Archive for ஜூன், 2016


tap-repairவீடு மாத்துனப்போ இந்த பிரச்சினை வந்துச்சு.

வீட்டு நிலைமை அவ்வளவு நல்லா இல்லை. அப்பாவோட வியாபாரம் படுத்திடுச்சு. சொந்த வீட்டை வித்து பைசல் பண்ணியும் கடன் குறையல. காசு போயிடுச்சேனு கூட அப்பா அவ்வளவு கவலைப்படலை. ஆனா நல்லா போயிருக்க வேண்டிய வியாபரம் நஷ்டமாயிடுச்சேங்குற கவலை அவரை வேற எந்த வேலையயும் செய்ய விடலை. ஒவ்வொரு நாளும் உக்காந்து எந்த நிமிஷத்துல எங்க தப்பு விட்டோம்னு யோசிச்சு யோசிச்சு அவரோட காலம் செலவழிஞ்சது. அவர் கூட உக்காந்து பழசை அசை போட எனக்கு விருப்பம் இல்லை, நேரமும் இல்லை.

ஆனா ஒரு சின்ன வீட்டுல ஒருத்தரை மட்டும் தனியா விடுறது கஷ்டம். எங்க சொந்த வீடு எட்டு கட்டு வீடு. புது வீட்டுல மூணு ரூம் அப்புறம் ஒரு அடுக்களை. நினைச்சாக் கூட ஒருத்தரை ஒருத்தர் பாத்துக்காம இருக்க முடியாது. இவ்வளவு கஷ்டத்துலயும் எனக்கு எங்க வாடகை வீட்டுல பைப் தண்ணி இருந்ததுதான் ஒரே ஆறுதல். பழைய வீட்டுல பைப் தண்ணி கிடையாது. மோட்டர் கிடையாது. குளிக்கவும், பாத்திரம் கழுவவும் கிணத்துல இருந்துதான் தண்ணி இறைக்கணும். வீட்டுக்கு வெளில இருந்த முனிசிபாலிட்டு குழாய்லதான் குடிக்கவும், சமைக்கவும் தண்ணி பிடிக்கணும். ஷவர்ல குளிக்குறதெல்லாம் கனவுல மட்டும்தான். குடிக்கவும் சமைக்கவும் தண்ணிய பாத்து பாத்து செலவு பண்ணனும்.

அப்பா கவலைப்பட்டுட்டேதான் இருந்தார். ஆனா வீட்டுல உலை பொங்கணுமே!! அதனால நான் ஒரு பிரஸ்ல வேலைக்கு சேர்ந்தேன். பள்ளிக்கூடம் மாதிரியோ காலேஜ் மாதிரியோ வாழ்க்கை சுலபமா இல்லை. பன்னிரெண்டு மணி நேரம் குறுக்குடைய வேலை பாத்தாதான், 75 ரூவா சம்பளம் கிடைக்கும். வளர்ந்தது எவ்வளவு பெரிய தப்புனு அப்போ தான் தெரிஞ்சது. லீவ் கிடயாது. நாலு மணி நேரத்துக்கு ஒருக்க 20 நிமிஷம் ஓய்வு. ஆனா ஒவ்வொரு வாரமும் சனிக்கிழமை நைட் சம்பளம் குடுத்துருவாங்க. ஒரு வாரம் பட்ட கஷ்டம் எல்லாம் பறந்து போயிரும். அதை விட அம்மா கைல அந்தக் காசை குடுக்கும்போது அவங்க பெருமையா சிரிப்பாங்க, அது போதும். பிரியாணி சாப்பிட்ட நிம்மதி கிடைக்கும். பால்காரன், காய்கறிக்காரன் எல்லாருக்கும் கடன் பாக்கி கட்டிட்டு ஞாயித்துகிழமை மட்டும் பயங்கர சாப்பாடு. வாழ்க்கை ஒரு மாதிரி பிடிபட ஆரம்பிச்சுது. ஞாயித்துக்கிழமை மதியம் மட்டும் பாத்திரம் விளக்குறது நம்ம டூட்டி. வேலை மேல, கூட வேலை செய்யுறவங்க மேல இருக்குற கோவத்த எல்லாம் பாத்திரத்து மேல காட்டி முடிச்சா, மனசு லேசாயிடும்.

