது. எங்கப்பா சொந்தம்னு வரும்போது கணக்கு பாக்க மாட்டாரு. கணக்குனு வரும்போது சொந்தத்தையே பாக்க மாட்டார். ராஜா தாத்தா கணக்குல எல்லாம் கை வைக்கல, ஆனா கணக்கெழுதுற நோட்டுல ஆதி காலத்துல உபயோகப்படுத்தின வட்டெழுத்துகளா எழுதி வெச்சிருப்பார். ஒரு தடவை நான் கூட நோட்டைப் பாத்து “அடேங்கப்பா! 80 சாப்பாடு போயிடுச்சா”னு பாத்தேன். பாத்தா தலைவர் 20 தான் அப்படி எழுதி வெச்சிருந்ததார். இதனாலயே எங்கப்பாக்கு, நைட் கணக்கு முடிக்க கூடுதலா ரெண்டு மணி நேரம் ஆச்சு.

வெளிக்கடைக்கு நானும் மணியும் ஒரு நாள் போயிட்டோம். அண்ணன் மளிகை வாங்க போயாச்சு. அப்பா வீட்டுக்கு போய் குளிச்சுட்டு வந்துகிட்டு இருந்தாங்க. அப்போ ஆர்டிஓ ஆபீஸ் புரோக்கர் ஒருத்தர் வந்து அப்பா கிட்ட 100 ரூபா கேட்டார்.

“என்னத்துக்கு இப்ப ரூவா?”

“உங்க கடைக்கு ஆள் சொல்லி அனுப்பிருக்கேன்ல”

“அதுக்கு நூறு ரூவாயா?”

“ஒண்ணு ரெண்டு இல்லை தலைவரே! 50 சாப்பாடு. ஷூட்டிங்கு எடுக்குறவங்களுக்கு”

எங்கப்பாக்கா ஒரே சந்தோஷம். அவன் கைல 100 ரூவா குடுத்துட்டு கடைக்கு போயிருக்கார். நம்ம தாத்தா மட்டும் ஜம்னு உக்காந்திருக்கார்.

“சாப்பிட ஆள் வந்தாங்களா?’

“இல்லையே”

“சும்மா சொல்லாதீங்க. இப்ப தான் புரோக்கர்ட பேசிட்டு வந்தேன்.”

“ஆங்! ஒருத்தன் வந்தான். 60 சாப்பாடு வேணும்னு கேட்டான். கடைல ஆள் இல்லையா, அதான் இல்லைனு சொல்லி அனுப்பிட்டேன்”

“ஆள் இல்லைனா என்ன? உக்கார வைக்க வேண்டியதுதான! மணிய கூப்பிட்டா வந்து பார்சல் பண்ணப் போறான்” எங்கப்பாக்கு கோபம்.

“அதெல்லாம் எனக்கெப்படி தெரியும் பாலசந்தர்! மதுரைல…”

எங்கப்பா அங்க நிக்கவே இல்லை. நேரா வெளில வந்து எங்கிட்ட சொன்னார். நான் மணி சைக்கிள எடுத்துட்டு எங்கெல்லாமோ அந்தாளைத் தேடி சுத்தினேன். கிடைக்கவேயில்லை. கடைசில அவங்க வேற கடைல வாங்கிட்டாங்கனு மட்டும் தெரிஞ்சது.

அதுல இருந்து அப்பா அவரை நம்பி கடைய விடவே இல்லை. எப்பவும் கடைலதான் இருந்தாங்க. தாத்தாக்கும் கடுப்பாயிடுச்சு. அப்பா கிட்ட வந்து கிளம்புறேன்னு சொல்லிட்டு, “பாலசந்தர். நான் இங்க இருந்து பழநிக்கு பாதயாத்திரை போறேன். இங்க இருந்த ஒரு மாசத்துக்கு எனக்கு ஒரு பத்தாயிரம் குடுத்துடுவீங்களா?”னு கேட்டார். அவரால ஆன நஷ்டம், தங்கின செலவு, சாப்பிட்ட அப்பள கணக்கு இதெல்லாம் சொன்னப்புறம் அவர் தான் ஒரு ரெண்டாயிரம் தர வேண்டி இருந்தது. குடுக்காமலே போயிட்டார்.

அதுக்கப்புறம் யாரையும் அப்பா நம்பவே இல்லை. கடைல அவர்தான் உக்காந்திருப்பார். எவ்வளவு நேரம் ஆனாலும் சரி!

முந்தைய இடுகைகளைப் படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும் (கிளிக்கவும்னு போட்டதுக்கு விளக்கம் எல்லாம் சொல்ல வேண்டியதா போச்சு ;-))

திருநெல்வேலில ரொம்ப விசேஷமான சாப்பாட்டு ஐட்டம்ல சொதிக்கு ஒரு முக்கிய பங்கு இருக்கு. திருநெல்வேலி சைவப் பிள்ளைமார் வகுப்பை சேந்தவுங்க, இதை கல்யாணத்துக்கு மறுநாள் நடக்குற மறுவீட்டு விருந்துல கண்டிப்பா பண்ணுவாங்க. ரொம்ப நல்லா இருக்கும். திருநெல்வேலில இருந்து வந்த முக்கியமான எழுத்தாளர்கள் எல்லாருமே சொதி பத்தி எழுதிருப்பாங்க.

என்னன்னா, கேரட், பீன்ஸ், உருளைக் கிழங்கு, முருங்கைக்காய், சின்ன வெங்காயம், பெரிய வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், இஞ்சி எல்லாத்தையும் ஒரு இஞ்ச் நீளத்துக்கு வெட்டி வெச்சுக்கணும். தேங்காய்ப் பாலை, முதல் பால், ரெண்டாம் பால் ரெண்டையும் எடுத்து வெச்சுக்கணும். இதெல்லாம், சமையல் ஆரம்பிக்குறதுக்கு முன்னாடி.

பாசிபருப்பை நல்லா வேக வெச்சு, அதுல இந்த ரெண்டாம் தேங்காய்ப்பாலை ஊத்தி, வேகவைக்கணும்.அப்போவே இஞ்சி தவிர இருக்குற எல்லா வெட்டி வெச்ச காய்கறியையும் வேக வெச்சிடணும். இஞ்சிய நல்லா சாறெடுத்து, அத வடிகட்டி, வேகுற காய்கறில விட்டு, உப்பு சேர்க்கணும். பாசிபருப்பும் காய்கறியும் நல்லா வெந்த பிறகு, தேங்காய்ல இருந்து முதல்ல எடுத்த பாலை விட்டு கொதிக்க வெச்சு, நுரைகட்டி வரும்போது இறக்கிடணும்.

அதுக்கப்புறம் ஒரு அரை மூடி எலுமிச்சை சாறைப் பிழிஞ்சு, கொஞ்சம் கறிவேப்பிலை, கொத்தமல்லி வெச்சு நகாசு வேலை எல்லாம் பண்ணி மூடி வைக்கணும். அவ்ளோ தான் சொதி பண்ற வேலை. இதுக்கு தொட்டுகிட கண்டிப்பா இஞ்சிப் பச்சடி வைக்கணும். அப்பதான் செரிக்கும். அதே மாதிரி லேசா மொறு மொறுனு பொறிச்ச உருளைக் கிழங்கு கறி வெச்சுத் தின்னா.. நான் சொல்ல வேணாம், அதெல்லாம் தின்னு பாத்தாதான் தெரியும்.

