முந்தைய பதிவுகளை படிக்க இங்கே கிளிக்கவும்

அடுத்து நடந்த விஷயங்கள் எனக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா இருந்தது. அப்பா அம்மாவ எப்படியும் சமாளிச்சுடலாம்னு நினைச்சேன். அண்ணன் களத்துல இறங்கின பிறகு அதுக்கெல்லாம் வாய்ப்பே இல்லை. ஆர்டீஓ ஆபீஸ் பக்கத்துலயே ஒரு வீடு பாத்தாச்சு கடை போட. நாங்க தங்க தனியா இரு வீடு. நான் ஒருத்தன் மட்டும் தான் எதிர்ப்பு. ஒரு பருப்பும் வேகலை. அங்க நாங்க தங்கப் போன வீடப் பாத்த உடனே தான் எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதல். நல்ல பெரிய வீடு. பாளையங்கோட்டைல இருந்த மாதிரி இடுக்கி நசுக்கி இருக்க வேண்டாம். அந்த ஒரே காரணத்துக்காக தான் நான் பேசாம இருந்தேன். பசங்கள பாக்கவும் ஒரு பத்து நிமிஷம் எக்ஸ்ட்ரா சைக்கிள் அழுத்தினா போதும்.

பழைய டேபிள் ஒண்ணு. ரெண்டு செட் பெஞ்சு. நாங்க மெஸ் ஆரம்பிச்சாச்சு. அப்பா போய் ஆர்டீஓ ஆபீஸ்ல நோட்டீஸ் எல்லாம் குடுத்துட்டு வந்தாங்க. முதல் நாளே நாங்க எதிர்பாக்காத அளவுக்கு கூட்டம். முதல் நாள் தானனு அப்பா ஒரு 20 சாப்பாடு ரெடி பண்ண சொன்னார். ஆனா வந்தது என்னவோ 30 பேருக்கு மேல. அதனால எல்லாருக்கும் சந்தோஷம். கடைல சப்ளை பண்ண, காய்கறி வெட்ட ரெண்டு பேர போட்டோம். சப்ளை மாஸ்டர் பேரு மணிகண்டன். எங்களுக்கு மணி. நான் பொறக்குறதுக்கு முன்னாடி இருந்து எங்க வீட்ல வேலை பாத்த அம்மாவோட புருஷன் தான் வெட்டு மாஸ்டர். இதுல என்ன ஒரு தொழில் ரகசியம்னா, எங்க வெட்டு மாஸ்டருக்கு சரியா கண்ணு தெரியாது பாத்துக்குங்க. என்னத்த கட்டைல போட்டாலும் வெட்டாம விடமாட்டார். ஒரு தடவை அவங்க வீட்டம்மா விரலை பிடிச்சி வெட்டப் போயிட்டார்.

என்னதான் மத்தியானம் கூட்டம் நல்லா வந்தாலும், அந்த ஏரியால காலைல டிபன் அவ்வளவா போகலை. அப்பா பழைய ஆயுதத்தை கைல எடுத்துகிட்டார். மறுபடியும் கைல டேபிள் தூக்கிகிட்டு ஆர்டீஓ ஆபீஸ் முன்னாடி கடை.

மணி தான் எப்பவும் எங்க கூட சப்ளை பண்ண வருவாப்ல. எங்களுக்கு அப்பெல்லாம் பார்சல் கட்ட வராது. மணி தான் கட்டுவார். நாங்கெல்லாம் அவர் பார்சல் கட்டுற வேகத்த ஆனு பாத்துட்டு உக்காந்திருப்போம். அவரு எப்பவுமே பேண்ட் போடமாட்டார். வேட்டி தான். பாளையங்கோட்டைல இருந்து சைக்கிள் மிதிச்சிட்டு வருவாப்ல. நல்லா சிரிக்க சிரிக்க பேசுவார். அதுமாதிரி ரொம்ப கேனைத்தனமா எதுனா பண்ணி வெச்சு அப்பாகிட்ட நல்லா திட்டு வாங்குவாப்புல.

ஒரு நாளைக்கு நான் கடைக்கு லேட்டாப் போனேன். நல்ல தூக்கம். சாப்பிட்டுட்டு ஆர்டீஓ ஆபீஸ் கடைக்கு வந்தா மணிய காணோம். ஏதோ வாங்க போயிருந்தாப்புல. அப்பாவும், அண்ணனும் தான் இருந்தாங்க. எதுனா வேலை சொல்லிடப் போறாங்கனு பயந்து டக்குனு தட்டுல ரெண்டு இட்லியப் போட்டுட்டு உக்காந்துட்டேன். அப்பொ பாத்து ஐயப்பா அண்ணன் சொன்ன மகளிர் மட்டும் பஸ் போச்சு.  ஒருத்தர் சாப்பிட்டுட்டு அப்பாகிட்ட காசு குடுத்தார்.

“சுரேஷு! ஒரு அம்பது பைசா சில்லறை எடு” அப்பா கேட்டார்.

அண்ணன் ஒரு ஒரு ரூவா எடுத்தத பாத்தேன். சரி சில்லறை இல்ல போலனு நினைச்சேன்.