அப்படித்தான் அன்னிக்கு பாத்திரம் விளக்கி முடிச்சிட்டு, அக்கடானு உக்காந்திருந்தேன்.

“ஏலே”னு அடுக்களைல இருந்து ஒரு சத்தம். அம்மாதான் கூப்பிட்டாங்க. அங்க போனா, குழாயில தண்ணி நூலைப் போல விழுந்திட்டு இருந்தது.

“எப்பவுமே குழாயை இருக்கமா மூடணும், சரியா. ஒழுகுறது தண்ணி இல்லலே.. நம்ம பணம்” போற போக்குல அம்மா சொல்லிட்டு போயிட்டாங்க. அதுல இருந்து என் கண்ணு பூரா குழாய் மேல தான். கிடைக்குறது மாசம் 450 ரூவா. அதுவும் இப்படி ஒழுகிடுச்சுன்னா. நெல்லையப்பர் கோயில்ல இருக்குற ஜோசியக்காரி என்ன ‘ஓட்டகைக்காரா’னு தான் கூப்பிடுவா. எவ்வளவு இறுக்கமா வெச்சாலும் விரலுக்கு நடுவுல ஓட்டை வரத்தான் செய்யுது. அதுல விழுற காசு பத்தாதுன்னு குழாய் வழியாவும் போச்சுன்னா, என்னதான் மிஞ்சும்? அம்மா சொன்னதும் சரிதான். திடீர்னாப்புல கோயில்ல ஒரு திருவிழா வரும், தீர்வை கட்ட வேண்டி வரும். எதுவுமே இல்லைனா சொந்தக்காரன் எவனாச்சும் எறும்பு கடிச்சு செத்துருவான். குழாய் ஒழுகுறதும் நிக்கலை; காசும் கைல நிக்கலை.

காலம் ஓடிச்சு. டிஜிட்டல் பிரிண்டர்ஸ் வந்து எனக்கு பிரஸ் வேலை போச்சு. ஆனா இன்னும் நல்ல சம்பளத்துல வேற வேலை கிடைச்சது. வீடு மாறினோம். ஒவ்வொரு வாட்டி வீடு மாறும் போதும் நாந்தான் முதல்ல போய் பாப்பேன். முக்கியமா குழாய். ஒரு பத்து வாட்டி திருப்பி தண்ணி ஒழுகுதானு பாக்குறது. அப்படியே ஒழுகாம இருந்தாலும், சந்தேகத்துக்கு சாம்பாரா வீட்டு ஓணர்ட எல்லா குழாயையும் ஒரு தடவை மாத்த சொல்லிருவேன். சில சமயம் கைல இருந்து நானே காசு போட்டிருக்கேன். பையம் இப்படி அரை லூசாயிட்டானேனு அம்மாக்கு கவலை. படட்டும். எங்க அப்பா எந்த இடத்துல எத்தன குழாயை மூட மறந்தாரோ, நான் சம்பாதிச்சதெல்லாம் கடன் அடைக்கவே சரியா போச்சு. ஆனா அம்மா சொன்னது சரிதான். இது வெறும் மூட நம்பிக்கை இல்லை.