இந்த மூடி வெச்ச, சொதிக் குழம்பை திறக்கும் போது வருமே ஒரு வாசனை. ஈடு இணையே கிடையாது. திருநெல்வேலில இத ஹோட்டல்ல சாப்பிடணும்னா வெள்ளிக்கிழமை மட்டும் பாளையங்கோட்டை வடக்கு பஜார்ல இருக்குற சேது மெஸ்க்கு போகணும். பதினோரு மணில இருந்து அங்க கூட்டம் அம்ம ஆரம்பிச்சுடும். பெரிய பெரிய கேரியர் எல்லாம் கடை வாசல்லயே தவம் கிடக்கும். பக்கத்துல இருக்குற அன்னபூர்ணா ஹோட்டல்ல அன்னிக்கு மட்டும் ஈ ஆடும்.

இதே மாதிரி ஒரு விஷயத்த நம்மளும் பண்ணனும்னு அப்பாக்கு ரொம்ப ஆசை. ஆனா இதைப் பண்ண ஒரு அசல் சைவப் பிள்ளைமார் ஆச்சி இருந்தாதான் எடுபடும்னு எங்க வெட்டு மாஸ்டர் சொல்லிட்டார். எப்படியும் அம்மாவால மாஸ்டர் இல்லாம ரொம்ப நாள் சமாளிக்க முடியாதுன்னு தெரிஞ்சு அப்பாவும் பேப்பர்ல விளம்பரம் குடுத்தார். அதை பாத்து ஒரு அம்மா வந்தாங்க. எனக்கு அவங்க பேர் என்னனு தெரியலை. ஆச்சினு தான் கூப்பிடுவேன். அவங்களுக்கும் என பேர் தெரியாது. தம்பினு தான் கூப்பிடுவாங்க. சின்ன மெஸ் தான்னாலும் எங்கப்பா, ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் ரேஞ்ச்க்கு இண்டெர்வியூ எல்லாம் வைச்சார். அப்ப அவங்க பண்ணது தான் இந்த சொதிக்குழம்பு. அடுப்புல பாதி வேகும் போதே நான், மணி எல்லாம் தட்டைத் தூக்கிட்டு அடுப்படிக்கு போய் நின்னுட்டோம். அப்பவே அவங்களுக்கு தெரிஞ்சிட்டு வேலை கன்பர்ம்னு.

நல்லா வேலை செய்வாங்க. அளவா சாப்பிடுவாங்க. பாட்டி இறந்தப்புறம் அம்மாக்கு நிறைய வேலைகள் இருந்ததால, எங்க வேலை எல்லாம் நாங்களே செய்ய பழகிக்கிட்டோம். இவங்க வந்தப்புறம், சாப்பிட உக்காந்தா தண்ணி தன்னால வந்திடும், தட்டுல சோறு, தனி தட்டுல தொடுகறினு கிட்டத்தட்ட எங்களை பெரும் சோம்பேறி ஆக்கிட்டாங்க. தேவையில்லாம பேச மாட்டாங்க. பெருசா சம்பளம் கூட கேக்கலை. எப்பவும் மெஸ்ல தான் இருப்பாங்க. எங்க கடைலயும் வெள்ளிக்கிழமைல சொதி சாப்பாடுனு போர்டெல்லாம் வெச்சாச்சு.

வெள்ளிக்கிழமை அன்னிக்கு மட்டும் எங்க கடைல இரு அம்பது இலை விழுந்தது. சாப்பிட்டு போனவங்க எல்லாம், மறுபடி யாரையாச்சும் கூப்பிட்டு வந்து இன்னொரு தடவை சாப்பிட்டு போனாங்க. அப்பாவுக்கு எப்பவுமே காசு வர்றத பத்தி கவலை கிடையாது. அன்னிக்கு வந்தவங்க சாப்பிட்டு அவங்க வயிறு நிரம்புச்சோ இல்லையோ, சாப்பிட்டதப் பாத்து எங்கப்பா மனசு ரொம்ப நிறைஞ்சது.

மணி எங்கிட்ட வந்து. “அம்பது இலை விழுந்திட்டு. எனக்கு இருக்கா தெரியலையே?”ன்னாப்புல. அவன் அவன் கவலை அவனவனுக்கு.அந்தம்மா எங்களுக்காக ஏற்கனவே எடுத்து வெச்சிருந்தாங்க.

என்னதான் கேட்டாலும் அவங்க வீட்டைப் பத்தி மட்டும் சொல்லவே மாட்டாங்க. எதுனா அவங்களுக்கு வேணும்னா கூட கேட்டு வாங்கிக்க ரொம்ப கூச்சப்படுவாங்க. ஆனா எங்களுக்கு பண்றதெல்லாம் பாத்து பாத்து பண்ணும் போது நாங்க பண்ண மாட்டோமா? பொட்டு வெச்சுகிறதில்லை அதனால புருஷன் இல்லைனு மட்டும் தெரியும். மத்தபடி அவங்க விஷயத்த  பத்தி எப்போ கேட்டாலும் எழுந்து போயிடுவாங்க.

நல்லபடியா வேலை பாத்திட்டு இருந்ததால, நாங்களும் பெருசா எதுவும் கேட்டுக்கலை. ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் எங்க கடைல கூட்டம் கூடிகிட்டே தான் போச்சு. எங்க கடைக்கும் ஒரு பன்னிரெண்டு மணிக்கெல்லாம் கேரியர் வரிசை கட்ட ஆரம்பிச்சது. வெள்ளிக்கிழமை காலைக்கு மட்டும் எங்க மரத்தடி கடைக்கு லீவ் விட்டாச்சு. ஏன்னா வீட்டுல பார்சல் போடல்லாம் ஆள் வேணும்லா?

அப்போத்தான், ஒரு இண்டிகா கார் வந்து நின்னுச்சு. மதியம் ஒரு மணி. கடைல நல்ல கூட்டம். அந்த கார் வந்ததை கவனிச்சேன். ஆனா கார்ல இருக்குற யாரும் உள்ள வந்த மாதிரி தெரியலை. சரினு நானும் விட்டுட்டேன். ஒரு ரெண்டு மணிக்கு க்டைல கூட்டம் குறைய ஆரம்பிச்சது. அப்போ தான் கார்ல இருந்து ஒருத்தர் இறங்கி வந்தார். சாப்பிட உக்காந்தவர் சொதி சாப்பாட்டை ஒரு வாய் அள்ளி வெச்சவர், குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பிச்சுட்டார்.

மணி தான் முதல்ல பாத்தாப்புல. அவசரமா எங்கண்ணன்கிட்ட வந்து, “சுரேசு! கார்ல வந்தவன் காசு கொண்டு வரலை போல. அழுதான். நீ கொஞ்சம் என்னானு பாரேன்”ன்னார். எங்களுக்கு இது மாதிரி விஷயம் எல்லாம் புதுசு. அவர்கிட்ட போய் என்னானு கேக்கவும் முடியல. கேக்காம இருக்கவும் முடியலை. அவரே பேச ஆரம்பிச்சார்.

“இதைப் பண்ணவங்கள நான் பாக்கலாமா?”

“எதுக்கு?”

