முந்தைய இடுகைகளைப் படிக்க இங்கே கிளிக் செய்யவும் (கிளிக்கவும்னு போட்டதுக்கு விளக்கம் எல்லாம் சொல்ல வேண்டியதா போச்சு ;-))

திருநெல்வேலில ரொம்ப விசேஷமான சாப்பாட்டு ஐட்டம்ல சொதிக்கு ஒரு முக்கிய பங்கு இருக்கு. திருநெல்வேலி சைவப் பிள்ளைமார் வகுப்பை சேந்தவுங்க, இதை கல்யாணத்துக்கு மறுநாள் நடக்குற மறுவீட்டு விருந்துல கண்டிப்பா பண்ணுவாங்க. ரொம்ப நல்லா இருக்கும். திருநெல்வேலில இருந்து வந்த முக்கியமான எழுத்தாளர்கள் எல்லாருமே சொதி பத்தி எழுதிருப்பாங்க.

என்னன்னா, கேரட், பீன்ஸ், உருளைக் கிழங்கு, முருங்கைக்காய், சின்ன வெங்காயம், பெரிய வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், இஞ்சி எல்லாத்தையும் ஒரு இஞ்ச் நீளத்துக்கு வெட்டி வெச்சுக்கணும். தேங்காய்ப் பாலை, முதல் பால், ரெண்டாம் பால் ரெண்டையும் எடுத்து வெச்சுக்கணும். இதெல்லாம், சமையல் ஆரம்பிக்குறதுக்கு முன்னாடி.

பாசிபருப்பை நல்லா வேக வெச்சு, அதுல இந்த ரெண்டாம் தேங்காய்ப்பாலை ஊத்தி, வேகவைக்கணும்.அப்போவே இஞ்சி தவிர இருக்குற எல்லா வெட்டி வெச்ச காய்கறியையும் வேக வெச்சிடணும். இஞ்சிய நல்லா சாறெடுத்து, அத வடிகட்டி, வேகுற காய்கறில விட்டு, உப்பு சேர்க்கணும். பாசிபருப்பும் காய்கறியும் நல்லா வெந்த பிறகு, தேங்காய்ல இருந்து முதல்ல எடுத்த பாலை விட்டு கொதிக்க வெச்சு, நுரைகட்டி வரும்போது இறக்கிடணும்.

அதுக்கப்புறம் ஒரு அரை மூடி எலுமிச்சை சாறைப் பிழிஞ்சு, கொஞ்சம் கறிவேப்பிலை, கொத்தமல்லி வெச்சு நகாசு வேலை எல்லாம் பண்ணி மூடி வைக்கணும். அவ்ளோ தான் சொதி பண்ற வேலை. இதுக்கு தொட்டுகிட கண்டிப்பா இஞ்சிப் பச்சடி வைக்கணும். அப்பதான் செரிக்கும். அதே மாதிரி லேசா மொறு மொறுனு பொறிச்ச உருளைக் கிழங்கு கறி வெச்சுத் தின்னா.. நான் சொல்ல வேணாம், அதெல்லாம் தின்னு பாத்தாதான் தெரியும்.

இந்த மூடி வெச்ச, சொதிக் குழம்பை திறக்கும் போது வருமே ஒரு வாசனை. ஈடு இணையே கிடையாது. திருநெல்வேலில இத ஹோட்டல்ல சாப்பிடணும்னா வெள்ளிக்கிழமை மட்டும் பாளையங்கோட்டை வடக்கு பஜார்ல இருக்குற சேது மெஸ்க்கு போகணும். பதினோரு மணில இருந்து அங்க கூட்டம் அம்ம ஆரம்பிச்சுடும். பெரிய பெரிய கேரியர் எல்லாம் கடை வாசல்லயே தவம் கிடக்கும். பக்கத்துல இருக்குற அன்னபூர்ணா ஹோட்டல்ல அன்னிக்கு மட்டும் ஈ ஆடும்.

இதே மாதிரி ஒரு விஷயத்த நம்மளும் பண்ணனும்னு அப்பாக்கு ரொம்ப ஆசை. ஆனா இதைப் பண்ண ஒரு அசல் சைவப் பிள்ளைமார் ஆச்சி இருந்தாதான் எடுபடும்னு எங்க வெட்டு மாஸ்டர் சொல்லிட்டார். எப்படியும் அம்மாவால மாஸ்டர் இல்லாம ரொம்ப நாள் சமாளிக்க முடியாதுன்னு தெரிஞ்சு அப்பாவும் பேப்பர்ல விளம்பரம் குடுத்தார். அதை பாத்து ஒரு அம்மா வந்தாங்க. எனக்கு அவங்க பேர் என்னனு தெரியலை. ஆச்சினு தான் கூப்பிடுவேன். அவங்களுக்கும் என பேர் தெரியாது. தம்பினு தான் கூப்பிடுவாங்க. சின்ன மெஸ் தான்னாலும் எங்கப்பா, ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் ரேஞ்ச்க்கு இண்டெர்வியூ எல்லாம் வைச்சார். அப்ப அவங்க பண்ணது தான் இந்த சொதிக்குழம்பு. அடுப்புல பாதி வேகும் போதே நான், மணி எல்லாம் தட்டைத் தூக்கிட்டு அடுப்படிக்கு போய் நின்னுட்டோம். அப்பவே அவங்களுக்கு தெரிஞ்சிட்டு வேலை கன்பர்ம்னு.

