முகலாய மன்னர்களிலேயே எனக்கு பிடித்த பிடிக்காதவர் இவர்தான். காந்தியைப் போல ஹிட்லரைப் போல, ஒரு வரைமுறைக்குள் உட்படாதவர். லவ் ஃபெயிலியர் பார்ட்டி. அதுக்கப்புறம் ஆசைக்காக கல்யாணம் பண்ணிக்காம கடமைக்காக பண்ணியவர். மது அருந்தாதவர். இந்தியாவில் முதன் முதலா மூக்கு கண்ணாடி போட்டப் பெருமைக்குரியவர். முகலாயப் பேரரசின் கடைசி சொல்லிக் கொள்ளும்படியான ராஜா.

என்னதான் இருந்தாலும் கலை மேலயும் கலைஞர்கள் மேலயும் தலைவருக்கு இருந்த வெறுப்பு தான் ஹைலைட். மனுஷனுக்கு சுத்தமா பிடிக்காது. பாட்டு பாடினவன், சிலை செதுக்குனவன எல்லாம் செதுக்கி எடுத்துட்டாப்புல. கலை மேல நாட்டமே இல்லாம ஒரு மனுஷனால இருக்க முடியுமா? ஒரு வேளை அப்படி இருந்தா என்ன காரணமா இருக்கும்? எந்தக் கலையுமே சலனம் ஏற்படுத்தாத அந்த மனசு எவ்வளவு ரணப்பட்டு இருக்கும்?

சில நேரங்கள்ல முகலாய சாம்ராஜ்யம் மாதிரி சாபம் வாங்கின சாம்ராஜ்யம் எதுவுமே இல்லைனு தோணும். அப்புறம் கிரேக்க புராணங்கள் படிச்சா அந்த எண்ணம் போயிரும். அம்மாவையும், அப்பாவையும் தம்பியையும் நம்பி கட்டிப்பிடிக்க முடியாட்டி, உலகமே சொந்தமா இருந்தா என்ன? இல்லாட்டி என்ன? சாபம் வாங்கின ஒரு பிறவி. ஆனா வரலாற்றுல அழிக்க முடியாத பல தடங்களை பதிச்சவர் இந்த ஔரங்ககீப்.

சில நேரங்கள்ல, நம்ம வரலாற்றுப் பாடங்கள் வெறும் வருஷங்களைப் பட்டியலிடும் ஒரு புத்தகமாயிடுச்சோனு எனக்கு ரொம்ப கவலையாயிருக்கு. இந்த மாதிரி மனுஷங்க எல்லாம் நம்ம நாட்டுல இருந்திருக்காங்க. இவனே இங்கிலாந்துல பொறந்திருந்தா ஷேக்ஸ்பியர் இவனைப் பத்தி ஒரு சோக நாடகம் எழுதியிருப்பார். நம்ம நாட்டுல சில நாயகர்களை மட்டுமில்ல பல வில்லன்களையும் மதிக்குறதில்லை. நமக்குத் தேவை ஒரு பொழுதுபோக்கு. அதுக்கு இருக்கவே இருக்கார் துக்ளக்.

என்னமோ போங்க மக்களே.

Advertisements