Archive for ஏப்ரல், 2014


ஆய்தம் மிக முக்கியமான ஒரு தமிழ் எழுத்து. பிற மொழிகளில் இதை இல்லை என சொல்ல முடியாது. ஆனால் இதன் மாறுபட்ட உபயோகங்கள் தமிழ் எவ்வளவு முழுமையான ஒரு மொழி என்பதை அழுத்திச் சொல்லும். பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னாடி எழுதப்பட்ட இலக்கண நூலான தொல்காப்பியத்தில், ”ஓய்தல், ஆய்தல், நிழத்தல், சாஅய், ஆவயின் நான்கும் உள்ளதன் நுணுக்கம்” அப்படின்னு சொல்லிருக்கு. அதாவது இந்த எழுத்துக்கு பின்னாடி வர்ற வல்லினத்தை மேற்கண்ட ஒலியமைப்புகளில் நுணுக்க ஆய்தம் பயன்பட்டிருக்கணும். 

இதை கேடயத்தில் இருக்கும் மூணு புள்ளிகளுக்கு நேராய் சொல்லுவாங்க. சில தமிழ் பாடப் புத்தகங்கள்லயும் அப்படித்தான் இருக்கு. ஆனா இந்த எழுத்து சங்க காலத்துல இருந்து இருக்கு. சங்க காலத்துல ஆயுதம் என்னும் வார்த்தை வரவே இல்லை. ஆயு, ஆயுங்கால, ஆயும், ஆயுள் போன்ற வார்த்தைகள்தான் இருக்கே தவிர ஆயுதம்னு எங்கேயும் இல்லை. வேணும்னா இந்த எழுத்து மேல ஆசை இருக்குற யாரோ கேடயம் செஞ்சிருக்கலாம். அதே மாதிரிதான் தாலியும்.

இன்னைக்கு தமிழ் கலாசாரம், பண்பாடு அப்படி இப்படினு கத்துறவங்க கொஞ்சம் அகநானூறு படிச்சா நலம். அகநானூறுனா என்னன்னா “உள்ளம் ஒன்றுபட்ட தலைவனும் தலைவியும் ஊழினால் ஒன்று கூடி தாம் உணர்ந்த இன்பம் இதுதான் என பிறருக்குச் சொல்ல முடியாமல் உள்ளத்தே அனுபவிக்கும் உணர்ச்சியே அகம்” மேல எங்கேயுமே தாலி, மங்கல நாண்னு எதுவுமே இல்லை. ஆனால் ஊழினால் ஒன்று கூடிருக்காங்க.. ஆனா இந்த தமிழ் வழி வந்த மக்கள் நாம, ரொம்பத்தான் சீன் போடுறோம். 

சில நேரங்கள்ல, ஒரு காலத்துல நம்ம கலாசாரத்துல எவ்வளவு முன்னேறியிருந்தோம்னு நினைக்கு பெருமையா இருக்கு. அதே நேரம் இதெல்லாம் சரியாத் தெரியாம இப்படி பேசுறாங்களேனு கவலையாவும் இருக்கு. தமிழுக்கு ரென் அண்டு மார்ட்டின் போல ஒரு எளிய இலக்கண முறை வேணும்னு சொல்லுறாங்க. அவசியமில்லைங்குறது என் கருத்து. நம்ம குழந்தைகளுக்கு இதை நம்மளே சொல்லித் தரலாம்.

தமிழ் மொழிக்கு எதுக்கு செம்மொழி அந்தஸ்து குடுத்தாங்கனே பாதி பேருக்குத் தெரியலை. 2000 வருஷத்துக்கு முன்னால் எழுதின சங்கப் பாடல்ல “ஏற்றுக உலையை; ஆக்குக சோறை”னு இருக்கு. இப்பவும் அதே வார்த்தையைத் தான் நாம பயன்படுத்துறோம். மெல்லத் தமிழ் இனி சாகும்னு எல்லோரும் சொல்லி பயப்படுறாங்க. எனக்கு அந்தக் கவலை இல்லை சார். அழிக்க வல்ல எல்லாத்தையும் விட தமிழ் மிகப் பெரியது.

அனைவருக்கும் தமிழ் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்.

முகலாய மன்னர்களிலேயே எனக்கு பிடித்த பிடிக்காதவர் இவர்தான். காந்தியைப் போல ஹிட்லரைப் போல, ஒரு வரைமுறைக்குள் உட்படாதவர். லவ் ஃபெயிலியர் பார்ட்டி. அதுக்கப்புறம் ஆசைக்காக கல்யாணம் பண்ணிக்காம கடமைக்காக பண்ணியவர். மது அருந்தாதவர். இந்தியாவில் முதன் முதலா மூக்கு கண்ணாடி போட்டப் பெருமைக்குரியவர். முகலாயப் பேரரசின் கடைசி சொல்லிக் கொள்ளும்படியான ராஜா.

என்னதான் இருந்தாலும் கலை மேலயும் கலைஞர்கள் மேலயும் தலைவருக்கு இருந்த வெறுப்பு தான் ஹைலைட். மனுஷனுக்கு சுத்தமா பிடிக்காது. பாட்டு பாடினவன், சிலை செதுக்குனவன எல்லாம் செதுக்கி எடுத்துட்டாப்புல. கலை மேல நாட்டமே இல்லாம ஒரு மனுஷனால இருக்க முடியுமா? ஒரு வேளை அப்படி இருந்தா என்ன காரணமா இருக்கும்? எந்தக் கலையுமே சலனம் ஏற்படுத்தாத அந்த மனசு எவ்வளவு ரணப்பட்டு இருக்கும்?