நல்லா வேலை செய்வாங்க. அளவா சாப்பிடுவாங்க. பாட்டி இறந்தப்புறம் அம்மாக்கு நிறைய வேலைகள் இருந்ததால, எங்க வேலை எல்லாம் நாங்களே செய்ய பழகிக்கிட்டோம். இவங்க வந்தப்புறம், சாப்பிட உக்காந்தா தண்ணி தன்னால வந்திடும், தட்டுல சோறு, தனி தட்டுல தொடுகறினு கிட்டத்தட்ட எங்களை பெரும் சோம்பேறி ஆக்கிட்டாங்க. தேவையில்லாம பேச மாட்டாங்க. பெருசா சம்பளம் கூட கேக்கலை. எப்பவும் மெஸ்ல தான் இருப்பாங்க. எங்க கடைலயும் வெள்ளிக்கிழமைல சொதி சாப்பாடுனு போர்டெல்லாம் வெச்சாச்சு.

வெள்ளிக்கிழமை அன்னிக்கு மட்டும் எங்க கடைல இரு அம்பது இலை விழுந்தது. சாப்பிட்டு போனவங்க எல்லாம், மறுபடி யாரையாச்சும் கூப்பிட்டு வந்து இன்னொரு தடவை சாப்பிட்டு போனாங்க. அப்பாவுக்கு எப்பவுமே காசு வர்றத பத்தி கவலை கிடையாது. அன்னிக்கு வந்தவங்க சாப்பிட்டு அவங்க வயிறு நிரம்புச்சோ இல்லையோ, சாப்பிட்டதப் பாத்து எங்கப்பா மனசு ரொம்ப நிறைஞ்சது.

மணி எங்கிட்ட வந்து. “அம்பது இலை விழுந்திட்டு. எனக்கு இருக்கா தெரியலையே?”ன்னாப்புல. அவன் அவன் கவலை அவனவனுக்கு.அந்தம்மா எங்களுக்காக ஏற்கனவே எடுத்து வெச்சிருந்தாங்க.

என்னதான் கேட்டாலும் அவங்க வீட்டைப் பத்தி மட்டும் சொல்லவே மாட்டாங்க. எதுனா அவங்களுக்கு வேணும்னா கூட கேட்டு வாங்கிக்க ரொம்ப கூச்சப்படுவாங்க. ஆனா எங்களுக்கு பண்றதெல்லாம் பாத்து பாத்து பண்ணும் போது நாங்க பண்ண மாட்டோமா? பொட்டு வெச்சுகிறதில்லை அதனால புருஷன் இல்லைனு மட்டும் தெரியும். மத்தபடி அவங்க விஷயத்த  பத்தி எப்போ கேட்டாலும் எழுந்து போயிடுவாங்க.

நல்லபடியா வேலை பாத்திட்டு இருந்ததால, நாங்களும் பெருசா எதுவும் கேட்டுக்கலை. ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் எங்க கடைல கூட்டம் கூடிகிட்டே தான் போச்சு. எங்க கடைக்கும் ஒரு பன்னிரெண்டு மணிக்கெல்லாம் கேரியர் வரிசை கட்ட ஆரம்பிச்சது. வெள்ளிக்கிழமை காலைக்கு மட்டும் எங்க மரத்தடி கடைக்கு லீவ் விட்டாச்சு. ஏன்னா வீட்டுல பார்சல் போடல்லாம் ஆள் வேணும்லா?

அப்போத்தான், ஒரு இண்டிகா கார் வந்து நின்னுச்சு. மதியம் ஒரு மணி. கடைல நல்ல கூட்டம். அந்த கார் வந்ததை கவனிச்சேன். ஆனா கார்ல இருக்குற யாரும் உள்ள வந்த மாதிரி தெரியலை. சரினு நானும் விட்டுட்டேன். ஒரு ரெண்டு மணிக்கு க்டைல கூட்டம் குறைய ஆரம்பிச்சது. அப்போ தான் கார்ல இருந்து ஒருத்தர் இறங்கி வந்தார். சாப்பிட உக்காந்தவர் சொதி சாப்பாட்டை ஒரு வாய் அள்ளி வெச்சவர், குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பிச்சுட்டார்.