“சொல்றேன். பிளீஸ். நான் பாக்கணும்”

மணி அதுக்குள்ள விஷயத்த சொல்ல, கடைல வேல பாத்துட்டு இருந்த அம்மாவும் வந்துட்டாங்க. இந்த ஆள் தடால்னு அவங்க கால்ல விழுந்துட்டான். எங்களுக்கும் மயக்கம் வராத குறை. அந்தம்மா அங்க நிக்கவே இல்லை. உள்ள போய் கிச்சன் கதவை மூடிகிட்டாங்க. எங்களுக்கு ரெண்டு பேர்கிட்டயும் பேசிப் பாக்க பயம். அவர் அழுதுகிட்டே கார்ல ஏறி போயிட்டார். அப்பா அம்மா ஆபீஸுக்கு போன் பண்ணி சொன்னார். அன்னிக்கு அவங்கள நாங்க மறுபடி பாக்கல.

மணி மதியம் ஒரு பீடிய இழுத்துட்டே சொன்னார்.

“உங்கண்ணண்ட ஒரு விஷயம் சொன்னா, கவனிக்க மாட்டேக்கான்பா!”

“என்ன கவனிக்கலை?”

“அந்தாளு அழுதுட்டே காசு குடுக்காம் போயிட்டான் கவனிச்சியா?”

அம்மா சாயங்காலம் வந்து அவங்க கிட்ட பேசினாங்க. வந்தவன் அவங்க பையன் தான். பக்கத்துல செட்டிகுளத்துல வீடு. மருமகள் கூட சண்டைனு கிளம்பி வந்துட்டாங்க போல. ரெண்டு மாசம் கழிச்சு பையன் பிரண்ட் யாரோ ஆர்டீஓ ஆபீஸ் கிட்ட பாத்து சொல்லிருக்காங்க. அவன் வந்திருக்கான். போலீஸ்க்கு போனானா என்னானெல்லாம் தெரியலை. அடுத்த நாள் ஆர்டீஓ ஆபீஸ் லீவு. அதனால எங்க கடை கொஞ்சம் காலியாதான் இருந்தது. மறுபடியும் அவன் வந்தான். இந்த தடவை வீட்டம்மாவோட.

போன தடவை வந்தப்பவே பழைய நடிகர் பாலாஜி மாதிரி சீன் போட்டானே, இந்த தடவை என்னாகப்போகுதோனு எங்களுக்கெல்லாம் ரொம்ப பயம். ஆனா வந்தவங்க ரெண்டு பேரும் சாப்பிடவும் இல்லாம, தண்ணி கூட குடிக்காம கடை வாசல்லயே ரெண்டு மணி நெரம் நின்னாங்க. அம்மா சரினு சொல்ல, அந்தம்மா பேசாம அவங்க சாமானெல்லாம் எடுத்துகிட்டு கார்ல போய் உக்காந்தாங்க. வண்டி போயிடுச்சு. ஒரு வார்த்தைக் கூட யாருமே பேசிக்கலை.

அவங்க போனாக்கூட எங்கம்மா அவங்களோட சொதிக்குழம்பை அவங்கள விட அருமையா பண்ண ஆரம்பிச்சு, அடுத்து வந்த மாஸ்டெருக்கெல்லாம் சொல்லிக் குடுத்தாங்க. ஒரு மாசம் கழிச்சு அந்தம்மா எங்க கடைக்கு வந்திருந்தாங்க. புது வளையல், புடவைனு கொஞ்சம் பொலிவா இருந்தாங்க. பேசிட்டே இருக்கும்போது அம்மா கிட்ட அவங்க தூக்கு வாளில கொண்டு வந்த சொதிக் குழம்பை குடுத்தாங்க. சந்தோஷமா சாப்பிட உக்காரும்போது வழக்கம் போல தண்ணி எடுக்க மறந்துட்டேன். நிமிர்ந்து பாக்குறதுக்குள்ள, தண்ணி டம்ளரோட அவங்க நின்னாங்க.

அடுத்த பாகம்.. அடுத்த வாரம்.

முந்தைய பதிவுகளை படிக்க இங்கே கிளிக்கவும்

அடுத்து நடந்த விஷயங்கள் எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா இருந்தது. அப்பா அம்மாவ எப்படியும் சமாளிச்சுடலாம்னு நினைச்சேன். அண்ணன் களத்துல இறங்கின பிறகு அதுக்கெல்லாம் வாய்ப்பே இல்லை. ஆர்டீஓ ஆபீஸ் பக்கத்துலயே ஒரு வீடு பாத்தாச்சு கடை போட. நாங்க தங்க தனியா இரு வீடு. நான் ஒருத்தன் மட்டும் தான் எதிர்ப்பு. ஒரு பருப்பும் வேகலை. அங்க நாங்க தங்கப் போன வீடப் பாத்த உடனே தான் எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதல். நல்ல பெரிய வீடு. பாளையங்கோட்டைல இருந்த மாதிரி இடுக்கி நசுக்கி இருக்க வேண்டாம். அந்த ஒரே காரணத்துக்காக தான் நான் பேசாம இருந்தேன். பசங்கள பாக்கவும் ஒரு பத்து நிமிஷம் எக்ஸ்ட்ரா சைக்கிள் அழுத்தினா போதும்.

பழைய டேபிள் ஒண்ணு. ரெண்டு செட் பெஞ்சு. நாங்க மெஸ் ஆரம்பிச்சாச்சு. அப்பா போய் ஆர்டீஓ ஆபீஸ்ல நோட்டீஸ் எல்லாம் குடுத்துட்டு வந்தாங்க. முதல் நாளே நாங்க எதிர்பாக்காத அளவுக்கு கூட்டம். முதல் நாள் தானனு அப்பா ஒரு 20 சாப்பாடு ரெடி பண்ண சொன்னார். ஆனா வந்தது என்னவோ 30 பேருக்கு மேல. அதனால எல்லாருக்கும் சந்தோஷம். கடைல சப்ளை பண்ண, காய்கறி வெட்ட ரெண்டு பேர போட்டோம். சப்ளை மாஸ்டர் பேரு மணிகண்டன். எங்களுக்கு மணி. நான் பொறக்குறதுக்கு முன்னாடி இருந்து எங்க வீட்ல வேலை பாத்த அம்மாவோட புருஷன் தான் வெட்டு மாஸ்டர். இதுல என்ன ஒரு தொழில் ரகசியம்னா, எங்க வெட்டு மாஸ்டருக்கு சரியா கண்ணு தெரியாது பாத்துக்குங்க. என்னத்த கட்டைல போட்டாலும் வெட்டாம விடமாட்டார். ஒரு தடவை அவங்க வீட்டம்மா விரலை பிடிச்சி வெட்டப் போயிட்டார்.

என்னதான் மத்தியானம் கூட்டம் நல்லா வந்தாலும், அந்த ஏரியால காலைல டிபன் அவ்வளவா போகலை. அப்பா பழைய ஆயுதத்தை கைல எடுத்துகிட்டார். மறுபடியும் கைல டேபிள் தூக்கிகிட்டு ஆர்டீஓ ஆபீஸ் முன்னாடி கடை.

மணி தான் எப்பவும் எங்க கூட சப்ளை பண்ண வருவாப்ல. எங்களுக்கு அப்பெல்லாம் பார்சல் கட்ட வராது. மணி தான் கட்டுவார். நாங்கெல்லாம் அவர் பார்சல் கட்டுற வேகத்த ஆனு பாத்துட்டு உக்காந்திருப்போம். அவரு எப்பவுமே பேண்ட் போடமாட்டார். வேட்டி தான். பாளையங்கோட்டைல இருந்து சைக்கிள் மிதிச்சிட்டு வருவாப்ல. நல்லா சிரிக்க சிரிக்க பேசுவார். அதுமாதிரி ரொம்ப கேனைத்தனமா எதுனா பண்ணி வெச்சு அப்பாகிட்ட நல்லா திட்டு வாங்குவாப்புல.