சில நேரங்கள்ல முகலாய சாம்ராஜ்யம் மாதிரி சாபம் வாங்கின சாம்ராஜ்யம் எதுவுமே இல்லைனு தோணும். அப்புறம் கிரேக்க புராணங்கள் படிச்சா அந்த எண்ணம் போயிரும். அம்மாவையும், அப்பாவையும் தம்பியையும் நம்பி கட்டிப்பிடிக்க முடியாட்டி, உலகமே சொந்தமா இருந்தா என்ன? இல்லாட்டி என்ன? சாபம் வாங்கின ஒரு பிறவி. ஆனா வரலாற்றுல அழிக்க முடியாத பல தடங்களை பதிச்சவர் இந்த ஔரங்ககீப்.

சில நேரங்கள்ல, நம்ம வரலாற்றுப் பாடங்கள் வெறும் வருஷங்களைப் பட்டியலிடும் ஒரு புத்தகமாயிடுச்சோனு எனக்கு ரொம்ப கவலையாயிருக்கு. இந்த மாதிரி மனுஷங்க எல்லாம் நம்ம நாட்டுல இருந்திருக்காங்க. இவனே இங்கிலாந்துல பொறந்திருந்தா ஷேக்ஸ்பியர் இவனைப் பத்தி ஒரு சோக நாடகம் எழுதியிருப்பார். நம்ம நாட்டுல சில நாயகர்களை மட்டுமில்ல பல வில்லன்களையும் மதிக்குறதில்லை. நமக்குத் தேவை ஒரு பொழுதுபோக்கு. அதுக்கு இருக்கவே இருக்கார் துக்ளக்.

என்னமோ போங்க மக்களே.

காதலிக்க நேரமில்லை படத்துல நாகேஷோட படக்கம்பெனி பேர் இது. படம் எடுக்குறோம் எடுக்குறோம்னு சொல்லுவாரு கடைசி வரைக்கும் படம் எடுக்கவே மாட்டார். ஆனா அவர் பண்ணுற தமாஷ் எல்லாம் ரொம்ப பிரபலம். எனக்கும் ரொம்பப் பிடிச்ச படம். இப்போ எதுக்கு இதை சொல்றேன்னா… எனக்கும் தெரிஞ்சு ஏகப்பட்ட ஓஹோ புரொடக்‌ஷன்ஸ் இருக்கு.

எல்லாம் இந்த நாளைய இயக்குனர் பண்ணுற வேலை. என் கூட சுத்துற பல பேர் குறும்படம் எடுக்குறேன்னு சொல்லிட்டு திரியுறாங்க. ரெண்டு மூணு பேர் எடுக்கவும் செஞ்சுட்டாங்க. என்னோட முயற்சி தான் பாதியிலேயே நிக்குது.. எப்பவும் போல. அதுலயும் நான் எழுதின ஒரு கதை படுற பாடு இருக்கே. அந்தக் கதைய எழுதி மூணு வருஷம் ஆச்சு, அப்போல இருந்து இப்போ வரைக்கும் நானும் எடுக்கணும் எடுக்கணும்னு பாக்குறேன் முடிய மாட்டேங்குது.

என்ன பிரச்சினைனா, கதையில ஒரு அழகான பொண்ணு வரணும். ரொம்ப கஷ்டம். அதுலயும் நமக்குத் தெரிஞ்ச பொண்ணுங்களுக்கு நடிக்க விருப்பமில்லை. நடிக்கத் தெரிஞ்ச பொண்ணுங்களை நமக்குத் தெரியலை. காசு குடுத்து யாரையாச்சும் நடிக்க வைக்கலாம்னு பாத்தா காசில்லை. கேமராவும் மற்ற உபகரணங்களையும் நமக்கு ஒரு அளவுக்குத் தான் கையாளத் தெரியும். தெரிஞ்ச வரைக்கும் சொதப்பி நடிக்க வந்தப் பொண்ணைத் திரும்பத் திரும்ப வரச் சொல்றதும் அவ்வளவு நல்லா இருக்காது.

அதோட கொடுமை என்னன்னா, என்னால கதைல தெளிவா சொல்ல முடிஞ்ச அளவுக்கு நடிக்குறவங்ககிட்ட சொல்ல முடியுமானும் தெரியலை. ஆனா இந்த வருஷத்துக்குள்ள கண்டிப்பா அந்தக் கதைய எடுக்கணும்னு மட்டும் தோணுது.

வாழ்த்துக்கள் சொல்லுங்க மக்களே.. உங்க வாய் முகூர்த்தம் பலிக்கட்டும்.

சின்ன வயசுல ஒருமைப்பாட பத்தி ஒரு பாடு கிளாஸ் எடுப்பாங்க. அதோட உண்மையான அர்த்தம் தமிழ்நாட்டுல ரெண்டு இடத்துல மட்டும்தான் இருக்கு. ஒண்ணு சினிமா தியேட்டர்.. இன்னொண்ணு டாஸ்மாக். டாஸ்மாக் பத்தி எல்லாம் எழுதி தீர்த்துட்டதால, நம்ம சினிமா தியேட்டர் பத்தி பாப்போம். கழுதை கெட்டா குட்டிச் சுவரு.. நான் கெட்டா திருநெல்வேலிதான்.

தடுக்கி விழுந்தா தியேட்டர் அப்படிங்குறதுக்கு எங்க ஊர் ஒரு உதாரணமா சொல்லலாம். சில தியேட்டரெல்லாம் எங்கப்பா ஸ்கூல் படிக்கும் போதுல இருந்து இருக்கு. பசங்க எல்லாம் வெளில போனோம்னா, ஒண்ணு தின்னுட்டு வருவோம் இல்ல படம் பாத்துட்டு வருவோம்.