மணி தான் முதல்ல பாத்தாப்புல. அவசரமா எங்கண்ணன்கிட்ட வந்து, “சுரேசு! கார்ல வந்தவன் காசு கொண்டு வரலை போல. அழுதான். நீ கொஞ்சம் என்னானு பாரேன்”ன்னார். எங்களுக்கு இது மாதிரி விஷயம் எல்லாம் புதுசு. அவர்கிட்ட போய் என்னானு கேக்கவும் முடியல. கேக்காம இருக்கவும் முடியலை. அவரே பேச ஆரம்பிச்சார்.

“இதைப் பண்ணவங்கள நான் பாக்கலாமா?”

“எதுக்கு?”

“சொல்றேன். பிளீஸ். நான் பாக்கணும்”

மணி அதுக்குள்ள விஷயத்த சொல்ல, கடைல வேல பாத்துட்டு இருந்த அம்மாவும் வந்துட்டாங்க. இந்த ஆள் தடால்னு அவங்க கால்ல விழுந்துட்டான். எங்களுக்கும் மயக்கம் வராத குறை. அந்தம்மா அங்க நிக்கவே இல்லை. உள்ள போய் கிச்சன் கதவை மூடிகிட்டாங்க. எங்களுக்கு ரெண்டு பேர்கிட்டயும் பேசிப் பாக்க பயம். அவர் அழுதுகிட்டே கார்ல ஏறி போயிட்டார். அப்பா அம்மா ஆபீஸுக்கு போன் பண்ணி சொன்னார். அன்னிக்கு அவங்கள நாங்க மறுபடி பாக்கல.

மணி மதியம் ஒரு பீடிய இழுத்துட்டே சொன்னார்.

“உங்கண்ணண்ட ஒரு விஷயம் சொன்னா, கவனிக்க மாட்டேக்கான்பா!”

“என்ன கவனிக்கலை?”

“அந்தாளு அழுதுட்டே காசு குடுக்காம் போயிட்டான் கவனிச்சியா?”

அம்மா சாயங்காலம் வந்து அவங்க கிட்ட பேசினாங்க. வந்தவன் அவங்க பையன் தான். பக்கத்துல செட்டிகுளத்துல வீடு. மருமகள் கூட சண்டைனு கிளம்பி வந்துட்டாங்க போல. ரெண்டு மாசம் கழிச்சு பையன் பிரண்ட் யாரோ ஆர்டீஓ ஆபீஸ் கிட்ட பாத்து சொல்லிருக்காங்க. அவன் வந்திருக்கான். போலீஸ்க்கு போனானா என்னானெல்லாம் தெரியலை. அடுத்த நாள் ஆர்டீஓ ஆபீஸ் லீவு. அதனால எங்க கடை கொஞ்சம் காலியாதான் இருந்தது. மறுபடியும் அவன் வந்தான். இந்த தடவை வீட்டம்மாவோட.

போன தடவை வந்தப்பவே பழைய நடிகர் பாலாஜி மாதிரி சீன் போட்டானே, இந்த தடவை என்னாகப்போகுதோனு எங்களுக்கெல்லாம் ரொம்ப பயம். ஆனா வந்தவங்க ரெண்டு பேரும் சாப்பிடவும் இல்லாம, தண்ணி கூட குடிக்காம கடை வாசல்லயே ரெண்டு மணி நெரம் நின்னாங்க. அம்மா சரினு சொல்ல, அந்தம்மா பேசாம அவங்க சாமானெல்லாம் எடுத்துகிட்டு கார்ல போய் உக்காந்தாங்க. வண்டி போயிடுச்சு. ஒரு வார்த்தைக் கூட யாருமே பேசிக்கலை.

அவங்க போனாக்கூட எங்கம்மா அவங்களோட சொதிக்குழம்பை அவங்கள விட அருமையா பண்ண ஆரம்பிச்சு, அடுத்து வந்த மாஸ்டெருக்கெல்லாம் சொல்லிக் குடுத்தாங்க. ஒரு மாசம் கழிச்சு அந்தம்மா எங்க கடைக்கு வந்திருந்தாங்க. புது வளையல், புடவைனு கொஞ்சம் பொலிவா இருந்தாங்க. பேசிட்டே இருக்கும்போது அம்மா கிட்ட அவங்க தூக்கு வாளில கொண்டு வந்த சொதிக் குழம்பை குடுத்தாங்க. சந்தோஷமா சாப்பிட உக்காரும்போது வழக்கம் போல தண்ணி எடுக்க மறந்துட்டேன். நிமிர்ந்து பாக்குறதுக்குள்ள, தண்ணி டம்ளரோட அவங்க நின்னாங்க.

அடுத்த பாகம்.. அடுத்த வாரம்.

Advertisements