ஒரு நாளைக்கு நான் கடைக்கு லேட்டாப் போனேன். நல்ல தூக்கம். சாப்பிட்டுட்டு ஆர்டீஓ ஆபீஸ் கடைக்கு வந்தா மணிய காணோம். ஏதோ வாங்க போயிருந்தாப்புல. அப்பாவும், அண்ணனும் தான் இருந்தாங்க. எதுனா வேலை சொல்லிடப் போறாங்கனு பயந்து டக்குனு தட்டுல ரெண்டு இட்லியப் போட்டுட்டு உக்காந்துட்டேன். அப்பொ பாத்து ஐயப்பா அண்ணன் சொன்ன மகளிர் மட்டும் பஸ் போச்சு.  ஒருத்தர் சாப்பிட்டுட்டு அப்பாகிட்ட காசு குடுத்தார்.

“சுரேஷு! ஒரு அம்பது பைசா சில்லறை எடு” அப்பா கேட்டார்.

அண்ணன் ஒரு ஒரு ரூவா எடுத்தத பாத்தேன். சரி சில்லறை இல்ல போலனு நினைச்சேன்.

“ஒரு ரூவா இல்லப்பா, அம்பது பைசா! ஃபிப்டி பைசே”

இப்ப ஒரு ரெண்டு ரூவா காயின் அப்பா கைக்கு வந்தது. நிமிந்து பாத்தா எங்க அண்ணன் கல்லாவையும் பாக்கலை, எங்க அப்பாவையும் பாக்கலை. தூரத்துல இருந்து பஸ்ச நோக்கி ஓடி வந்த ஒரு பிள்ளைய விடாம பாத்திட்டு இருந்தாங்க.

“நான் சொல்றது உனக்கு கேக்குதா?? அம்பது பைசா, சின்னதா இருக்கும். முன்னாடி 50னு போட்டிருக்கும். பின்னாடி இந்திய வரைபடமெல்லாம் இருக்கும்.” எங்கப்பா விடாம கத்த ஆரம்பிச்சிட்டார். கடைல காசு குடுத்துட்டு இருந்தவர் பஸ்ல இருந்த பொண்ணுங்க எல்லாம் சிரிக்க ஆரம்பிச்சுட்டங்க. எனக்கும் சிரிப்பு தாங்கல. ஆனா அந்த பொண்ணு மட்டும் சிரிக்காம வண்டில ஏறி போயிடுச்சு.

அப்பா அதுக்கப்புறம் ஒண்ணும் பேசாம போயிட்டார். எனக்கா ஒரே சிரிப்பு. மணியும் அதுக்குள்ள வந்துட்டாப்புல.

“அண்ணே! இது தான் உங்க தொழில் பக்திக்கு காரணமா?”

பதில் சொல்லாம அசடு மாதிரி ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சார்.

“ஓ! நீயும் பாத்துட்டியா? நானும் பாத்துட்டுதாண்டே இருக்கேன். உங்கண்ணன் என்னமோ அந்தப் பிள்ளைய கடலோர கவிதைகள் சத்யராஜ் மாதிரி பாத்துட்டே நிக்கான் தினமும்” மணி உள்ள புகுந்துட்டார்.

”மணி உங்களுக்கும் கம்பேர் பண்ண வேற ஆளே கிடைக்கலியா?”

”சத்யராஜ்க்கு என்னடே குறைச்சல்?”

“நான் எதுவும் சொல்லலை.”

”நாங்கெல்லாம் ரசிகர் மன்றத்துல இருக்கோம்ல”

“என்னது?? சரி என்ன பிடிக்கும்னு சேந்தீங்க??”

“அவன் செம ஸ்டைலா சிகரெட் பிடிப்பாண்டே” சொல்லிட்டே ஒரு பீடிய பத்த வைச்சார். ஒரு அரை மணி நேரம் வாய் சும்மா இருக்காது.

அப்போதைக்கு அண்ணன் எதுவும் சொல்லலை ஆனா அப்புறமா தான் தெரிஞ்சது அந்த பொண்ணு தான் எங்க அண்ணனோட திடீர் மனமாற்றத்திற்கு காரணம்னு. விஷயம் என்னன்னா எங்க அண்ணன் கேடி, அந்த பொண்ணு வீட்டுக்கு எதிர்ல தான் மெஸ்க்கு வீடு பிடிச்சிருந்தார். சரி அண்ணன் இந்தப் பொண்ணோட செட்டில் போல இருக்குனு நினைக்கும்போது தான் எங்க நட்பு எல்லாம் கடைய பாக்க வாரோம்னு வந்து உக்காந்தாங்க.

அண்ணனும் நானும் ஒரு பத்து நிமிஷம் தான் உள்ள போயிருப்போம், கதவ தட தடனு தட்டுற சத்தம் கேட்டுச்சு. வெளில வந்து பாத்தா, அந்தப் பொண்ணோட அப்பா.
“தம்பி நானும் ஓட்டல் காரன் தான்! ஆனா உங்க கடைக்கு வர ஆள் சரியில்லையே”
“என்னாச்சு சார்?”
“அந்த கண்ணாடிக்காரன் என் பொண்ண உத்து பாத்துகிட்டிருக்கான். புதுசா வந்திருக்கீங்க.. பாத்து நடந்துக்குங்க”
 கண்ணாடிக்காரன் வேற யாரும் இல்லை. எங்க போலிஸ் குமார் தான். போலிஸ்கு முயற்சி பண்ணிகிட்டிருந்தான். அதனால தான் அவர் போலிஸ் குமார். வெளில இருந்து ஆள் வந்ததுமே பாலா ஐயப்பாவ காணோம். எங்க அண்ணனுக்கா சரியான கடுப்பு.
“ஏலே! அங்க சுத்தி இங்க சுத்தி கடைசில என் மடிலே கை வைக்கியா?”
“இல்லையே நீ சொன்ன பிள்ள காலேஜ்லா. நான் பாத்தா பிள்ள ஸ்கூல்”
இப்ப தான் நான் கவனிக்க ஆரம்பிச்சேன்.
ஸ்கூல் படிக்குற ஒரு பொண்ணு சைக்கிள எடுத்திட்டு கிளம்பிச்சு.
“தங்கச்சியா இருக்குமோ?”
அப்பல இருந்து தான் எனக்கு மெஸ் பிடிக்க ஆரம்பிச்சது.

”நீ அதுல இருக்குற பிரச்சினைய பாக்குற, நான் வாய்ப்ப பாக்குறேன்.” இந்த  மாதிரி வசனம் எங்க வீட்ல கேட்டா, நானும் என் அண்ணனும் மூணாவது மாடில இருந்தா கூட குதிச்சு ஓடிடுவோம்.