திருநெல்வேலி டவுண்ல பஸ் ஸ்டாப் பேரே ஒரு காலத்துல இப்படித்தான் இருந்தது. சிவசக்தி தியேட்டர் ஸ்டாப், செண்ட்ரல் தியேட்டர் ஸ்டாப், ரத்னா தியேட்டர் ஸ்டாப், ராயல் தியேட்டர் ஸ்டாப், அருணகிரி தியேட்டர் ஸ்டாப் கடைசில கணேஷ் தியேட்டர் ஸ்டாப். இப்படி ஸ்டாப்கு ஸ்டாப் தியேட்டர் தான். அதனால படம் பாக்குறதுக்கு மட்டும் குறையே கிடையாது. அதுலயும் லீவுக்கு சொந்தக்காரங்க எல்லாம் வந்துட்டாங்கன்னா அவ்வளவுதான், படத்துக்கு போறது ஒரு திருவிழா மாதிரி இருக்கும்.

சில படங்கள மறக்க முடியாது, அதே மாதிரி சில தியேட்டர்களை மறக்கவே முடியாது. முருகன்குறிச்சில செல்வம் தியேட்டர்னு ஒண்ணு இருந்தது. அங்க தான் நான் முதன் முதல்ல தனியா படம் பாக்க ஆரம்பிச்சேன். கார்த்திக் நடிச்ச பிஸ்தானு ஒரு படம். அதைதான் தனியா முதன் முதல்ல பாத்தேன். அதுக்கு முன்னாடி படத்துக்கு போகணும்னா அண்ணனுக்காகவோ இல்லை அப்பாவுக்காகவோ காத்திருக்கணும்.

முன்னெல்லாம் இண்டெர்வெல் அப்போ உள்ளயே முறுக்கு, கடலைமிட்டாய் எல்லாம் கொண்டு வந்து விப்பாங்க. இப்ப ஏன் அந்த விஷயமெல்லாம் இல்லைனு தெரியலை. ரத்னா தியேட்டர்லதான் எல்லா ரஜினி படமும் ரிலீஸ் ஆகும். மெஸ்ல வேலை பாக்கும்போது தமிழ் புத்தாண்டுக்கு காலைல டவுண் மார்க்கெட்டுல காய்கறி வாங்கிட்டு வந்துகிட்டிருந்தோம். காலைல மூணு மணி இருக்கும். ரத்னா தியேட்டர் வாசல்ல சரியான கூட்டம். நின்னு நின்னு களைப்பாகி எல்லாரும் அங்கேயே பேப்பர் துண்டு எல்லாம் விரிச்சு படுத்திருந்தாங்க. நாங்க சும்மா ஒரு நிமிஷம் வண்டிய நிப்பாட்ட, கூட வந்த பய சத்தமா “சூப்பர் ஸ்டார்”னு கத்திட்டான். தூங்கிட்டு இருந்தவங்க எல்லாம் சுச் போட்டா மாதிரி எந்திரிச்சு “வாழ்க! வாழ்க”னு கத்த ஆரம்பிச்சுட்டானுங்க. அதுல பாதி பேர் டிக்கட் குடுக்க ஆரம்பிச்சாச்சுனு கவுண்டருக்குத் தாவ அங்க ஒரே தள்ளு முள்ளு. நாங்க மாட்டிகிட கூடாதேனு அங்க இருந்து ஒரே ஓட்டம் எடுத்துட்டோம்.

Rathna Theater, Tirunelveli

Rathna Theater, Tirunelveli

இப்போ எப்படினு தெரியலை. 2004 ல பாம்பே தியேட்டர்ல 10 ரூவா டிக்கட் உண்டு. செவ்வாய்கிழமை மட்டும் மின்சார வாரியம் பாளையங்கோட்டைல மதியம் கரண்ட் கட் பண்ணிடுவாங்க. பாம்பே தியேட்டர் 10 ரூவா டிக்கட் கவுண்டர்ல போய் நிக்க, பயங்கர சைக்கிள் பந்தயமே நடக்கும். 10 ரூவா டிக்கட், ரெண்டு ரூவா சைக்கிள் பாஸ், 3 ரூவா சம்சா, சந்தோஷமா ஒரு மதியம் கழிஞ்சுடும். இப்படி சினிமா தியேட்டர் பத்தி பலப் பல நினைவுகள்.

Bombay

முதல்ல எங்க ஊர்ல மூடின சினிமா தியேட்டர் செல்வம். சேது, பாரதி, எட்டுப்பட்டி ராசா எல்லாம் முதல் ரவுண்ட்ல நல்லாவே போகலை. செகண்ட் ரவுண்ட் செல்வம் தியேட்டர்ல எடுத்துதான் அந்தப் படம் எல்லாம் பயங்க ஹிட் ஆகி ஓடிச்சு. அங்க கார்த்திக் படம் எல்லாமே எடுப்பாங்க. உள்ளத்தை அள்ளித்தா, பிஸ்தா, கோகுலத்தில் சீதை எல்லாம் அங்கதான் பாத்தேன். மூடினப்போ ஒரு மாதிரி கஷ்டமா இருந்துச்சு. இப்போ ஊர்க்கு போகும்போது ராயல் டாக்கீஸ் மூடிட்டதா சொன்னாங்க. ராயல் டாக்கீஸ் மறக்க முடியாத ஒரு தியேட்டர்.