“ஒரு ரூவா இல்லப்பா, அம்பது பைசா! ஃபிப்டி பைசே”

இப்ப ஒரு ரெண்டு ரூவா காயின் அப்பா கைக்கு வந்தது. நிமிந்து பாத்தா எங்க அண்ணன் கல்லாவையும் பாக்கலை, எங்க அப்பாவையும் பாக்கலை. தூரத்துல இருந்து பஸ்ச நோக்கி ஓடி வந்த ஒரு பிள்ளைய விடாம பாத்திட்டு இருந்தாங்க.

“நான் சொல்றது உனக்கு கேக்குதா?? அம்பது பைசா, சின்னதா இருக்கும். முன்னாடி 50னு போட்டிருக்கும். பின்னாடி இந்திய வரைபடமெல்லாம் இருக்கும்.” எங்கப்பா விடாம கத்த ஆரம்பிச்சிட்டார். கடைல காசு குடுத்துட்டு இருந்தவர் பஸ்ல இருந்த பொண்ணுங்க எல்லாம் சிரிக்க ஆரம்பிச்சுட்டங்க. எனக்கும் சிரிப்பு தாங்கல. ஆனா அந்த பொண்ணு மட்டும் சிரிக்காம வண்டில ஏறி போயிடுச்சு.

அப்பா அதுக்கப்புறம் ஒண்ணும் பேசாம போயிட்டார். எனக்கா ஒரே சிரிப்பு. மணியும் அதுக்குள்ள வந்துட்டாப்புல.

“அண்ணே! இது தான் உங்க தொழில் பக்திக்கு காரணமா?”

பதில் சொல்லாம அசடு மாதிரி ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சார்.

“ஓ! நீயும் பாத்துட்டியா? நானும் பாத்துட்டுதாண்டே இருக்கேன். உங்கண்ணன் என்னமோ அந்தப் பிள்ளைய கடலோர கவிதைகள் சத்யராஜ் மாதிரி பாத்துட்டே நிக்கான் தினமும்” மணி உள்ள புகுந்துட்டார்.

”மணி உங்களுக்கும் கம்பேர் பண்ண வேற ஆளே கிடைக்கலியா?”

”சத்யராஜ்க்கு என்னடே குறைச்சல்?”

“நான் எதுவும் சொல்லலை.”

”நாங்கெல்லாம் ரசிகர் மன்றத்துல இருக்கோம்ல”

“என்னது?? சரி என்ன பிடிக்கும்னு சேந்தீங்க??”

“அவன் செம ஸ்டைலா சிகரெட் பிடிப்பாண்டே” சொல்லிட்டே ஒரு பீடிய பத்த வைச்சார். ஒரு அரை மணி நேரம் வாய் சும்மா இருக்காது.

அப்போதைக்கு அண்ணன் எதுவும் சொல்லலை ஆனா அப்புறமா தான் தெரிஞ்சது அந்த பொண்ணு தான் எங்க அண்ணனோட திடீர் மனமாற்றத்திற்கு காரணம்னு. விஷயம் என்னன்னா எங்க அண்ணன் கேடி, அந்த பொண்ணு வீட்டுக்கு எதிர்ல தான் மெஸ்க்கு வீடு பிடிச்சிருந்தார். சரி அண்ணன் இந்தப் பொண்ணோட செட்டில் போல இருக்குனு நினைக்கும்போது தான் எங்க நட்பு எல்லாம் கடைய பாக்க வாரோம்னு வந்து உக்காந்தாங்க.

அண்ணனும் நானும் ஒரு பத்து நிமிஷம் தான் உள்ள போயிருப்போம், கதவ தட தடனு தட்டுற சத்தம் கேட்டுச்சு. வெளில வந்து பாத்தா, அந்தப் பொண்ணோட அப்பா.
“தம்பி நானும் ஓட்டல் காரன் தான்! ஆனா உங்க கடைக்கு வர ஆள் சரியில்லையே”
“என்னாச்சு சார்?”
“அந்த கண்ணாடிக்காரன் என் பொண்ண உத்து பாத்துகிட்டிருக்கான். புதுசா வந்திருக்கீங்க.. பாத்து நடந்துக்குங்க”
 கண்ணாடிக்காரன் வேற யாரும் இல்லை. எங்க போலிஸ் குமார் தான். போலிஸ்கு முயற்சி பண்ணிகிட்டிருந்தான். அதனால தான் அவர் போலிஸ் குமார். வெளில இருந்து ஆள் வந்ததுமே பாலா ஐயப்பாவ காணோம். எங்க அண்ணனுக்கா சரியான கடுப்பு.
“ஏலே! அங்க சுத்தி இங்க சுத்தி கடைசில என் மடிலே கை வைக்கியா?”
“இல்லையே நீ சொன்ன பிள்ள காலேஜ்லா. நான் பாத்தா பிள்ள ஸ்கூல்”
இப்ப தான் நான் கவனிக்க ஆரம்பிச்சேன்.
ஸ்கூல் படிக்குற ஒரு பொண்ணு சைக்கிள எடுத்திட்டு கிளம்பிச்சு.
“தங்கச்சியா இருக்குமோ?”
அப்பல இருந்து தான் எனக்கு மெஸ் பிடிக்க ஆரம்பிச்சது.
Advertisements