கபடிப் போட்டிகள் ஒரு வழியா முடிஞ்சு போச்சு. அதே போல ஒரு நல்ல வருமானமும் நின்னு போச்சு. நல்ல விஷயம் என்னன்னா, எங்க கிட்ட வருஷ சந்தா கட்டின பசங்க எங்க வீட்ல தான் சாப்பிட்டுகிட்டு இருந்தாங்க. அப்போ பாத்து நேட்வெஸ்ட் சீரீஸ். சாம்பியன்ஸ் ட்ராபி எல்லாம் விளையாடி நம்ம இந்தியன் டீம் கொஞ்சம் எங்களை காப்பாத்திட்டு இருந்தாங்க. புதுசாத் திறந்த நியூ அன்னை மெஸ் எல்லாத்துக்கும் இதே கதைதான். ஒரு தெருவ சுத்தி 4 கடை இருந்தா இந்த கதி தான். அதுவும் போக நெல்லைக்கு பெருமை சேர்க்கிற கையேந்தி பவன்ஸ் எங்களுக்கு பெரிய போட்டியா இருந்தாங்க. என்ன தான் அம்மா ஆபீஸ்ல ஆர்டர் கிடைச்சாலும் அதெல்லாம் ரொம்ப நாளைக்கு நம்ப முடியாதுன்னு அப்பா நினைச்சார். அப்போ அப்பா கண்ல பட்ட இடம் தான் என்.ஜி.ஓ காலனி.

எனக்கு அங்க போற ஐடியா சுத்தமா பிடிக்கலை. நான் மாட்டேன்னு சொல்லிட்டேன். ஒரு ஞாயிறு கடைக்கி லீவ் விட்டுட்டு, அப்பாவும் அம்மாவும் அங்க போய் பாத்தாங்க. என்ன பாத்தாங்க, என்ன பிடிச்சதுன்னு தெரியலை, ஒரு நாள் அங்க கடை போடணும்னு முடிவாயிடுச்சு. நான் முடியாதுன்னு சொன்னதால, அண்ணனை பிடிச்சுகிட்டார் அப்பா. திடீர்னாப்புல அடுத்த நாள் காலைல ஒரு ஆட்டோ வந்திச்சு. ஒரு மடக்குற டேபிள் நாலு சேர், ஒரு குண்டால இட்லி, ஒரு குண்டால பொங்கல், தூக்குசட்டியில சட்னி சாம்பார் எல்லாம் வெச்சு எங்க அண்ணனை அனுப்பியாச்சு. அங்க இருக்குற ஆர்டீஓ ஆபீஸ் வாசல்ல கடை போடப் பிளான்.

அங்க இருந்த ஒரு மரத்துக்கு கீழ கடையப் போட்டு, அண்ணன் உக்காந்திருந்தார். எனக்கு போகப் பிடிக்கலைனு வழக்கம் போல நம்ம நண்பர்கள் கூட உக்காந்து அரட்டை அடிச்சுட்டு இருந்தேன். ஐயப்பா தான் முதல்ல கேட்டார்.

“எலே! பெருமாள்புரம் தாண்டியா கடை போடப் போறீய?”

”ஆமாண்ண! ஏன்?”

“அங்க எனக்கொரு மாமா இருக்கார்”

“சும்மா இருங்க திருநெல்வேலில எங்க போனாலும் உங்களுக்கு ஒரு மாமா, சித்தி வந்திருவாங்க”

“இல்லல! காலைல சாராடக்கர் காலேஜ் போகுற பஸ் ஆர்டீஓ ஆபீஸ் ல இருந்து தான் வருதாம்?”

“அதனால?”

“அந்த பஸ் மகளிர் மட்டும். ஆமா உங்கண்ணன் எப்ப போனான்?”

“ஒரு ஏழு மணி இருக்கும்”

“மணி 3 ஆச்சு, இப்ப காலேஜ் விடுற நேரம். வா போவோம்”னு சொல்லி என்னை சைக்கிள் அழுத்த வெச்சு முன்னாடி உக்காந்துகிட்டார்.

அங்க போனா, எங்கண்ணன் பாவம் வெயில்ல உக்காந்திருக்காப்புல. என்னை பாத்ததும்

“வாலே! அதெப்பிடி மூக்குல வேத்தா மாதிரி கடைய எடுத்து வைக்கும் போது சரியா வர்ற?

”நான் எங்க வந்தேன், இவர் தான் இழுத்துட்டு வந்தார்”

“அதான பாத்தேன்! நல்ல வேளை சைக்கிள்ல வந்த. இரு ஒரு பத்து நிமிஷத்துல வந்திடுதேன்” சொல்லிட்டு பக்கத்துல இருந்த ஒரு வீட்டுக்குப் போனார். ஐயப்பா அண்ணன் வர போற பஸ்ல இருக்குற காலேஜ் பிள்ளைகளைப் பாத்து சிரிக்குறதும், கை ஆட்டுறதும்னு அட்டகாசம் பண்ணிட்டு இருந்தார்

”இம்புட்டு சாமானையும் சைக்கிள்ல எடுத்துட்டு போக முடியாது. அவரை ஆட்டோ பிடிக்க சொல்லுங்க” நான் ஐயப்பா கிட்ட சொல்லிட்டு இருந்தேன். ஏற்கனவே அவரைக் கூட்டிட்டு வந்தா இளைப்பு எனக்கு.

“இருலே! நமக்கா வழி இல்ல, இங்க எங்க சித்தி மவன்..”

“அத்தோட நிறுத்தும், இதுக்கு மேல எதுனா பேசினா, இங்கயே விட்டுட்டு போயிடுவேன்.”

அதுக்குள்ள அந்த வீட்டுக்குள்ள இருந்து எங்கண்ணன், புன்னகையோட வந்தார்.

“பிரஸு! அந்தா அந்த வீட்ல பேசிட்டேன்! டேபிள், சேர அங்கண போட்டுட்டு போயிடலாம். பாத்திரம் மட்டும் எடுத்துக்குவோம்”

“இருங்க, எவ்வளவு வெயிட். ஓரு சைக்கிள் தான் இருக்கு. நம்ம ரெண்டு பேரும் இதுல போயிட்டா, ஐயப்பாண்ண எப்படி வருவார்?”

“அண்ணனும் தம்பியும் சேந்து என்ன நட்டாத்துல விடுவியனு எனக்கு தெரியும்டி. நான் பாலாவ வர சொல்லிட்டேன். காலேஜ் தாண்டினு சொன்னதும் புயல் மாதிரி வந்திட்டிருக்கான்” ஐயப்பா சொன்னார். நம்ம பாலாகிட்ட இது ஒரு நல்ல பழக்கம். பத்து கிலோமீட்டர் ஓடி வந்தா கூட தூரத்துல ஒரு துப்பட்டா தெரிஞ்சா மான் மாதிரி துள்ளி குதிச்சு ஓடி வருவான். கிட்டத்தட்ட ஒரு 15 நிமிஷத்துல அவனும் வந்துட்டான்.

பாத்திரம் எல்லாம் எடுக்க ரொம்ப சுலபமா இருந்துச்சு. அப்போ தான் அண்ணன் சொன்னார். இன்னைக்கு நல்ல வியாபாரமாம். போட்ட சரக்கெல்லாம் பன்னிரெண்டு மணிக்கே காலியாம். அடுத்து ஒரு 30 பேர் வந்து கேட்டுப் போனாங்களாம். அப்பாகிட்ட சொன்னா, கண்டிப்பா இங்க ஜாகை மாத்திருவார். ஆனா எனக்கு பாளையங்கோட்டைய விட்டு வரப் பிடிக்கலை. அப்பாகிட்ட சொல்ல வேணாம்னு சொன்னேன். அண்ணனும் கிட்டத்தட்ட அதே தான் சொன்னார். நல்லா வித்தாலும், மாத்தி விட ஆள் இல்லை, ஒரு சில்லறை மாத்தணும்னா ஒரு 40 மீட்டருக்கு ஒரு கடையும் இல்லை. கஷ்டப்படுவோம்னு தான் அவரும் சொன்னார்.