நாங்க பதினொண்ணாம் கிளாஸ் படிக்கும் போது பல கல்சுரல்ஸ் அப்படி இப்படினு கலந்துகிட்டு, பல ஸ்கூல் பசங்க கூட பழக்கமாச்சு. இப்ப மாதிரி அப்போ செல் போனெல்லாம் கிடையாதுல்ல. பஸ் ஸ்டாப்ல பாத்துகிட்டாதான் உண்டு. ஆனா அந்த குறிப்பிட்ட வருஷம் மட்டும், எந்த ஸ்கூல் பையன வேணும்னா ராயல் தியேட்டர்ல பாக்கலாம். அங்கத்தான் “துள்ளுவதோ இளமை” படம் ரிலீஸ் ஆச்சு. டைரக்டர், நடிகர் எல்லாம் யாருன்னே தெரியாது.. பாட்டெல்லாம் சரியான ஹிட். அதனால பசங்க முதல் நாளே படத்துக்கு போயாச்சு. போயிட்டு வந்தவங்க முகத்துல ஈயாடலை.. முக்கியமா அங்க காலைல ஷோவுக்கும் மதியம் ஷோவுக்கும், அந்தப் படத்துக்கு பொண்ணுங்களுக்கு டிக்கட் குடுக்க மாட்டாங்க. அதனால தியேட்டர் பூரா எங்க அராஜகம் தான். ஒரு காலத்துல ஹரிதாஸ் படம் 3 வருஷம் ஓடின தியேட்டர் அது. போஸ்டர் அடிச்சு ஓய்ஞ்சு போயி சிமெண்டுல செதுக்கியே வெச்சுட்டாங்க. இப்போ தியேட்டரே இல்லை.

இதையெல்லாம் மனசுல வெச்சு, ஒன்பது குழி சம்பத் படக்குழுவினர், திரையரங்க தினம்னு ஏப்ரல் 18அ கொண்டாடுறாங்க. நிச்சயம் பாராட்டப்பட வேண்டிய ஒரு விஷயம். உங்களுக்கும் திரையரங்கம் சம்பந்தமா எதுனா நினைவுகள் இருந்தா 16ம் தேதிக்குள்ள எழுதி இங்க பதிவு பண்ணுங்க. பரிசுகள் காத்திருக்கு.

9780670087013

 

ரொம்ப நாளா இந்த மாதிரி புத்தகம் வாங்கணும்னு ஆசை. புத்தகம் வர்றதுக்கு முன்னாடியே அவுட்லுக் ட்ராவலர்ல இந்தப் புத்தகத்தோட ஒரு பகுதி வந்துடுச்சு. படிச்சுப் பாத்து அன்னிக்கே முடிவு பண்ணது வாங்கணும்னு. இப்போதான் அமைஞ்சது. ஸ்கூல்ல வாத்தியாருங்க கூட பிக்னிக் போன அனுபவம் நம்ம எல்லோருக்குமே இருக்கும். அங்க போகாத, இங்கப் போகாத, அங்க நிக்காதனு அவங்க பண்ணுற அலப்பறையே ஒரு தினுசா இருக்கும். படிச்சு முடிச்சு சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சு, அடுத்த ஊருக்கு பஸ் இத்தனை மணிக்கு, அதுக்குள்ள அங்க போகணும்னெல்லாம் டென்ஷனே இல்லாம ஊர் சுத்துவோம் பாருங்க அதுதான் சுகம்.

ஆனா இந்த புத்தகத்தை எழுதின ஸ்ரீநாத் பெரூர் கொஞ்சம் வித்தியாசமானவர் போல இருக்கு. இந்தியா பூரா பேக்கேஜ் டூர்ல சுத்தியிருக்கார். அதுதான் “If it’s Monday It must be Madurai” அருமையான வகையான டிராவல். பேக்கேஜ் டூர்னா நமக்கு மட்டும் திட்டம் போட்டும் டிராவல் கம்பெனில அனுப்புவாங்களே அது மாதிரி இல்லை. ஒரு குருப்போட சேர்ந்து ஊர சுத்திப் பாக்குறது.

முதல் அத்தியாயமே நம்ம ஊர் தான். சென்னை டு கன்னியாகுமரி பத்து நாள் டூர். எப்படி நம்ம ஊர்க்காரங்க மட்டுமில்லாம, பல மாநிலத்துக்காரங்களும் இந்த டூரை எடுக்குறாங்க, அதிகமா யார் வர்றாங்க. அவங்க மத்தவங்களை எப்படி நடத்துறாங்க, அவங்க எப்படி நடந்துக்குறாங்கனு எல்லாம் ரொம்ப சுவையா எழுதியிருக்கார். தஞ்சாவூர்ல ஒரு மாளிகைய ஹோட்டலா மாத்தி வெச்சிருக்காங்க. அங்க தங்கினா பாத்ரூம்லயே கபடி விளையாடலாம் போன்ற அதிமுக்கியமான் விஷயங்களைப் போற போக்கில சொல்லிட்டு போயிடுறாப்புல. சில சம்பவங்களைப் படிக்கும் போது நானும் தலை ஆட்டிகிட்டேதான் படிச்சேன்.

அடுத்து ஐரோப்பிய பயணம். இங்கயும் கூட்டத்தோடதான். பல மாநிலங்கள்ல இருந்து வந்த மக்கள் முதல் முறையா ஐரோப்பாவை எப்படிப் பாக்குறாங்க. அவங்களுக்கு எதெல்லாம் ஒத்துப் போச்சு, எதெல்லாம் ஒத்துப் போகலை. எப்படி 40 ரூபா கட்டி பாத்ரூம் போக மனசில்லாம 10 மைலுக்கு கால் மேல கால் போட்டு உக்காந்திருந்தாங்க, எப்படி சில ஆர்வகோளாறு, டூருக்கு முன்னாடியே விக்கிப்பீடியால எல்லாத்தயும் படிச்சுட்டு கைடுக்கு மொக்கை குடுப்பாங்க. ஐரோப்பாவோட கலை இலக்கியம் சம்பந்தப்பட்ட முக்கியமான இடங்களை எல்லாம் விட்டுட்டு சும்மா போட்டோ எடுக்கக் கூடிய இடத்துக்கு மட்டும் போயிட்டு வந்தாங்கனு ரொம்ப விலாவரியான விவரணைகள்.