எப்பல்லாம் குழாயில தண்ணி ஒழுகுச்சோ, அப்பொல்லாம் எதுனா செலவு. கடைசி வாரம் வரைக்கும் நம்மள சீந்த நாய் இருக்காது, குழாய் ஒழுக ஆரம்பிச்ச உடனே ஒரு சொக்காரன் கல்யாண காசு வாங்க வந்து நிப்பான். வீட்டுக்கு விருந்தாள் வருதானு நான் காக்கா கத்துற வரைக்கும் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. காலைல பல்லு விளக்கும் போதே தெரிஞ்சுரும். கடன் கூடயே வளந்ததால தண்ணிய மிச்சம்பிடிக்கவும் காச மிச்சம்பிடிக்கவும் இயல்பாவே வரும். அப்பா அம்மாக்கு தான் சிரமம். அவங்களால நான் டைட்டா மூடின குழாய டக்குனு திறக்க முடியாது. என்னை மாதிரியே டைட்டா மூடலைனா நான் திட்டுவேன். ஒரு வழியா எட்டு வருஷம் உழைச்சு அப்பா பட்ட கடனை எல்லாம் அடைச்சு நிமிர்ந்தா, எனக்கு வயசாயிடுச்சு. கல்யாணம் பண்ணனும். வீடு வாங்கணும். அதுக்கு… லோன் வாங்கணும். செலவே இல்லைனா கூட குழாய் ஒழுகுதானு பாத்தே வயசாயிடுச்சு. எட்டு வருஷ வாழ்க்கையை திரும்பிப் பாத்தா ஒவ்வொரு வீட்டு குழாயும்தான் நினைப்பிருக்கே தவிர அங்க எப்படி வாழ்ந்தோம்னு சுத்தமா நினைவில்லை.

நம்மூரு பொண்ணைத்தான் கட்டினேன். எல்லா கடன் விவரம், சம்பள விவரம் எல்லாம் சொன்ன பின்னாடி “நம்ம வாழ்ந்துடலாம்ங்கனு” நம்பிக்கையோட சொல்லிச்சு. உண்மைய சொல்லணும்னா அது என்னை நம்பி கல்யாணம் கட்டலை. நாந்தான் அவளை நம்பி கட்டினேன். அவங்க பூர்வீக கிராமத்துலதான் கல்யாணம் நடந்தது. பெருசா ஒரு சத்தமும் வராது. காலைல குயில் கூவுறது, மாடு கத்துறது தான். டி.வி சத்தம் கூட பஞ்சாயத்து ஆபீஸ்ல மட்டும்தான். கல்யாணம் முடிஞ்சு சாந்திமுகூர்த்தம்னு சொன்னாங்க. அடுத்த நாள் காலைல கொவிலுக்கு வேற போகணும். சினிமால காட்டுற மாதிரி பட்டுப் புடவைல இவ ரூமுக்கு வருவானு பாத்தேன். அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. பருத்தி கட்டிட்டுதான் வந்தா. அப்படி இப்படி பேசிட்டு வெக்கமெல்லாம் விட்டுப் போயி வேர்வைல இயங்க ஆரம்பிக்கும் போது தான் அந்த சத்தம் கேட்டுச்சு.. நிப்பாட்டுன உடனே என் பொண்டாட்டி வேற பயந்துட்டா…

“என்னங்க ஆச்சு”

“என்னடி சத்தம் அங்க… எங்கயாச்சும் குழாய் ஒழுகுதோ?”

paarthu

 

நாம் இணைந்திருந்த பொழுது சன்னலின் வெளியே பெய்த மழையோசையை
இன்றைய மழையோசையுடன் என் மனம் ஒப்பிடாமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

நாம் நடந்து வந்த பாதையில் இருந்த தெருவோர குழந்தைகள் சிரிக்கையில்
என் உதடுகள் என்னையறியாமல் சிரிக்காமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

நாம் சேர்ந்து சென்ற இடங்கள் என் பாதையில் என்றும் குறுக்கிடாமல்
பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

நாம் அந்தப் பூங்காவில் நட்டு வைத்த சின்னச் செடி இன்று மரமான பின் கூட
அதன் வேர்கள் தாகத்தில் தவிக்காமல் பார்த்துக் கொள்கிறேன்.

அன்றும் இன்றும் என்றும் பல நேரங்களில்
சில பெண்களால்.. சில வற்புறுத்தல்களால்
மனம் சலனமடையாமல்
.
.
.
.
பார்த்துக் கொள்கிறேன்