நல்லது, பாளையங்கோட்டையிலயே இருக்கப் போறாம்னு நினைக்கும் போது, அப்பா சொல்லிட்டார், இன்னைக்கு ஒரு நாள்ல ஒண்ணும் முடிவு பண்ண முடியாது. இன்னும் ஒரு வாரம் பாப்போம்னு. எனக்கா கடுப்பு. இருந்தாலும், அப்பா சொல்லை அண்ணன் மீற மாட்டார். அவர் மாத்திவிட ஆள் இல்லாம கஷ்டப்டும்போது எனக்கே கஷ்டமா இருந்தது. சரி போவோம்னு கிளம்பியாச்சு. நான் போனப்பல்லாம் பெருசா கூட்டம் இல்லை. சரியா பன்னிரெண்டு மணிக்கு ஒருத்தன் ஷேர் ஆட்டோல சித்ரான்னம் எடுத்துட்டு வந்தான். நாங்க முதல் நாள் கடை போட்ட அன்னிக்கு அவனுக்கு ஏதோ வயிறு சரியில்லை போல, லீவ். அவன் வந்தப்புறம் எங்க கடைகிட்ட ஒரு பய வரலை. எல்லாம் அங்க தான் போனாங்க. நாங்க என்னவோ அவனுக்கு சில்லறை குடுக்குற வெண்டிங் மெசின் மாதிரி ஆயிட்டோம்.

பிள்ளைங்க ரெண்டும் கஷ்டப்படுதேன்னு சொல்லி ஒரு நாள் காலைல அம்மா எங்களைப் பாக்க வந்தாங்க. அம்மா கூட வேலை பாக்குறவங்க ரெண்டு பேர் இருந்ததால ஒரு ரெண்டு பொங்கல் போச்சு. போகும்போது எங்கண்ணனைப் பாத்து,

“இன்னைக்கு கரண்ட் பில் கட்டணும். என் கூட வா”ன்னாங்க. எனக்கு செம கடுப்பயிடுச்சு. அவருக்கு உதவி பண்ண வந்தா, நம்ம தலைல இதெல்லாம் கட்டுறாங்களேன்னு.

“எல, அவந்தான நெதம் பாக்கான். ஒரு நாள் பாத்தா ஒண்ணும் கருத்துறமாட்ட”

“ஒரு நிமிஷம். நான் ஒரு போன் பண்ணனும். அப்புறம் போங்க”

அவங்களை கடைல உக்கார வெச்சிட்டு, பாலாக்கு போன் போட்டேன்

“எலே! இங்க எதோ கலைவிழாவாம், நிறைய பொண்ணுங்க பார்சல் கேக்குது. நான் பார்சல் கட்டுறேன். நீ காச மட்டும் வாங்கிப் போடு”

பய, என்ன ஏதுன்னு கேக்கவேயில்லலா, அடுத்த நிமிசம் சைக்கிள் மிதிக்க ஆரம்பிச்சுட்டான் போல.

அவன் வந்தப்புறம் அவன் கூட கதையடிச்சுட்டு, ஒரு மணிக்கெல்லாம், கிளம்பிட்டோம்.

வீட்ல எங்க அண்ணனும் அப்பாவும், ரொம்ப தீவிரமா எதோ விவாதம் பண்ணிகிட்டு இருந்தாங்க. ரெண்டு பேர்ல ஒருத்தர் யோசிச்சாலே ஆபத்து. இதுல ரெண்டு பேரும் சேந்தா அவ்வளவு தான். நான் வெளில உக்காந்து பொன்னியின் செல்வன் எடுக்கப் போனேன். அண்ணன் வந்தார்.

”இங்க காலி பண்ணிட்டு, என் ஜி ஓ காலனி போறோம்”

“என்னது?? என்னத்துக்கு?”

“அங்க கடைத் தொறக்கப் போறோம்”

“இன்னைக்கு கொண்டு போனதுல நானும் பாலாவும் தின்னது போக மிச்சம் அப்படியே இருக்கு. அங்க போய் என்னத்த விக்கப் போறோம்?”

“அவன் சித்ரான்னம் தானல விக்கான். நம்ம அங்க ஒரு வீடெடுத்து பெஞ்சு போட்டு அளவு சாப்பாடு போடுவோம்.”

“அதுக்கு இன்னொருத்தன் இருக்காம்லா, கூரைப் போட்டு, சைடுல, பத்தாக்குறைக்கு ஒரு பாய் வேற பிரியாணி போடுதாரு”

“இப்படி பேசினா, பேசிட்டே இருக்க வேண்டியது தான். நம்ம அங்க போறோம். அவ்வளவு தான்”

பாலா வந்தான் “என்னல ஆச்சு உங்க அண்ணனுக்கும் ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி உயிர் போனாலும் பாளையங்கோட்டைல தான் போகும்னான். இன்னைக்கு இப்படி பேசுதான்”

குடுமி ஏன் ஆடுச்சுனு எனக்கு அடுத்த வாரம் தான் தெரிஞ்சது.

முந்தைய பாகங்கள்.

பாகம் 1

பாகம் 2

திருநெல்வேலில ரெண்டு விஷயம் ரொம்ப பிரபலம். ஒண்ணு, நெல்லையப்பர் கோயில் தேரு. ரெண்டு தசரா. இதைத் தவிர எங்க ஊரு பக்கத்துல நடக்குற கொடை, திருவிழா எல்லாம் போயிட்டு வருவோம்னாலும், இந்த ரெண்டு விஷயம் நடக்கும் போது தான் ஊரே களை கட்டும். அப்படி இருந்த ஊரை ஆப் சீசன்ல களை கட்ட வெச்சது எங்க மனோன்மணியம் சுந்தரனார் பல்கலைக்கழகம். தேசிய அளவுல ஹாக்கி, கபடி போட்டிகளை எங்க ஊர்ல நடத்த ஆரம்பிச்சாங்க. அதுல என்ன சுவாரசியம்னா, எல்லா தடவையும் மகளிர் மட்டும் போட்டிகள். ஊர்ல கிரிக்கட்ட தவிர மத்த விஷயம் தெரியாதவன்லாம் திடீர்னாப்புல கபடில புலி ஆகிட்டாங்க.

“நேத்து அந்த பூனாக் காரி ரைடு போனா பாத்தியால? என்னா வேகம்.”

“நீங்க எட்டு மணி மேட்ச் பாக்கலேல்லா, அந்த கேரளாக்காரி ரெண்டு பேரை தூக்கி விசிறிபுட்டால்லா?”

அப்படிங்குற மாதிரி உரையாடல்கள் டீக்கடைல ரொம்ப சாதாரணமாகிப் போச்சு.