இவரோட உஸ்பெகிஸ்தான் பத்திய கட்டுரை ரொம்ப முக்கியமானது. நாளொரு சாதா ரேப் பொழுதொரு கேங் ரேப்னு போயிட்டிருக்குற நம்ம ஊர்ல, யாராவது தாய்லாந்து போறேன்னு சொன்னாலே ஒரு நக்கல் சிரிப்பு சிரிக்குறாங்க. ஆனா விவரம் தெரிஞ்சவங்க இப்போ தாய்லாந்தெல்லாம் போறதில்லை. உஸ்பெகிஸ்தான் தான் போறாங்க. அங்க இதை ஒரு மிகப்பெரிய தொழிலா அங்க இருக்குற மாபியாவும், டூர் ஆப்பரேட்டர்களும் பயன்படுத்திகுறாங்க. சில சமயங்கள இந்திய ஆண்களோட மனநிலைய புரிஞ்சுக்கவே முடியுறதில்லை. தன் நாட்டுல கூட தன்னை சேர்ந்த பொண்ணுங்க மட்டும் உருப்படியா இருக்கணும், மத்தவங்க எல்லாம் தாசியா இருக்கணும்னு நினைக்குற சில பேர், உஸ்பெகிஸ்தான் போனா என்னவாகும்? பெண்களை மதிக்குறத பத்தியும், நம்மாட்கள்க்கு வெளிநாட்டுல இருக்குற கெட்ட பேர் பத்தியும் படிக்க படிக்க ரொம்ப கோவம் வருது. எனக்கு உஸ்பெகிஸ்தானைப் பத்தி தெரிஞ்சதெல்லாம் தஷ்கண்ட் அக்ரிமெண்ட் தான். அங்க இருக்குற சாஸ்திரி மெமோரியலுக்கு போகக் கூட நம்மாள்கள் டைம் வேஸ்ட்னு நினைக்குறாங்கங்குறதைப் படிக்கும் போது.. விடுங்க என்னத்தை சொல்லி என்னாகப் பொகுது.

ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தையும் சுவாரசியமா முடிக்குறார் ஸ்ரீநாத். அங்கதான் அவர் ஒரு பயண எழுத்தாளர்/பத்திரிக்கையாளர்னு பளிச்சினு தெரியுது. இந்த மாதிரி சொகுசுப் பயணத்துக்கு மட்டும் தான் இவர் போவாரானு பாத்தா இல்லை, தாராவி குப்பத்து டூர், கபீர் நினைவு இசைபயணங்கள்னு பக்கத்துக்கு பக்கம் சுவாரசியம்.

முக்கியமா, இவர் வடகிழக்கு மாநிலங்களுக்கு சென்றதைப் பத்தியான ஒரு அத்தியாயம் வருது. அதைப் பத்தி அதிகம் சொல்ல விரும்பலை. எப்படி பல சமயங்கள்ல பிரயாணம் பண்ணும் போது, போட்டோ எடுக்கவும், முக்கியமான விஷயங்களைக் குறிச்சு வைக்கவும், அடுத்த இடத்துக்குப் போக பஸ்ஸோ டிரெயினோ பிடிக்க ஓடுறதையுமே நம்ம பண்ணுறோம்னு இந்தப் புத்தகம் ரொம்ப சிந்திக்க வைக்குது. அதுவா பயணம். நம்ம நாமளே தொலைக்கணுமில்லையா, நாம யாரு, நமக்கு என்ன வேணும்னு கண்டுபிடிக்கணுமில்லையா, இதையெல்லாம் நம்ம பண்ணுறோமா? ஏன் பண்ணுறதில்லை? பண்ணா வாழ்க்கை எப்படி மாறலாம்னு ரொம்ப அழகா சொல்லியிருக்கார்.

இப்பல்லாம் நான் பாக்குற ரெஸ்யூம்கள்ல பாடல் கேட்பது, புத்தகம் படிப்பதைத் தவிர பொழுதுபோக்குகள் கட்டத்துல பயணமும் சேர்ந்திருக்கு. உண்மையான பயணம் செல்ல விரும்புறவங்க இதை ஒரு தடவை படிச்சுக்குறது நலம். ஒரே இடத்தை ரெண்டு தடவை பாக்க முடியும்னா வேண்டாம்னா இருக்கு?

சில நாட்கள் நான் உன் கண்களில் தொலைந்திருந்தேன்.

அந்த அழகிய கரு உலகத்தில் எனக்கான வெளிச்சங்கள்

எனக்கே எனக்கு மட்டுமான உலகம்

நமக்கே நமக்கு மட்டுமான கனவுகளுடன்.

 

நீ சிரிக்கையில் உன் இதழுக்கு முன் உன் கண்கள் சிரிக்கும்

நீ என் கண் பார்த்துப் பேசுவது எனக்கு பிடிக்கிறது என்றாய்

யசோதைக்குப் பின் உலகத்தை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்ததால்

அதைத் தவிர வேறு எதைப் பார்க்கத் தோன்றும்.

 

என் பிறந்தநாளுக்கு  திடீரென சென்னை வந்து

தூங்காத கண்களுடன் காலையில் முதல் முத்தம் தந்தாய்

குறும்பும் தூக்கமும் கலந்த உன் கண்கள்

அந்தப் பெர்முடா முக்கோணத்தைவிட ஆழமானது, ஆபத்தானது.

 

காதலில் மிதந்து, கலவியில கலந்த முதல் நாளில்

உன் கண்களில் சங்கடத்தைப் பார்க்க வேண்டுமோ என பயந்து திரும்பிப் படுத்தேன்

எல்லாம் உனக்குத்தானடா எனச் சொன்ன பொழுது

உன் கண்களை என் கண்ணீர் மறைத்து விட்டது.

 

அம்மா தற்கொலை பண்ணிப்பாங்க

தங்கைக்கு வரன் கிடைக்காது

அப்பாவால தெருவுல நடக்க முடியாது

எனக்கு வேற வழி தெரியலை; சரி சொல்லிட்டேன் என நீ சொல்ல

உன் கண்களில் ஒரே ஒரு துளி கண்ணீர் தானடி எதிர்பார்த்தேன்.

 

கடைசி வரை அதை நான் பார்க்கவில்லை.

கண்களில் கனவைத்தான் காண முடியும்

உலகத்தை அல்ல என சொல்லி சென்று விட்டாய்.

 

(தவறான ளகரத்துக்காக யாரும் கோவிக்க வேண்டாம். பேச்சு வழக்கை கொண்டு வர்றதுக்காகத்தான் அப்படி எழுதிருக்கேன்)

எளவு வீடு ஒரு மாதிரியா இருக்கும் எனக்கு. யாராச்சும் இறந்து போயிட்டாங்கனா, அவங்களை கிடத்தி வெச்சிருக்குற இடத்துல சில விநாடிகளுக்கு மேல நான் இருக்கவே மாட்டேன். சொந்தக்காரங்கனா”இவன் வந்திருக்கான் பாரு, அவன் வந்திருக்கான் பாரு”னு இறந்தவங்களைப் பார்த்து அழ ஆரம்பிச்சுடுவாங்க. நமக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியாது. ஆனா அங்க கூட சில அழகியல் விஷயங்கள் இருக்கும். நமக்குப் பாக்கத் தெரிஞ்சா. மரணம், எளவு வீட்டப் பத்தி சுமித்ரா  நாவல்ல கல்பெட்டா நாரயணன் எழுதின மாதிரி யாராலயும் சொல்ல முடியுமானு தெரியலை.

”அன்பு செலுத்துபவர்கள் இன்னும் பெரிய அன்பின் அலைகள் நெஞ்சில் எழுவதை உணர்வார்கள். மரண வீட்டின் நிகழ்வுகள் அழுத்தமானவை. அங்கு கடன் கேட்டுப் பாருங்கள் கிடைப்பதற்கு சாத்தியங்கள் அதிகம். தவறு செய்தவர்களின் தவறுகளின் சுமை ஏறும். மரண வீடு பிரமாண்டமானதொரு பின்புலம். மரண வீட்டின் சுவர்களில் மோனோலிசாவின் புன்னகை மேலும் மர்மமாக பரவி வருவதை தெளிவாகப் பார்க்கலாம். மரணம் நமக்கு பல விஷயங்களை அழுத்திச் சொல்கிறது.”

ஏனோ எவ்வளவு நெருங்கின சொந்தம் இறந்தாலும் எனக்கு அழுகை மட்டும் வரவே வராது. சில நேரங்கள்ல அழுறவங்களைப் பார்த்து எரிச்சலாக் கூட வரும். எங்கயாச்சும் எழுந்து போயிடலாமானு பாத்துட்டே இருப்பேன். சில நேரங்கள்ல செத்தவங்களுக்கு செய்யுற அவமரியாதையோனு கூட எனக்கு பயமாயிருக்கும். ஆனா என்ன பண்ணுறது எளவு வீட்டுல மட்டும் மனசு ஒரு பக்கம் நிக்காம அங்கிட்டும் இங்கிட்டும் ஓடிகிட்டேல்லா இருக்கு.  தெரிஞ்சோ தெரியாமலயோ எங்க ரெண்டு அத்தை இறந்தப்போ நான் அவங்க கூட இருந்தேன். ரெண்டு பேரும் வீட்டை கோயில் மாதிரி வெச்சுகிட்டவங்க. அவங்க எனக்கு கத்துக்குடுத்தது ஏராளம். அவங்க இறந்ததும் உடல் தான்ம் பண்ணக் ஆம்புலன்ஸ்ல ஏத்திட்டுப் போனோம். அரசு ஆஸ்பத்திரில அட்டெண்டர் “பாடி வந்திருச்சா”னு கேட்டார். இருக்கும் போது எத்தனை பேர் வெச்சுக் கூப்பிட்டாலும், செத்தா எல்லாரும் பாடி தான? விட்டை எப்படித்தான் கோயில் மாதிரி வெச்சிருந்தாலும் அந்த ரெண்டு நாளைக்கு வீடு எளவு வீடு தான.

அம்புட்டுதேன் வாழ்க்கை. அதுக்கு அதைக் கொண்டா, இதைக் கொண்டானு சண்டை வேற. இதையெல்லாம் நிதம் பாத்தாக்கூட நம்ம திருந்தவாப் போறோம்?

 

 

 

அது நம்ம நாட்டுக்கு மட்டும் உண்டா, இல்லை உலகம் பூராவே அப்படியானு தெரியலை. எங்கியாச்சும் நம்ம ஊர் பசங்களைப் பாத்தா வரும் பாருங்க ஒரு பாசம். அது மாதிரி ஒரு உணர்வு தாய்ப்பாசத்துக்குத் தவிர வேற எதுக்கும் இருக்கானு தெரியலை.