ஒரு நாள் வீட்ல இருந்தா காய்கறி வெட்டுற வேலை குடுத்துடுவாங்கனு நண்பர்கள் கூடுற இடத்துக்கு போயிட்டு கதை அடிச்சுட்டு உக்காந்திருந்தேன். பாலா, குமார், ஐயப்பா, விஜய் எல்லாரும் இருந்தாங்க. திடீர்னாப்புல குமார்

“எலே வீட்டுக்கு போயிட்டு ரோஜாகூட்டம் கேசட் எடுத்துட்டு வாயேன்”னான்

மதியம் பன்னிரெண்டு மணி, இப்ப வீட்டுக்கு போனா, எப்படியும் யாராவது சாப்பிட வந்திருப்பாங்க, நம்ம பரிமாறணும்னு பயந்திட்டு “பாலா கொஞ்சம் போயிட்டு வாயேன். அப்படியே எங்க அண்ணன் கேட்டா, என்னப் பாக்கவேயில்லைனு சொல்லிடு”னு சொல்லி அனுப்பிச்சேன். போனவன் அரைமணி நேரமா காணவேயில்லை.

“ஒரு பாட்டு பதியலாம்னு அவனை அனுப்பி வெச்சோம் பாரு. இரு நான் போறேன்” அடுத்து குமார் போனான். மணி ஒண்ணாச்சு அவனையும் காணோம். அடுத்து அய்யப்பா, அடுத்து விஜய்னு எங்க வீட்டுக்கு போன எவனுமே திரும்ப வரலை. என்னமோ ஏதோனு எனக்கு பயம் வந்து வீட்டுக்குப் போனா..

வீட்டு முன்னாடி ஸ்போட்ஸ் ஷூவா கெடக்கு. எல்லா பயலுவோ சைக்கிளும் எங்க வீட்டு முன்னாடி தான் நின்னது. உள்ள போய் பாத்தா கேரளா ஸ்டேட் கபடி டீம் எங்க வீட்ல தான் சாப்பிட வந்திருந்தாங்க. பாலா, தண்ணி எடுத்துகிட்டு இருந்தான், குமார் தேங்காய் துருவிகிட்டு இருந்தான். ஐயப்பா என்ன பண்ணனு தெரியாம, சும்மா அங்க இங்க சுத்திகிட்டு இருந்தார். விஜய், அப்பளம் பொறிச்சிகிட்டு இருந்தான்.

“உன் பிரண்ட்ஸ் எல்லாம் இங்க வந்து கஷ்டப்பட்டுகிட்டு இருங்கானுவோ நீ எங்கல போய் சோவாரப் போன?” அம்மா.

அவனுங்க எதுக்கு இப்படி விழுந்து விழுந்து வேலைப் பாக்காணுவோனு எங்களுக்கு தான தெரியும். வந்த பிள்ளைகளுக்கு சாப்பாடு பிடிச்சதோ இல்லையோ, எங்க வீட்ல வர மலையாள சேனல் பிடிச்சது, அதனால அடுத்த பத்து நாளைக்கும் எங்க வீட்டுலயே சாப்பாடுனு முடிவு பண்ணிட்டாங்க. ஒரு தொகையும் அட்வான்ஸ் குடுத்துட்டு போயிட்டாங்க. அப்பா கைல இருந்து தொகைய வாங்கிட்டு காய்கறி, பலசரக்கு எல்லாம் நண்பர்களே வாங்கிட்டு வந்துட்டாங்க. அடுத்த பத்து நாளும் வேலை எங்க வீட்ல தான்னு அவங்களே முடிவு பண்ணிகிட்டானுங்க. கைல மிஞ்சின காசுல அப்பா அர்ஜெண்டா போய் நோட்டீஸ் அடிச்சுட்டு வந்துட்டாங்க. அன்னிக்கு சாயங்காலமே கிரவுண்ட்க்கு வர்ற காலேஜ் கோச் எல்லாம் பாத்து கேன்வாஸ் பண்ண பிளான்.

அண்ணனுக்கு ஹிந்தி தெரியும். அதனால அந்த பொறுப்பு அவர் கிட்ட போயிடுச்சு. அதுவும் போக, எங்க வீட்ல சாப்பிட்டு போன பொண்ணுங்க ஸ்போட்ஸ் ஹாஸ்டல்ல சொல்லி, நிறைய பேருக்கு எங்களை ஆல்ரெடி தெரிஞ்சு இருந்தது. அண்ணனுக்கு இந்த விஷயத்துல பக்க பலமா இருந்தது பாலா, எந்த டீம்ல எத்தன பேர் பாக்க நல்லா இருப்பாங்க, யார்கிட்ட எல்லாம் அண்ணன் பேசணும்னு முடிவு பண்ணதெல்லாம் அவந்தான். மத்தபடி வீட்டு வேலை எல்லாம் மத்த பசங்க பாத்துகிட்டாங்க. மேட்ஸ் முடிஞ்சதும் ஒரு பத்து பொண்ணுங்க செவப்பா, எங்க மெஸ்க்கு வந்தா மாதிரி விளம்பரம் ஹிந்து பேப்பர்ல முதல் பக்கம் குடுத்திருந்தா கூட வந்திருக்காது. எங்க தெருவ சுத்தி தங்கியிருந்த ஹாஸ்டல் பசங்க எல்லாம் எங்க கிட்ட வருஷ சந்தா கட்டி சாப்பிட வர ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. அப்போ எங்க கடைல கேரளா டீம், பூனா டீம், அப்புறம் மகராஷ்டிரா டீம் எல்லாரும் சாப்பிட வர ஆரம்பிச்சாச்சு.

ஐயப்பா அண்ணன் ஒரு நாள் எங்க எல்லாரையும் கூப்பிட்டாரு

“எலே, பிள்ளைகள் சாப்பிட வர்ற நேரம், இந்த ஹாஸ்டல் பசங்க வந்தா நமக்கு ஆபத்து. பாக்க வேற நல்லா இருக்காங்க. அதனால, இவங்க சாப்பிடும் போது இடம் இல்லைனு சொல்லிடுங்க.”

அதுல இருந்து எங்க கடைல இருந்து கடைசி பொண்ணு வெளில போற வரைக்கும், எந்தப் பையனையும் உள்ள விடாம் குமார் (போலீஸ் டிரைனிங்) பாத்துகிட்டான். ஒவ்வொரு மாநிலத்த சேந்தவங்க ஒவ்வொரு மாதிரி இருந்தாங்க. பாக்க வித்தியாசமா இருக்கும். கேரளா டீம் எல்லார் விளையாண்டதையும் பத்தி பேசிட்டே சாப்பிடுவாங்க. கடைசில அவங்க அரை இறுதிக்கு தகுதி பெறாம போனப்ப எங்க கடைல வெச்சு தான் மூணு பேர் ரெண்டு மணி நேரம் அழுதாங்க. பூனா டீம் ஜாலி டீம், சிரிக்குற சிரிப்புல வீட்டு கூரை எல்லாம் இடிஞ்சு விழுந்திடுமோனு எங்களுக்கெல்லாம் பயமா போச்சு.  மகாராஷ்டிரா டீம், அம்மா சப்பாத்தி போட கொஞ்சம் நேரமாச்சுன்னா கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம, அவங்களே மாவு பிசைஞ்சு போட்டு சாப்பிட்டுட்டு காசும் குடுத்துட்டு போயிடுவாங்க. நல்லா பழகவும் செஞ்சிட்டாங்க. இன்னும் அஞ்சு நாள் தான்னு நினைக்கும் போது எங்களுக்கே கஷ்டமா இருந்தது.

நடுவுல என்னாச்சுன்னா, மத்த கடைக் காரங்களுக்கு நாங்க கல்லா கட்டுறத பாத்து செம பொறாமை ஆகிப் போச்சு. பாவம் அவங்களும் எங்க கடைக்கு வழி கேட்டவங்க கிட்ட, அவங்களுக்கு தெரிஞ்ச  ஹிந்தில எல்லாம் பேசிப் பாத்தாங்க, ஒண்ணும் வேலைக்கு ஆகலை. அங்க வந்தவங்க எல்லாருக்கும் அன்னை மெஸ்சும் அதன் அதி தீவிர் உழைப்பாளிகளையும் ஏற்கனவே தெரிஞ்சிருந்தது. அதனால எங்க ஏரியால மட்டும் “நியூ அன்னை மெஸ்” “ஒரிஜினல் அன்னை மெஸ்” “ஒன்லி அன்னை மெஸ்”னு பல கடைகள் வர ஆரம்பிச்சது. ஆனா அவங்களுக்கு நேரம் ரொம்ப கம்மி. அதனால பேனர் வைக்க போட்ட காசைக் கூட எடுக்க முடியல.  கிளம்பும் போது பூனா டீம் கன்னியாகுமரி எல்லாம் பாக்கணும்னு ரொம்ப ஆசைப்பட்டுக் கேட்டதால, நம்ம நண்பர்கள் பட்டாளம் வேன் அமத்தி எல்லாரையும் கூட்டிட்டு போய் சுத்திக் காமிச்சிட்டு வந்தாங்க.

அந்த பத்து நாளும் பயங்கர வேலையும் கூத்துமா இருந்தாலும், ஒரு சின்ன சந்துக்குள்ள இருந்த எங்களை ஊருக்கே அடையாளம் காட்டினது அந்த கபடிப் போட்டி தான். இப்ப வந்தவங்க போயிட்டாங்க. ஆனா அவங்களால எங்களுக்கு வருஷ சந்தால சாப்பிட ஒரு 20 பேர் கிடைச்சுட்டாங்க.

அடுத்த பாகம்.. அடுத்த வாரம்.

முதல் பாகம்

கிபி – 2003.

அதுவரைக்கும் அடுப்படி வரைக்கும் கூட போகாத எங்களை முழு மூச்சா அடுப்படில கட்டிப் போட்ட வருஷம் அது. அப்பா ரொம்ப நாள் மார்க்கெட்டிங் வேலை பாத்ததால, எப்போவாச்சும் தான் வீட்டுக்கு வருவாங்க. அப்புறம் அந்த வேலைய விட்டதும், எங்க கூடவே இருக்க போறாங்கனு எங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். நானும் அண்ணனும் மட்டும் தான் வீட்ல. வீட்டுக்கு வந்த அப்பாவால ரொம்ப நாள் சும்மா இருக்க முடியலை. அப்படி ஆரம்பிச்சது தான் அன்னை மெஸ்.

மார்க்கெட்டிங் விஷயமா தமிழ்நாடு பூரா சுத்தினதால, எங்கப்பாக்கு பல இடங்கள்ல இருக்குற சின்ன சின்ன மெஸ் எல்லாம் பழக்கம். அது போல நம்மளும் ஒண்ணு ஆரம்பிக்கலாம்னு ஆசை. எங்களுக்கும் ஹோட்டல் வேலைன்னா என்னனு தெரியாது. அப்பா சொன்னா சரினு இறங்கிட்டோம். அப்புறம் தான் தெரிஞ்சது எவ்வளவு கஷ்டம்னு. அப்பாக்கு அம்மா சமையல் மேல அபார நம்பிக்கை. அதனால, மாஸ்டர் எல்லாம் ஒண்ணும் வைக்கலை. அம்மா காலைல எழுந்து, எங்களுக்கும், வரப் போற 10 (?!) பேருக்கும் சமைச்சிட்டு ஆபீஸ் போவாங்க. யாராச்சும் வந்தா (வரமாட்டாங்க) நாங்க இலைப் போட்டு பரிமாறி, எல்லாம் பண்ணுவோம். ஆனா அதே எங்களுக்கு பெரிய வேலையா இருக்கும்.

பொதுவா அம்மா ஆபீஸுக்கு வெளியூர்ல இருந்து ஆபீசர் யாராவது வந்தா, எங்களுக்கு ஆர்டர் கிடைக்கும். அதான் எங்களுக்கு பெரிய ஆர்டர். அதைக் கேரியர்ல வெச்சு யார் கொண்டு போய் குடுக்குறதுன்னு ஒரு பெரிய பிரச்சினை நடக்கும். அண்ணன் தான் முக்கால்வாசி நேரம் போவாங்க. என்னை போக சொல்றதுக்கு முன்னாடி நான் வீட்டை விட்டு ஓடிடுவேன்.

அப்படித்தான் ஒரு வாட்டி என்ன ஆச்சுன்னா, அம்மா ஆபீசுல கொஞ்சம் பெரிய விழா ஒண்ணு வந்தது. அப்போ வேலை எல்லாம் எதுவும் இல்லாம நாங்க ஒரு குரூப் சும்மா சுத்திட்டு இருந்தோம். நாங்கனா நான், எங்க அண்ணன், போலீஸ் குமார் மூணு பேருக்கு மட்டும் தான் வேலை இல்லை. பாலா, பொறியியல் கல்லூரிக்கு போய்கிட்டு இருந்தான். அப்புறம் ஐயப்பாவும் காய்கறி கடை செந்தில். ஒரு உதவின்னா எல்லாரும் வந்திடுவாங்க. ஆனா உதவி உதவியா இருக்குமாங்குறது வேற விஷயம்.

அம்மா அன்னிக்கு ஆபீசுக்கு லீவு போட்டு எல்லா ஐட்டமும் ரெடி பண்ணிட்டாங்க. நாங்க தான் போய் பரிமாறணும். மொத்தம்13 ஐட்டம் அதனால எங்க நண்பர்கள் பட்டாளம் எல்லாரும் பரிமாற வந்திருந்தாங்க. அந்த ஆபீஸ்ல பாக்கத்தான் எல்லாரும் டிப்டாப். திங்க ஆரம்பிச்சா, எல்லாரும் குண்டோதரன் தான். எங்களுக்கும் அளவு பாத்தெல்லாம் வைக்கத் தெரியலை. சீக்கிரம் காலி ஆகிடுச்சு. வந்த எல்லாரும் கேட்ட கேள்வி, கடை பேர் என்ன, கடை பேர் என்னனு தான். அப்போ எங்க கடைக்கு பேரெல்லாம் வைக்கலை. நோட்டிஸ் அடிக்கணும்னு கூட தோணலை.

வீட்டுக்கு வந்து காலி பாத்திரத்தை எல்லால் விளக்கப் போட்டுட்டு நடந்ததை எல்லாம் சொன்னோம். அப்பாகிட்ட ரிப்போர்ட் பண்றது ரொம்ப கஷ்டம். பாராட்டினவங்க எங்க பாத்து பாராடுனாங்கங்குற வரை சொல்லணும். கடைக்கு பேர் இல்லாததால, அடுத்தாப்ல வர்றவங்க எப்படி வருவாங்க அப்படின்னு ஒரு கேள்வி வந்தது. அப்போ எங்க கடைக்கு நாங்க வெச்ச பேர் தான் அன்னை மெஸ்.

அடுத்த பாகம் விரைவில்….