பிறக்க ஒரு ஊர்; பிழைக்க ஒரு ஊர். இந்த விதிக்கு ஆளாகதவங்க மட்டும் தான் வாழ்க்கைல புண்ணியம் பண்ணவங்கனு நான் அடிச்சு சொல்லுவேன். பொறந்து, படிச்சு, விளையாடி, தெருப்பொறுக்கி, வெளியூர்ல இருந்து வர்ற சொந்தக்காரங்களுக்கு சுத்திக்காமிச்சு, திடீர்னாப்புல படிப்பு முடிச்சு வேற ஒரு ஊருக்கு போறதுங்குறது, ஒரு செடிய வேறோட பிடுங்கி வேற இடத்துல நடுற மாதிரி. அந்த வலி செடிக்குத்தான் தெரியும். செடி மாதிரியான நம்மள மாதிரி ஆளுங்களுக்குத்தான் தெரியும்.

பொதுவா திருநெல்வேலில இருந்து குற்றாலத்துக்கு நாற்பது நிமிஷத்துல போயிடலாம். ஒவ்வொரு சீசனுக்கும் அங்க போயிருவோம். பார்டர் புரோட்டா கடைல சாப்பிட்றதப் பத்தி தனிப்பதிவு தான் எழுதணும். அதனால அதை இங்கச் சொல்லலை. குற்றாலத்துல குளிக்கும் போது சென்னைல இருந்து வர்றவங்க எல்லாம் ஓனு கத்திகிட்டே அருவிக்கு ஓடி வருவானுங்க. அவ்வளவு சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வெளில வரவும் மாட்டாங்க. கடுப்பா இருக்கும். என்ன பண்ணுறது, விருந்தோம்பலுக்கு பேர் போன மக்களாச்சே நாங்க. அவங்க வெளில வர்ற வரைக்கும் காத்துகிட்டு இருப்போம். இல்லை ஐந்தருவிக்குப் போவோம். அங்க ஒரு பஸ். அங்க ஓனு கத்திகிட்டே ஓடி வர இரு கூட்டம்.

சென்னை வந்தப்புறம்தான் தெரிஞ்சது அவங்க ஏன் அப்படி பண்ணுறாங்கனு. அப்படி இப்படினு எட்டு வருஷம் ஆச்சு. சென்னைல இருந்து போன வருஷம் தான் திருநெல்வேலி போனேன். எல்லாமே மாறிடுச்சு. வண்ணரப்பேட்டைல ஆரெம்கேவி, அங்கிட்டு ஒரு பாலம். வித்தியாசமா இருந்துச்சு. எல்லாத்தையும் புதுசா பாத்துட்டே போனேன். எதோ மனசு கனமா இருந்துச்சு. நைட் ரயில்வே ஸ்டேஷன் முன்னாடி போடுற கடைல ஒரு இட்லிக்கு 4 சட்னி சாம்பார் பொடியோட ஒரு வாய் எடுத்து உள்ள போடும்போதுதான் தெரிஞ்சது, எங்க ஊரையும், இந்த சாப்பாட்டையும் எவ்வளவு தேடுதுன்னு. நல்லா தின்னுட்டு நடக்க முடியாம நடந்து வந்து ரூம்ல படுத்தாச்சு. அடுத்த நாளைக்கு நண்பன் அருவிக்குப் போறதுக்கு கார் எடுத்திருந்தாப்ல. அவன் காலைல பக்காத் திருநெல்வேலிக்காரன் மாதிரி ஒரு டவுசர், ஒரு துண்டு மட்டும் எடுத்துட்டு வந்தான். நம்மதான் தீம்பார்க் போற மாதிரி பை எல்லாம் எடுத்துட்டுப் போனோம். மேலகரம் தாண்டும்போதே சாரல் அடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டு. கண்ணாடிய இறக்கி விட்டு கைய வெளில நீட்டிகிட்டேத் தான் போனேன். திருநெல்வேலி காலேஜ் பசங்க எல்லாம் பைக்ல வந்திருந்தாங்க. பழைய குற்றாலத்துல பார்க்கிங்ல வண்டிய போடும்போதுல இருந்து எவ்வளவோ அடக்கி வெச்சுப் பாத்தேன். சாதாரணமா நடந்து மசாஜ் இடத்தைத் தாண்டும் போது தாங்கவே முடியலை. ஓனு கத்திகிட்டே அருவியப் பாக்க ஓடினேன். காலேஜ் பசங்க எல்லாம் வழி விட்டு நின்னாங்க. சிரிச்சுருப்பாங்க. ஒரு எட்டு வருஷம் கழிச்சு அவங்களுக்கும் புரியும்.

திருநெல்வேலில பட்டிமன்றங்கள் ரொம்ப பிரபலம். 1992-1998 வரைக்கும் எங்கம்மா நிறைய பட்டிமன்றத்துல பேசுவாங்க. இப்போ டிவில போடுற பட்டிமன்றம் மாதிரி எல்லாம் இருக்காது. “கம்பராமாயணத்தில் சிறந்த பாத்திரம், குகன் இல்லை அனுமன்” சிலப்பத்திகாரத்தின் சிறந்தப் பெண் பாத்திரம் கண்ணகியா மாதவியானு எல்லாம் பயங்கரமா இருக்கும். அப்போ இதைப் பத்தி எல்லாம் மணிக்கணக்கா பேச ஆள் இருந்தாங்க. இப்ப பேச ஆள் இருந்தாலும் கேக்க ஆள் இருக்கானு தெரியலை. எங்க ஊர் பக்கம் பேசுறவங்கள்ல கணபதி சுப்பிரமணியம்னு ஒரு மாமா இருந்தாப்புல. உலக்கைனாலே எனக்கு அவர் நினைப்புத் தான் வரும்.

ஒரேடியா இலக்கியமா பேசிட்டிருந்தாலும் மக்களுக்கு அலுப்பு தட்டிரும்லா! அதனால கணபதி சுப்பிரமணியம் மாமா நிறைய குட்டிக் கதை வெச்சிருப்பார். புத்தினெரி கோ செல்லப்பா மாமாவும் அப்படித்தான். பிச்சுமணி மாமா ரொம்ப அழகா பாடுவாப்புல. அதே நேரம் சொல்ல வந்த விஷயத்தையும் அழகா சொல்லி முடிச்சுடுவாப்புல. கணபதி சுப்பிரமணியம் மாமா பேச போறார்னாலே உலக்கை கதை ஒண்ணு சொல்லாம விட மாட்டாங்க.

அதாவது ஒரு மாமியாருக்கும், மருமகளுக்கும் ஆகவே இல்லையாம். எப்ப பாத்தாலும் மருமகளை மாமியார்காரி திட்டிகிட்டே இருந்தாளாம். அவளுக்கும் எவ்வளவு நாள் பொறுக்கும்? புருஷன் இல்லாத நாள் ஒரு நாளா பாத்து உலக்கைய எடுத்து மாமியார் கழுத்துலயே போட்டாளாம். மாமியார்காரிக்கு பேச்சே வரலை. சனியன் விட்டதுனு படுக்கைல போட்டு மருமக மத்த காரியத்தை எல்லாம் நிம்மதியா பாத்துட்டு இருந்திருக்கா.

புருஷன் சாயங்காலம் வந்துட்டான். மாமியார்காரிக்கு இருப்பு கொள்ளலை. மகன்கிட்ட எப்படியாவது நடந்தத சொல்லிரணும்னு கெடந்து தவிக்கா. இவனும் என்னமா என்னமானு பக்கத்துல வந்து கேக்கான். மாமியார்காரி உலக்கைய காமிக்கா, மருமகளை காமிக்கா, கழுத்தைக் காமிக்கா. மகனுக்கு ஒர் மண்ணும் விளங்கலை.

“ஏட்டி! எங்கம்மாக்காரி என்ன சொல்லுதா?”

“அதை நானே சொன்னா நல்லாவா இருக்கும்?”

“கேக்கேம்லா சொல்லுடி”

“உலக்கை மாதிரி நிக்காத. என் கழுத்துல இருக்குற ரெண்டு பவுனை எடுத்து மருமக கழுத்துல போடுன்னு சொல்லுதா உங்கம்மா”

இந்தக் கதைய எத்தனை தடவை கேட்டாலும் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சிருக்கேன். அதுல இருந்து உலக்கைனு பேர் கேட்டாலே இந்தக் கதையும் சொன்னவரும்தான் நியாபகத்துக்கு வருவாங்க. எங்க வீட்டுல உலக்கை இருந்ததே இல்லை. மாமியார் மருமக சண்டையும் இருந்ததில்லை.

இப்பல்லாம் சில பேருக்கு இந்த வார்த்தைக்கு அர்த்தமே தெரியுறதில்லை. தமிழ்நாட்டுல மட்டும் ஏழு வள்ளல்கள் இருந்தாங்களாம். நம்பவே கஷ்டமா இருக்கு. பாட்டி கர்ணன் கதை சொல்லி வளர்த்தப்ப எல்லாம் நம்ம கிட்ட இருக்கும்பொழுது மத்தவங்களுக்கு தேவைப்பட்டா குடுக்குறது ஒரு கெத்துனு சொல்லியே வளர்த்துட்டாங்க. இன்னிக்கு இருக்குற நிலமைல குழந்தைகளுக்கு இந்த மாதிரியான கதைகள சொல்லி வளக்குறாங்களானே சந்தேகமா இருக்கு. சின்ன குழந்தைங்க மனசுல கூட ஒரு சுயநலம். என் மிட்டாய். என் பொம்மைனு குழந்தைகளோட உலகம் கூட ரொம்ப சுருங்கிப் போச்சு.

போன வாரம் எங்க அலுவலகத்துல இருந்த ஒருத்தருக்கு கொஞ்சம் பணமுடை. அவசரமா குழந்தைக்கு பீஸ் கட்ட பணம் வேணும்னு எங்கெல்லாமோ முயற்சி பண்ணிட்டு இருந்தார். அவரோட நண்பர் ஒருத்தர், இந்தா தாரேன்.. அந்தா தாரேன்னு இழுத்தடிச்சுட்டே இருந்தார். இவரும் அவரைப் போய் பாத்துட்டே இருந்தார். கடைசில ஒரு நாள் உடனே வா நான் உனக்குத் தேவையானத வெச்சிருக்கேன்னு சொல்ல, நம்மாளும் ஆர்வமா கிளம்பி போயிருக்கார். அங்கப் போய் காசு கிடைக்கும்னு பாத்தா, அவரோட நண்பர் ஒரு பெரிய சிரிக்கும் புத்தர் சிலைய வெச்சிருந்திருக்கார்.

”இது என்னத்துக்கு?” நண்பர் கேட்டுருக்கார்.

“சைனால கடை கண்ணில எல்லாம் இந்த சிலையத்தான் வெச்சிருக்காங்களாம். இது வீட்டுல இருந்தா காசு கூரையப் பிச்சுட்டுக் கொட்டுமாம். அதான் உனக்காக வாங்கினேன்” அவரு சொல்லிருக்காப்புல.

”அப்ப காசு?”

“இந்த மாசம் கொஞ்சம் சிரமம் தான்பா”

நம்மாளு பேசாம அந்தப் பொம்மையத் தூக்கிப் போட்டு உடைச்சுட்டு வந்துட்டார். கடனுக்கே இந்த நிலமை. இதுல ஈகை எல்லாம் நடக்கவே நடக்காது.